Cine Blog

Shadow of the Holy Book

2008-03-19T17:26:00.000+02:00

Το νέο ντοκιμαντέρ του Arto Halonen είναι κάπως παλιομοδίτικο ως προς τη δομή του και τον τρόπο κινηματογράφησης, πραγματεύεται όμως ένα άκρως ενδιαφέρον θέμα. Είναι δυνατό στις μέρες μας να λειτουργούν καθεστώτα υπό μορφή Big Brother {μα καλά πόσο αγαθός είσαι τελικα;};
Οπως και να 'χει στο "Shadow of the Holy Book" διαπιστώνουμε τον τρόπο με τον οποίο επιβάλλει ο πρώην δικτάτορας του Τουρκμενιστάν στους πολίτες να ασπάζονται τις επιταγές του ιερού βιβλίου "Ρουχναμά", το οποίο έχει γράψει ο ίδιος ο δικτάτορας (Niyazov)!
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η προθημεία μεγάλων επενδυτών & επιχειρήσεων να μεταφράσουν το ιερό αυτό βιβλίο στη δική τους γλώσσα. Η μετάφραση του βιβλίου σύμφωνα με την ταινία αποτελούσε στην ουσία τη συμφωνία μεταξύ Niyazov και επιχειρήσεων που αναλάμβαναν από εκείνο το σημείο και έπειτα συμβάσεις έργων μεγάλης αξίας στο Τουρκμενιστάν. Ο Halonen μάλιστα δε διστάζει στην ταινία να κατονομάσει εταιρείες που έχουν μπλεχτεί σε τέτοιου είδους βρώμικα παιχνίδια όπως Caterpillar, John Deere, Daimler Chrysler, Bouyques και μαντέψτε... Siemens
Ο κινηματογραφιστής μάλιστα δε δίστασε μετά το τέλος της προβολής στο Φεστιβαλ που ολοκληρώθηκε προχθές να αναφερθεί και σε εμπλοκή της Φινλανδική Nokia.
Οσο για τον νέο δικτάτορα του Τουρκμενιστάν (ο Niyazov έχει πλέον πεθάνει), ετοιμάζει το δικό του βιβλίο...

Shadow of the Holy Book
Ruhnama {@ wikipedia}

Indestructible

2008-03-11T02:27:00.000+02:00

Ο Ben Byer σύμφωνα με τη διάγνωση {που έγινε σε κάποια φάση της ζωής του} πάσχει από νευροεκφυλιστική νόσο του κινητικού νευρώνος ή αλλιώς από ALS όπως είναι παγκοσμίως γνωστή η πάθηση. Αποδυνάμωση των μυων, σταδιακή παράλυση σώματος, δυσχέρεια άρθρωσης και προσδόκιμο χρόνο ζωής 2-5 χρόνια σύμφωνα με την ιατρική τοποθέτηση.
Ο Ben αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησης με την κάμερα να τον κινηματογραφεί. Στόχος του αφενός η διάδοση πληροφοριών σε ότι αφορά στην άγνωστη αυτή πάθηση και αφετέρου η εύρεση απαντήσεων στις προσωπικές του αγωνίες. Οι σχέσεις του με τους δικούς του ανθρώπους και μια σειρά από ταξίδια καταά τα οποία συναντάει συμπάσχοντες (μια εκ των οποίων Ελληνίδα), ανακαλύπτει θεραπείες που ίσως μπορούν να βοηθήσουν, συζητάει με ανθρώπους της θρησκείας και της επιστήμης προσπαθώντας να βρει απαντήσεις, τη στιγμή που η πάθηση αφήνει πάνω του τα σημάδια της.
Οταν το θέμα του ντοκυμαντέρ είναι τόσο ανθρώπινο και δυνατό τότε τεχνικές κινηματογράφησης και λοιποί σχολιασμοί περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Παρόλα αυτά η ταινία είναι άρτια φτιαγμένη και καλομονταρισμένη με ιδιαίτερα καλή μουσική επένδυση. Δουλεμένη αρκετά καλά ώστε να υποστηρίζεται το θέμα της που είναι τόσο δυνατό από μόνο του ώστε να σε καθηλώσει. Συγκλονιστική η προσπάθεια του Ben δε μπορείς παρά να θαυμάσεις την προσωπικότητά του. Σε βάζει για τα καλά μέσα στον κόσμο του και αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ταινίας. Δε μπορείς να βγεις από την αίθουσα απαθής.

Η ταινία επαναπροβάλλεται το Σάββατο 15/3/08 στο Ολύμπιον 15:00

http://www.indestructiblefilm.com

Haneke

2008-02-18T21:33:00.001+02:00

Έχεις καθίσει στην αναπαυτική σου πολυθρόνα και πατάς το play. Ο νέος γείτονας κρατάει χωρίς λόγο μια οικογένεια σε ομηρία, η δασκάλα του διπλανού διαμερίσματος κρύβει τις πιο διεστραμμένες σεξουαλικές ορέξεις και ο πιτσιρικάς του πρώτου ορόφου σκοτώνει τη συμμαθήτριά του απλώς για να δει πως είναι να πεθαίνει. Κατά τα άλλα εσύ πάντοτε υπήρξες ένας φιλήσυχος πλην ευυπόληπτος πολίτης. Γιατί όμως; Το επέλεξες ή έτυχε να μη βρεθείς στη θέση του άλλου; Είχες την ευκαιρία και την απέρριψες ή μήπως είχες την ανάγκη και δεν ενέδωσες; Πόσο καλά κρύβονται τα μυστικά σου κάτω από το πέπλο της ευπρέπειας; Αρκετά καλά ώστε να κοιμάσαι ήσυχος; Αρκετά καλά για να μη μαθευτούν ποτέ; Κι αν μείνουν για πάντοτε κρυμμένα μυστικά μπορείς να το αντέξεις;

Πλάνα στατικά και η κάμερα ακλόνητη σε εγκλωβίζει σε μια {όχι και τόσο} διαφορετική πραγματικότητα. Όταν αρχίζει να κινείται γυρίζεις το κεφάλι σου και βρίσκεσαι ανάμεσα στους χαρακτήρες της ταινίας. ‘Η μήπως είναι αυτοί που πλέον βρίσκονται τριγύρω σου;

Η προβολή τελείωσε. Μπορείς να προσποιηθείς ότι είσαι ακόμα ο ίδιος;

Benny's Video
Funny Games
La Pianiste
Le Temps du Loup
Cache

SM3

2007-12-03T23:06:00.000+02:00

Το είδα επιτέλους και "έκλεισα" την τριλογία. Το consensus μιλούσε για την χειρότερη από τις τρεις. Συμφωνώ εν μέρος αλλά όχι απόλυτα... τη βρίσκω ισάξια με τις 2 προηγούμενες και πιστεύω καταλήγουμε με ίσως μια από τις δυνατότερες 3λογίες για ταινίες βασισμένες σε comic books (σχεδόν καμιά 3η ταινία σε αυτό το υποείδος κρατά την ποιότητα, αξία και υποσχέσεις των 2 πρώτων κεφαλαίων - βλ. Superman, Batman, X-men).

Τί κρατά το SM3, από τις 2 πρώτες ταινίες, και έτσι καταφέρνει να ικανοποιήσει?: η αγάπη και o καλός χειρισμός των συντελεστών - που από την 1η ταινία δεν χειρίστηκαν την ταινία σαν μια παιδιάστικη, καρτουνίστικη υπόθεση αλλά προσθέτουν πολλά στοιχεία μέσα που κάνουν το μύθο/παραμύθι να στέκει - κυριότερο στοιχείο τα πολλά εμβόλιμα στοιχεία για το background και χαρακτήρες των ηρώων.

Η βασική ιστορία είναι χιλιοειπωμένη: όταν η περηφάνεια και η αλαζονεία σε κυριεύει εύκολα "γυρίζεις" στο dark side (βλ. Star wars sixology και στην Παλαιά Διαθήκη η ιστορία για το Διάβολο). Και πάλι τα 3 στοιχεία που ωθούν τον ήρωα στο dark side είναι αυτά που μας δίδαξε ο Yoda: arrogance, rage, vengefulness (λίγο trivia για τους Star Wars-freaks). Αυτό το στοιχείο της ιστορίας είναι ωραία δοσμένο αλλά η ταινία ξευφεύγει παρακάτω καταντώτας too much σε φάσεις.

Η συνύπαρξη 3 κακών κάνει την ταινία υπερβολική και ειδικά η επεξήγηση και χαρακτηρισμός του κάθε κακού - και ειδικότερα στην αρχή που "πηδούμε" από προιστορία κακού σε προιστορία κακού καταντά κουραστική.... Ίσως και το μόνο στοιχείο, μαζί με την μεγαλούτσικη διάρκεια κάνουν την ταινία να "σκοράρει" οριακά πιο χάμηλα από τις 2 προγενέστερες.

Συμπερασματικά, θα'λεγα ότι η ταινία πρέπει να απογοήτευσε γενικότερα (κριτικούς αλλά και θεατές) λόγω και σύγκρισης του αμέσως προηγούμενου - θεωρούμενο κλασικό ήδη - SM2... Το SM2 - υπερβολικά κατ'εμέ - θεωρείται από τα λίγα sequels που ξεπερνάνε το original τους και μια all-around καλή ταινία... Το μόνο που της καταλογίζω στα συν από την 1η είναι ότι ο Raimi πλεον καταφέρνει να εμβολιάζει το δικό του στυλ μεσά (βλ. τη σκηνή με τα πλοκάμια του Dr.Oc που θυμίζει horror movie - το στυλ ειδικότητας του Raimi) και να "παίξει" πιο εύκολα με τους χαρακτήρες από ότι στο 1ο το οποίο το βάρυνε το υποχρεωτικό introductory με τους ήρωες. Όπως και να'χει, και όπως προανάφερα, ίσως να μιλάμε για την καλύτερη και σταθερότερη σε όλα τα κεφάλαια της, τριλογία comic book movie.

SM1 * * * *
SM2 * * * *
SM3 * * * 1/2
(από τα 5*)

Fest Over

2007-11-25T22:05:00.000+02:00

Δυστυχώς δεν κατάφερα φέτος να δω όσες ταινίες θα ήθελα, ήταν όμορφα όμως να βλέπεις τη Θεσσαλονίκη να σφύζει από ζωή, νέους ανθρώπους να γεμίζουν τις αίθουσες και να παρακολουθούν ακόμα και όρθιοι τις προβολές του Klein. Φυσικά υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος αλλά λέω αυτή τη φορά να κρατήσω μόνο τις καλές αναμνήσεις.

Στα + του φεστιβάλ και η καλή εξυπηρέτηση με επαρκές προσωπικό και αρκετά ταμεία ώστε να αποφεύγεται ο πανικός στις ουρές... Από τις ταινίες που είδα κρατάω Parpados Azules, Die unerzogenen, Sroda, czwartek rano & Qui etes-vous, Polly Maggoo?

ΥΓ: Υποθέτω ότι θα υπάρξει encore με επαναλήψεις κυρίως ελληνικών ταινιών κατά τη διάρκεια των επομένων ημερών για όσους φωνάζουν κι άλλο κι άλλο ξεχασμένοι σε κάποια αίθουσα

Fest Day#7

2007-11-22T21:46:00.000+02:00

Qui etes-vous, Polly Maggoo? ***1/2
{Ποια είστε, Πόλι Μαγκού;}
William Klein
France 1966

Η βαθμολογία ως συνήθως είναι καθαρά ενδεικτική. Η ιδιότυπη ασπρόμαυρη ταινία του Klein μπορεί να κουράσει λίγο κατά τη διάρκειά της (ορισμένοι θεατές φύγαν πριν το τέλος - στην κατά τα άλλα ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα) αλλά αποτελεί μάθημα για κάθε νέο κινηματογραφιστή. Δεν είναι τόσο η εξαιρετική φωτογραφία όσο το προσωπικό στυλ του δημιουργού που καταφέρνει να αφήσει το στίγμα του. Η μόδα, το μοντέλο, η γυναίκα με πανέξυπνες δόσεις ειρωνείας κρυμμένες πίσω από κάθε σκηνή. Ποια είναι τελικά η Polly Maggoo;

Honor de cavalleria -
{Η Τιμή της Ιπποσύνης}
Albert Serra
Spain 2006

Οταν το φεστιβάλ πλησιάζει προς το τέλος του και δεν έχεις δει ακόμα μια απαράδεκτη ταινία κάτι δεν πάει καλά. Η αλήθεια είναι ότι δε μπορώ να κρίνω καθώς δεν κατάφερα να τη δω ολόκληρη. 20 άνευρα λεπτά με τραγική κινηματογράφιση, βαρετούς διαλόγους και άθλια φωτογραφία αρκούσαν για να φύγω. Δε μου δώθηκε η παραμικρή ελπίδα ότι θα μπορούσε να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η ταινία. Αν την είδε κάποιος ας αφήσει σχόλιο με τις εντυπώσεις του. Κατά τα άλλα Δον Κιχώτης και Σάντσο σε προσωπικές τους αναζητήσεις.

*Στο imdb η ταινία του Klein βαθμολογείται με 6.6 και η ταινία του Serra με 6.3!

Fest Day#6

2007-11-22T14:02:00.000+02:00

Noise **
{Βόμβος}
Matthew Saville
Australia 2007

Αστυνομική περιπέτεια με εντυπωσιακή αρχή και τέλος. Δυστυχώς στη μέση η κοιλιά έμοιαζε αναπόφευκτη. Η νοοτροπία των Αυστραλών μέσα από τα μάτια ενός αστυνομικού. Δυστυτχώς μετά το Seven έχει ανεβεί ψηλά ο πήχυς και τέτοιου είδους περιπέτειες δύσκολα μπορούν να εντυπωσιάσουν το κοινό. Εδώ πέρα δε με εντυπωσίασε ο Fincher με το Zodiac θα τα κατάφερνε ο Saville με το Noise? Συμπαθητική η προσπάθεια αστεράκια δγυό.

Filantropica **1/2
{Φιλανθρωπία}
Nae Caranfil
Romania-France 2001

Ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας καρμοιράκος που προσπαθεί να ζήσει το όνειρό του πλάι σε μια ιλουστρασιόν γκομενάρα. Για να τα καταφέρει προσποιείται τον ματσωμένο ενώ ταυτόχρονα κάνει κομπίνες με μαϊμού φιλανθρωπικό ίδρυμα. Χαριτωμένη κωμωδία προβλήθηκε και περσι σε βαλκανικό αφιέρωμα.

Fest Day#3

2007-11-18T20:19:00.000+02:00

Grands soirs et petitsmatins ~~~
{Μεγάλες νύχτες, μικρές μέρες του '68}
William Klein
France - Canada 1968-1978

Στο πλαίσιο του αφιερώματος στον William Klein προβάλλεται η συγκεκριμένη ταινία που αποτελεί ντοκυμαντέρ με καταγραφή απόψεων και καταστάσεων της λόγω περιόδου. Αναμφίβολα σημαντικό αρχειακό υλικό. Ως ταινία μου είναι λίγο δύσκολο να την κρίνω, θα προτιμούσα να την έβλεπα σε Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ.

Sroda, czwartek rano ***1/2
{Τετάρτη, Πέμπτη πρωί}
Grzegorz Pacek
Poland 2007

Δύο νέοι συναντιούνται για πρώτη φορά, φλερτάρουν, ερωτεύονται και περνούν μαζί ένα γεμάτο 24ωρο στη Βαρσοβία του σήμερα. Ο ερχομός της νέας ημέρας τους καλεί να αντιμετωπίσουν μια σκληρή πραγματικότητα. Συσχέτιση ανάμεσα στην εξέργεση της Βαρσοβάς και τον αγώνα που δίνουν δύο νέοι μέσα από τη σημερινή τους καθημερινότητα σε μια καλοδουλεμένη (πρώτη ταινία του Pacek) με γοητευτικό πρωταγωνιστικό δίδυμο σε μεγάλη φόρμα. Ταινία του διαγωνιστικού τμήματος που δε σε αφήνει αδιάφορο.

Extra:

Το αδιαχώρητο γινόταν το πρωί στο Masterclass που έδωσε ο John Malkovich, ο οποίος αργότερα παραχώρησε συνέντευξη.

Ο Grzegorz Pacek μαζί με την πρωταγωνίστρια Joanna Kuliq δίνουν απαντήσεις στο κοινό μετά το τέλος της προβολής.

Fest Day #2

2007-11-18T19:50:00.000+02:00

Miryang **
{Κρυφή Ηλιαχτίδα}
Lee Chang-dong
South Korea 2007

Η νέα μητέρα Σιν-Αε μετακομίζει στο χωριό Miryang μαζί με το γιο της για να βιώσει ένα αναπάντεχο δράμα. Ζωή-θάνατος, θρησκεία-πίστη, μίσος-εξιλέωση. Στην καινούρια αυτή ταινία αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Lee Chang-dong έχει πολλά να μοιραστεί με το κοινό, παρ'όλα αυτά το τελικό αποτέλεσμα στερεί τη δυνατή εμπειρία που θα μπορούσε να αποτελέσει η ταινία. Πότε το βρίσκει πότε το χάνει και η μεγάλη χρονική διάρκεια κρίνεται ως μειονέκτημα. Κρίμα γιατί υπήρχαν δυνατές στιγμές και καλή πρόθεση.

Die unerzogenen **1/2
{Οι άξεστοι}
Pia Marais
Germany 2007

Μια έφηβη κοπέλα αναγκάζεται να μεγαλώσει σε άκρως αντίξοες συνθήκες λόγω της απάθειας των ελεεινών γονιών της. Παρανομία, ναρκωτικά και αποτελούν την καθημερινότητα στο "κοινόβιο" όπου ζει. Η χαμηλής ποιότητας λήψη δημιουργεί αισθητική που υποστηρίζει το όλο concept αλλά από ένα σημείο και μετά αρχίσει να κουράζει τον θεατή. Καλό casting σε μια ενδιαφέρουσα ταινία πειραματικής φύσης με τον εξαιρετικό Birol Unel {βλ. Gegen die Wand}.

Extra:

Ο Lee Chang-dong μετά την προβολή της ταινίας

Fest Day#1

2007-11-17T12:45:00.000+02:00

Chorok mulgoki **
{Πράσινο Ψάρι}
Lee Chang-dong
South Korea 1997

Ο 26χρονος Μάκντογκ μόλις έχει απολυθεί και αποφασίζει να μπλέξει με μαφία της νύχτας προσπαθώντας να βοηθήσει τη φτωχή του οικογένεια.
Ταινία μέτριας αισθητικής με πρόχειρες αλλαγές πλάνων, ακόμα και τα ρακόρ δεν είναι τόσο προσεγμένα (πχ βλ σάρπα 1ο λεπτό).
Δε χάνεις τίποτε να τη δεις αλλά θα σου πρότεινα να διαλέξεις κάτι άλλο.

Parpados Azules ***
{Μπλε βλεφαρίδες}
Ernesto Contreras
Mexico 2007

Ωδή στη μοναχικότητα. Δύο άνθρωποι που έχουν μάθει να ζουν μόνοι προσπαθούν να γίνουν ζευγάρι. Πόσες αμήχανες στιγμές πρόκειται να ακολουθήσουν, πόσοι συμβιβασμοί θα πρέπει να γίνουν. Θα τα καταφέρουν;
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προσέγγιση από τον Κοντρέρας πάνω σε ένα καλό σενάριο του Carlos Contreras. Η ταινία προβάλλεται ξανά σήμερα σις 19:30 στο Παύλος Ζάννας

Το ταγούδι που ακούγεται στο Parpados Azules καθώς και extra κριτική για τις δύο ταινίες (και για άλλες που πρόκειται να ακολουθήσουν) μπορείτε επίσης να βρείτε στο blog του Winter Academy

- - - - - - - - - - - - - - -

Εκτός Φεστιβάλ:

4 Luni, 3 Saptamiini Si 2 Zile ****
4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες
Cristian Mungiu
Romania

Εξαιρετικό! Χωρίς να γίνεται υπερβολικός ο Mungiu έχοντας θέσει ξεκάθαρους κανόνες στον τρόπο κινηματογράφισης που ακολουθεί πετυχαίνει μια ταινία γροθιά στο στομάχι. Με χρήση πολλών μονόπλανων καταφέρνει να αποδώσει με ιδιαίτερο τρόπο την ψυχική κατάσταση των ηρώων του σε ένα δράμα που εκτυλίσσεται γύρω από την απόφαση μιας κοπέλας να κάνει παράνομη έκτρωση. Για γερά στομάχια...

48ο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Masterclasses

2007-11-15T13:39:00.000+02:00

48^ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

MASTERCLASSES

18.11.07 Κασσαβέτης 11:00

John Malkovich

Ηθοποιός, Παραγωγός, Σκηνοθέτης, δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ για τις ταινίες In the line of fire και Places in the heart

19.11.07 Κασσαβέτης 11:00

Alfonso Cuaron

Σκηνοθέτης, Παραγωγός, Σεναριογράφος, υποψήφιος για Όσκαρ για τις ταινίες Y tu mama tambien και Children of Men.

20.11.07 Κασσαβέτης 11:00

David Strathairn & Chris Cooper, Ο David Strathairn, ηθοποιός, υποψήφιος για Όσκαρ για την ταινία Goodnight & Good luck και ο Chris Cooper, ηθοποιός, βραβευμένος με Όσκαρ για την ταινία Adaptation, συνομιλούν για την κινηματογραφική ηθοποιία.

21.11.07 Κασσαβέτης 10:30

Diego Luna - Pablo Cruz Ο Diego Luna, ηθοποιός, και ο Pablo Cruz, παραγωγός, μιλούν για την επιτυχημένη μεξικανική ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής Canana που έχει αναπτύξει πρωτοβουλίες όπως το Ambulante, ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ που ταξιδεύει σε όλη τη χώρα.

22.11.07 Κασσαβέτης 11:00

Joe Swanberg

Ψηφιακό Σινεμά: Κάν’ το μόνος σου

23.11.07 Κασσαβέτης 11:00

John Sayles

Σκηνοθέτης, Σεναριογράφος, ο επίσημα τιμώμενος από το Φεστιβάλ πατέρας του αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου, υποψήφιος για Όσκαρ για τις ταινίες Lone Star και Passion Fish.

24.11.07 Κασσαβέτης 11:00

Danny Glover

Ηθοποιός, Παραγωγός, Σκηνοθέτης

25.11.07 Κασσαβέτης 11:00

Jim Gianopulos

Πρόεδρος της Fox Filmed Entertainment & Twentieth Century-Fox Film Corporation

Ανοιχτές συζητήσεις

17.11.07 Κασσαβέτης 12:30

Ανοιχτή συζήτηση: Οικολογία

Μετά την προβολή της ταινίας The 11th Hour σε παραγωγή Leonardo Di Caprio, ανοιχτή συζήτηση για το περιβάλλον.

19.11.07 Ζάννας 9:30

Ημερίδα: Κινηματογραφικά Αρχεία: Σκαπανείς στην αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς
Οργάνωση: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ταινιοθήκη της Ελλάδος, IOM (Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων), ACE (Association des Cinémathèques Europèenes), Τμήμα Επικοινωνίας & Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κεντρικός ομιλητής: Κώστας Γαβράς, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Γαλλικής Ταινιοθήκης (Cinematheque Francaise).
Ομιλητές: Eva Orbanz (Πρόεδρος της FIAF), Claudia Dillmann (Πρόεδρος της ACE, Διευθύντρια Γερμανικού Κιν/κού Ινστιτούτου- DIF), Gabrielle Claes (Διευθύντρια της Βασιλικής Ταινιοθήκης του Βελγίου),Vladimir Opela (Διευθυντής της Ταινιοθήκης της Τσεχίας-NFA), Dinko Tucakovic (Διευθυντής της Ταινιοθήκης της Σερβίας), Μαρία Κομνηνού (Αναπλ. Καθηγήτρια, Τμήμα ΕΜΜΕ, Πανεπιστήμιο Αθηνών & Γεν. Γραμματέας Δ.Σ. της Ταινιοθήκης της Ελλάδος), Gian Luca Farinelli (Διευθυντής της Ταινιοθήκης της Μπολώνια), Mark Paul Meyer (Επιμελητής του Μουσείου Κινηματογράφου της Ολλανδίας), Πέπη Ρηγοπούλου (Καθηγήτρια Τμήματος ΕΜΜΕ, Πανεπιστήμιο Αθηνών), Σοφία Καϊτατζή (Επίκουρη Καθηγήτρια Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).
Χαιρετισμοί: Δέσποινα Μουζάκη (Διευθύντρια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), Ροδόλφος Μορώνης (Δ/ντής του ΙΟΜ-Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων), Claudia Dillmann (Πρόεδρος της ACE - Association des Cinémathèques Europèenes), Εκπρόσωπος του Υπουργείου Πολιτισμού, Θεόδωρος Αδαμόπουλος (Αντιπρόεδρος Δ.Σ. της Ταινιοθήκης της Ελλάδος), Μαρία Κομνηνού (Αναπλ. Καθηγήτρια Τμήματος ΕΜΜΕ, Πανεπιστήμιο Αθηνών και Γεν. Γραμματέας της Ταινιοθήκης της Ελλάδος).

19.11.07 Αποθήκη 11:00

Εκδήλωση της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων και του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου: Από το βιβλίο στο σενάριο

Ομιλητές: Θανάσης Βαλτινός, Εύα Στεφανή, Nicholas Gage

19.11.07 Τορνές 13:00

Ισπανικός Κινηματογράφος

Συντονιστής: Esteve Riambau (κριτικός κινηματογράφου – Avui, Dirigido – σκηνοθέτης).
Εισηγητές: Fernando Lara (γενικός διευθυντής Institut de Cine y de Artes Audiovisuales), Pilar Torre (υποδιευθυντής – International Public Relations Institut de Cine y de Artes Audiovisuales), Manuel Llamas (υπεύθυνος προώθησης Institut de Cine y de Artes Audiovisuales), Jara Yanez (κριτικός κινηματογράφου - Cahiers du cinema Ισπανίας), Rafa Cortes (film director), Javier Rebollo (σκηνοθέτης), Sonia Almarcha (ηθοποιός), Chema de la Pena (παραγωγός, σκηνοθέτης), Pedro Aguilera (σκηνοθέτης), Juan Antonio Bayona (σκηνοθέτης), Eusebi Ayensa (διευθυντής Ινστιτούτου Θερβάντες)

20.11.07 Ζάννας 17:00

Τιμητική εκδήλωση για τον Ingmar Bergman

Σε συνεργασία με την «Τέχνη» Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία

Εισηγητές: Χριστίνα Καλογεροπούλου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ, και Δέσποινα Μουζάκη, διευθύντρια του ΦΚΘ και επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ.

Αντίστοιχη εκδήλωση για τον Michelangelo Antonioni την Τρίτη 27.11.07 στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, ώρα 20.30, με εισηγητή τον Μιχάλη Κοκκώνη, αναπληρωτή καθηγητή ΑΠΘ.

23.11.07 Ζάννας 13:00

Κριτική κινηματογράφου στο Internet: Ανοιχτή συζήτηση για την περίπτωση των blogs με συντονίστρια τη Lisa Nesselson, κινηματογραφική κριτικό, από το Variety

25.11.07 Ζάννας 12:30

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Βίας εναντίον των Γυναικών

Σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας - Υπουργείο Εσωτερικών

Προβολες

2007-11-14T18:38:00.001+02:00

Grindhouse: Death Proof

2007-08-05T00:37:00.000+03:00

8 γυναίκες, ένας άντρας, barbie και cowboy, κίτρινο χρώμα, αμέρικαν μπαρ, Φαρ Ουέστ, βία ωμή, φτιαγμένα αμάξια, εξοχικοί δρόμοι, ουίσκι, ο Tarantino γκεστ σταρ, μυστήρια μουσική, τζουκμπόξ, δικαιοσύνη, άκυρες ατάκες, τρελό μοντάζ, η ταινία χωρίζεται -ξανά και ξανά- σε μέρη...

ladies 'n' gentlemen,
his majesty, Quentin Tarantino.
Grindhouse: Death Proof

links:
Grindhouse official website
imdb: Death Proof
wiki: Death Proof

Das Leben der Anderen

2007-07-26T15:47:00.000+03:00

Ο Ulrich Muhe έφυγε την Κυριακή σε ηλικία 54 ετών.
Οι περισσότεροι τον πρωτοσυναντήσαμε στο Funny Games του Χανεκε για να τον λατρέψουμε στο Das Leben der Anderen σε μια ερμηνεία που θα μείνει αξέχαστη.

ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ;

2007-06-07T14:59:00.000+03:00

Η έρευνα αυτή πραγματοποιείται με σκοπό να συγκεντρωθούν στοιχεία και απόψεις,με το τί θα ήθελε να δεί ο απλός θεατής απο το Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο.

Γράψτε μας τις απόψεις και τα σχόλια σας και εμείς θα τις μεταφέρουμε αυτούσιες στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών,στην Ένωση Σεναριογράφων,στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου,στο Υπουργείο Πολιτισμού,στο Υπουργείο Παιδείας,αλλά και στις σχολές κινηματογράφου της χώρας μας.
Βοηθήστε όλοι,ώστε να αναπτυχθεί ο Ελληνικός Κινηματογράφος όπως εσείς θέλετε…

Τα σχόλια δικά σας λοιπόν…

http://newgreekcinema.wordpress.com

Driving @ Mulholland

2007-06-02T11:26:00.000+03:00

Έκανα υπομονή και κρατήθηκα τόσο καιρό μακριά από clues και επεξηγήσεις που κυκλοφορούν στο Internet θέλοντας να δώσω ανεπηρέαστος δικές μου ερμηνείες. Διάβασα μόνον –μετά από καιρό- τα “10 κλειδιά του μυστηρίου” που μου έστειλε ο αξιότιμος mr enteka, τα οποία αποτελούν μετάφραση της λίστας που υπάρχει στα trivia της ταινίας {μέσω Imdb}.

Τα 10 αυτά σημεία (υποτίθεται ότι) είναι στοιχεία που έδωσε ο Lynch για να μπορέσει να “ξεκλειδώσει” ο θεατής το μυστήριο. Εάν τα έδωσε πράγματι ο Lynch η εξήγηση είναι απλούστατη. Σκεφτείτε το, είναι δυνατό να έκατσε ο Lynch να φάει τα μούτρα του για να φτιάξει μια τόσο ιδιαίτερη και μυστηριώδη σύνθεση και στη συνέχεια να έδωσε 10 στοιχεία που λύνουν τα πάντα; Όποιος το πιστεύει και προσπαθεί να βρει βαθύτερα νοήματα κυνηγώντας τα στοιχεία είναι βαθιά νυχτωμένος.

Όχι ότι τα 10 σημεία δεν έχουν βάση. Μπορεί να βρει κανείς πληροφορίες που δεν είχε προσέξει {πχ η ταινία στην οποία γνώρισε η Diane την Camila ήταν το Sylvia North Story το οποίο γυριζόταν στο όνειρο της Diane όταν η Betty πήγε να κάνει δοκιμαστικό}, αλλά σε καμιά περίπτωση τα δέκα σημεία δε μπορούν να βοηθήσουν τον θεατή να βρει βαθύτερο νόημα. Η λίστα με τα 10 κλειδιά είναι στην ουσία ένα καλοστημένο αστείο σε όσους εξυπνάκηδες –σαν εμένα στην προκειμένη περίπτωση- προσπαθούν να εξηγήσουν τα πάντα αντί να αρκεστούν στην εμπειρία που βιώνουν κατά τη διάρκεια της θέασης.

- - - - - - -

Λοιπόν ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη. Καταρχάς όλο το πρώτο κομμάτι της ταινίας (ως το 1:50:00 περίπου) είναι ένα όνειρο που βλέπει η Diane. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στην αρχή της ταινίας ακριβώς πριν αρχίσουν να πέφτουν οι τίτλοι, ακούμε έναν άνθρωπο να κοιμάται ενώ στο πλάνο φαίνονται σεντόνια. Ότι ακολουθεί στο δεύτερο σκέλος (>1:50:00 – περίπου μισή ώρα) είναι πραγματικότητα.

Στην ουσία οι σκηνές στο κομμάτι του ονείρου περιλαμβάνουν ανθρώπους και καταστάσεις που συναντούσε η Diane στην πραγματική της ζωή. Στο όνειρο βεβαίως τίποτε δεν είναι ξεκάθαρο και ακριβές. Υπάρχουν άνθρωποι σαν τη σερβιτόρα {από την οποία και πήρε το όνομά της η Diane στο όνειρο} που κρατάει τον ίδιο ρόλο, άλλοι σαν τη μητέρα του Adam Kesher που κρατάει άλλο ρόλο στο όνειρο, όπως και πολλοί και διάφοροι άνθρωποι που χωρίς απαραίτητα να τους γνωρίζει προσωπικά η Diane βρέθηκαν να παίζουν κάποιο ρόλο στο όνειρό της.

Για να ξεδιαλύνουμε την κατάσταση πρέπει να διευκρινιστεί πως οποιαδήποτε δράση συμβαίνει στο κομμάτι της πραγματικότητας εκτός από την πρώτη σκηνή με τη γειτόνισσα και την τελευταία με τα ανθρωπάκια όπου αυτοκτονεί η Diane (άιντε και τον αυνανισμό), όλες οι υπόλοιπες είναι flashback που σημαίνει ότι είχαν λάβει χώρο πριν κοιμηθεί η Diane δηλαδή πριν αρχίζει να βλέπει το όνειρο.

[Όποιος δεν έχει δει ταινία περισσότερες από 1-2 φορές καλύτερα να σταματήσει εδώ και να την ξαναδεί…]

Σε γενικές γραμμές καθ’ όλη τη διάρκεια του ονείρου η Diane έρχεται αντιμέτωπη με τους φόβους της μέσω του χαρακτήρα της Rita, {την οποία κυνηγούν είτε για να τη συλλάβουν είτε για να τη δολοφονήσουν}. Η αμνησία της Rita στην ουσία λειτουργεί ως πρόσχημα στο μυαλό της Diane που προσπαθεί να κρύψει τις ανησυχίες της (κατά τη διάρκεια του ονείρου).

Η Betty από την άλλη αντικατοπτρίζει τις επιθυμίες της Diane, η οποία θα ήθελε να είναι τόσο ευτυχισμένη όσο η Betty (που λαμποκοπάει), να είναι τόσο τέλεια ώστε να καμαρώνουν οι γονείς της για τις επιτυχίες της κόρης τους κτλ.

Ας δούμε όμως τι πληροφορίες παίρνουμε από το κομμάτι της πραγματικότητας:

Αρχικά ακούγεται συνεχές χτύπημα πόρτας (στην πραγματικότητα) {ο καουμπόη λέει στη Μπέτυ να ξυπνήσει (στο όνειρο)} για να δούμε ότι έξω από την πόρτα βρισκόταν η γειτόνισσα της Diane που ήθελε να πάρει κάποια πράγματά της.

Εδώ προσέχουμε ότι η Diane προφανώς είχε αλλάξει διαμέρισμα με τη γειτόνισσάς της όπως ακριβώς είχε κάνει {διαμέρισμα 12 <-> διαμέρισμα 17} στο όνειρο η Diane Selwyn την οποία βρήκαν νεκρή οι Betty με τη Rita.

Επίσης το σημαντικότερο στοιχείο από την επίσκεψη της γειτόνισσας είναι ότι φεύγοντας από το διαμέρισμα της Diane διακρίνεται το μπλε κλειδί πάνω στο τραπέζι.

Το μπλε κλειδί όπως μαθαίνουμε μετά από λίγο στη συνάντηση της Diane με τον τύπο που αναλαμβάνει τη δολοφονία της Camila σημαίνει πως ο τυπάς ολοκλήρωσε την αποστολή του, άρα η Camila ήταν ήδη νεκρή εξαιτίας της Diane όταν αυτή (η Diane) έβλεπε το όνειρο.

Επίσης η γειτόνισσα πληροφορεί την Diane ότι την γυρεύανε δύο ντεντέκτιβς, γεγονός που δικαιολογεί τη διαρκή αγωνία της Rita την οποία καταδίωκαν πολλοί και διάφοροι κατά τη διάρκεια του ονείρου.

Η βασικότερη πληροφορία λοιπόν που πήραμε είναι ότι η Camila έχει ήδη δολοφονηθεί εξαιτίας της Diane.

Τους λόγους τους μαθαίνουμε στη συνέχεια. Οι δυο τους ήταν ζευγάρι. Η Diane είχε “κολλήσει” ενώ η Camila έπαιζε γενικότερα παιχνίδια. Επίσης όπως φαίνεται στη δεξίωση {σε συνδυασμό με τα συμβάντα του ονείρου σχετικά με τα δοκιμαστικά και την επιλογή της ηθοποιού γενικότερα} αντιλαμβανόμαστε ότι η Diane είχε και κάποια απωθημένα (ζήλειας) καθώς πίστευε ότι η Camila της πήρε τον ρόλο που άξιζε στην ταινία Sylvia North Story στην οποία και πρωτογνωριστήκανε. [Μάλλον περνάει σε δεύτερη μοίρα η συγκεκριμένη πληροφορία].

Η Camila λοιπόν την παρατάει οριστικά για να παντρευτεί τον σκηνοθέτη Adam Kesher και η Diane μέσα στην απόγνωσή της αποφασίζει να πάρει εκδίκηση αναθέτοντας στον τυπά της επόμενης σκηνής τη δολοφονία της Camila. Η σκηνή αυτή είναι πολύ σημαντική για τη σύλληψη του νοήματος, όχι τόσο για τις εικόνες του πλάνου, αλλά κυρίως για την εξέλιξη της πλοκής. Είναι η στιγμή που η Diane παίρνει μια απόφαση που θα την κυνηγάει σε όλη της τη ζωή {ή σε ότι αφορά στον θεατή σε όλη την ταινία}. Όλοι οι φόβοι και οι ενοχές που κυνηγούν την Diane κατά τη διάρκεια του ονείρου ξεκινούν από αυτήν την απόφαση και ολοκληρώνονται με τον θάνατο της Camila (τον οποίο έχουμε πλέον αντιληφθεί).

Στην ταινία υπάρχουν ατελείωτες λεπτομέρειες που έχουν ως σκοπό να φτιάξουν ένα συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όνειρο και πραγματικότητα. Μια ασήμαντη λεπτομέρεια σε αυτή τη σκηνή είναι ότι ο δολοφόνος έχει μπροστά του ένα βιβλίο που κλέβει στο όνειρο της Diane από ένα θύμα του.

Σαφώς πιο σημαντική είναι η λεπτομέρεια με τον μελαχρινό άνθρωπο που είχε δει η Diane στον ύπνο της να κάθεται στη δική της θέση. Ο ίδιος μάλιστα βρίσκεται μπροστά στο ταμείο όπως ο φίλος του στο δικό του τρομαχτικό όνειρο. Τη στιγμή που διασταυρώνονται οι ματιές του μελαχρινού κυρίου και της Diane, η Diane είχε μόλις αναθέσει τη δολοφονία της Camila. Στην ουσία όλα όσα τρόμαζαν τον μελαχρινό κύριο στο όνειρο αποτελούν τους φόβους της Diane. Όλα όσα φοβάται βρίσκονται μέσα στο μπλε κουτί που κρατάει ο βρόμικος πλην τρομαχτικός “ζητιάνος” που βρίσκεται πίσω από τα Winkies. Το μπλε κουτί κρύβει όλες τις αλήθειες που δε μπορεί να αντιμετωπίσει η Diane. Τύψεις, ενοχές, όλα βρίσκονται μέσα στο μπλε κουτί και όλα πηγάζουν από την απόφαση της Diane και τη μετέπειτα δολοφονία της Camila.

Αφού λοιπόν έχουμε μάθει ότι η Diane είναι υπεύθυνη για τη δολοφονία της Camila πρέπει να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση της καθώς η ταινία πλησιάζει προς το τέλος και να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε τι μπορεί να νιώθει. Το μπλε κουτί έχει πλέον ανοίξει και βγαίνουν από μέσα τα ανθρωπάκια, τα οποία δεν είναι άλλα από τα παππούδια που είχε συναντήσει η Betty στο αεροδρόμιο. Τα ίδια παππούδια εμφανίζονται και στην αρχή της ταινίας πριν τους τίτλους. Ας τα πάρουμε ένα ένα.

Στην αρχή της ταινίας βλέπουμε κόσμο να χορεύει και την Diane με τα παππούδια να χαμογελούν όλο καμάρι. Όπως έχουμε πλέον μάθει από τη δεξίωση (πραγματικότητα) η Diane αποφάσισε να γίνει ηθοποιός όταν κέρδισε σε ένα διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός αυτός φαίνεται λοιπόν στην πρώτη σκηνή της ταινίας με τα τρία χαμογελαστά πρόσωπα να παρεμβάλλονται (Diane&παππούδια). Τα παππούδια είναι οι γονείς της που καμάρωναν για την επιτυχία της κόρης τους. Οι γονείς που θα ήθελε να είναι περήφανοι για αυτή και να καμαρώνουν όπως και στο όνειρο όταν συνάντησαν την Betty στο αεροδρόμιο. Η σκηνή με τα βλέμματά τους μέσα στο ταξί είναι διαφωτιστική. Αυτούς τους γονείς λοιπόν που θα ήθελε να καμαρώνουν για την κόρη τους γνωρίζει πολύ καλά ότι θα τους απογοητεύσει ανεπανόρθωτα. Δε θα μπορούσε να αντέξει τη ματιά τους όταν θα γινόταν γνωστή η αλήθεια.

Ακούγεται χτύπημα της πόρτας και τα παππούδια ως ανθρωπάκια περνάνε μέσα. (Λεπτομέρεια->) Κι όμως το χτύπημα της πόρτας δεν οφείλεται στα ανθρωπάκια, είναι πραγματικό και δυναμώνει ολοένα και περισσότερο ως που η πόρτα σπάει. Η Diane ξέρει πως όλα έχουν τελειώσει. Η σύλληψή της θα πραγματοποιηθεί σε λίγα δευτερόλεπτα και η ενοχή της θα είναι πλέον γεγονός. Τη στιγμή που καλείται να αντιμετωπίσει ένα τόσο ολέθριο λάθος το μόνο πράγμα που καρφώνεται στο μυαλό της είναι η απογοήτευση στο πρόσωπο των γονιών της. Δε μπορεί να αντιμετωπίσει στο μυαλό της τη δραματική αυτή εξέλιξη και αποφασίζει να δώσει τέλος αυτοκτονώντας. [Περισσότερα για τα ανθρωπάκια]

Εδώ μπορούμε να κάνουμε πέρασμα στο όνειρο. Ο θάνατος της Diane ίσως να μην είναι τόσο μεγάλη έκπληξη τελικά. Εχει ήδη αρχίσει να ωριμάζει η ιδέα στο μυαλό της Diane, πράγμα που φαίνεται καταρχάς όταν βρίσκουν τη Diane Selwyn νεκρή. Η νεκρή κοπέλα έχει το ίδιο όνομα, βρίσκεται στο ίδιο διαμέρισμα και είναι ξαπλωμένη στην ίδια στάση που ήταν και η Diane όταν ξυπνούσε από το όνειρο. Μόνη διαφορά το χρώμα της ρόμπας. Στο όνειρο ήταν μαύρη ώστε να γίνει πιο έντονο το στοιχείο του θανάτου. Το στοιχείο του θανάτου που εμφανίζεται και στο θέατρο στο περιβόητο Silencio Club.

Για το Silencio Club σίγουρα μπορούν να γραφτούν πολλά. Κατά την ταπεινή μου γνώμη χρησιμοποιείται από τον Lynch για να κάνει έντονη την κλιμάκωση τόσο σε ότι αφορά στο όνειρο -το οποίο αρχίζει πλέον να μοιάζει ως πιθανή (λέμε τώρα) εκδοχή- αλλά και στη δραματουργία. {Τόσο το έντονο κόκκινο της σκηνής όσο και το βαθύ μπλε της παραίσθησης ενδυναμώνουν το στοιχείο του ονείρου.} Πρόκειται για την ατμοσφαιρική σεκάνς που οδηγεί προς το δέσιμο του ονείρου με την πραγματικότητα. Ένα κομβικό σημείο…

Κατά τη διάρκεια της παράστασης βλέπουμε ότι τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται, πως όλα είναι μια παραίσθηση και η Diane ταρακουνιέται – ίσως να αντιλαμβάνεται ότι έρχεται η στιγμή που όλη αυτή η ευχάριστη ονειρική οντότητα θα λάβει το τέλος της. Η τραγουδίστρια λιποθυμάει και η ανησυχία στα πρόσωπα των δύο γυναικών είναι έκδηλη. Η Betty βγάζει από την τσάντα της το μπλε κουτί και κοιτάζεται με τη Rita. Ξέρουν πλέον και οι δύο ότι το κουτί κρύβει ένα συνταρακτικό μυστικό. Το silencio από μόνο του ως ατάκα αποτελεί έναν προάγγελο του θανάτου της Diane που πρόκειται να ακολουθήσει στη φιλμική αφήγηση. Δεν πρόκειται απλώς για το θάνατο, αλλά και για τη λύτρωση της Diane από τα βάσανά της.

Οι δύο γυναίκες έχουν γυρίσει σπίτι. Η Rita σιγουρεύεται ότι δεν είναι δίπλα της η Betty και αποφασίζει να δοκιμάσει να ανοίξει το μπλε κουτί με το περίεργο μπλε αντικείμενο που είχε βρει στη δική της τσάντα με τα χρήματα. Το κουτί ανοίγει και η Rita καταρρέει. Μέσα στο μυαλό της Diane η Rita έχει μόλις συνειδητοποιήσει το θάνατο της Camila, καθώς η ίδια στην ουσία δεν υπάρχει )όπως και το μπλε κουτί) – είναι μια ονειρική οντότητα, για αυτό και η θεία Ρουθ που επιστρέφει στο δωμάτιο δε βρίσκει τίποτε.

- - - - -

Πέρα από κάποια γεγονότα για τα οποία πιστεύω πως υπάρχει σαφής εξήγηση η ταινία εξελίσσεται σε μια καθαρά ονειρική ατμόσφαιρα. Αυτό που πρέπει να κάνει ο θεατής είναι να προσπαθήσει να αφεθεί και να τη βιώσει όσο καλύτερα γίνεται αντί να ψάχνει τις λεπτομέρειες. Τη συγκεκριμένη μελέτη την έκανα έχοντας δει ήδη τρεις φορές την ταινία σε διάστημα 5 ετών και θέλοντας να τη δω αυτή τη φορά με σκοπό την ανάλυση (από βίτσΧιο) και όχι την εμπειρία {4^η θέαση με dvd}. Σίγουρα ο καθένας μπορεί να δώσει δικές του ερμηνείες πιθανότατα αναζητώντας τες στα δικά του προσωπικά βιώματα, οπότε μην αντιμετωπίζετε το κείμενο σα να περιέχει την “απόλυτη αλήθεια”.

Θα μπορούσα να γράψω για αρκετές ακόμη λεπτομέρειες, δε θέλω όμως να χαθεί το νόημα. Επαναλαμβάνω πως τα περισσότερα σημεία χρησιμοποιούνται για τη σύνδεση του ονείρου με την πραγματικότητα. Ενδεικτικά και μόνο παραθέτω κάποια σημεία που θυμάμαι και ίσως αξίζουν την προσοχή σας:

-Το ατύχημα που συμβαίνει στη Rita είναι στο δρόμο που οδηγούσε στη δεξίωση {Mulholland DR}. Η Diane όπως και η Rita επισημάνει πως ο οδηγός έχει κάνει λάθος.

-Σε μια μυστηριώδη σκηνή με τηλεφωνήματα (στο όνειρο), χτυπάει το τηλέφωνο δίπλα στο κόκκινο πορτατίφ. Το τηλέφωνο αυτό στην πραγματικότητα ανήκει στη Diana.

- Ο Καουμπόη εμφανίζεται στη δεξίωση όπως και υποχόνδριος κύριος που φτύνει τον εσπρέσο.

-Η ταινία στην οποία γνωρίστηκαν η Camila με τη Diane είναι το ‘Sylvia North Story’ με σκηνοθέτη τον Bob Brooker όπως και στην audition και το δοκιμαστικό.

-Ο δολοφόνος κρατάει το ίδιο μαύρο βιβλίο.

-Η θεία Ρουθ έχει πεθάνει.

-Το μυστηριώδες μπλε αντικείμενο με το οποίο ανοίγει η Rita το μπλε κουτί, αλλάζει ελαφρώς σχήμα όταν βγαίνει από το ξεκλειδωμένο πλέον κουτί.

Τέλος ο ζητιάνος όπως και η κυρία με τα μπλε μαλλια (τελευταία σκηνή) έχουν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα.

Ο βρόμικος ζητιάνος κρατάει στα χέρια του το μπλε κουτί με τις βρόμικες σκέψεις και μυστικά της Diane.

Η κυρία με τα μπλε μαλλιά – που βρισκόταν και τον εξώστη του Silencio- συνοδεύεται από έντονα θεατρικά στοιχεία όπως είναι άλλωστε απαραίτητο για τον χαρακτήρα που κλείνει την ταινία με την ατάκα ‘silencio’.

Η Αφηγηση στον Κινηματογραφο

2007-05-07T14:45:00.000+03:00

Τα σεμινάρια που διοργανώνονται από το Τμήμα Κινημάτογράφου του ΑΠΘ πραγματοποιούνται κάθε Δευτέρα 19:00-21:00 στο Τελλόγλειο Ιδρυμα Τέχνης και είναι ανοιχτά στο κοινό. Καλεσμένος για σήμερα ο Δήμος Αβδελιώδης σε ένα σεμινάριο με θέμα την 'Αφήγηση στον Κινηματογράφο'.

Χου-χου-χούλιγκανς

2007-04-02T09:08:00.000+03:00

"Όχι, πατέρα, η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols!"

Τώρα που τα εξώφυλλα για τους χούλιγκαν είναι ξανά της μόδας θυμήθηκα, έψαξα και βρήκα μια ελληνική ταινία του '83 που ασχολείται με το θέμα ("Χούλιγκανς/Κάτω τα χέρια από τα νιάτα").
Την ταινία αυτή, με τις καλτ εικόνες από το παλιό Καραϊσκάκη και την αείμνηστη Φιλαδέλφεια θυμάμαι να τη βλέπω στις αρχές του '90 στο σπίτι με το σόι μου, με ένα αίσθημα δέους προς τα αγόρια με τη μπούκλα, τα δερμάτινα και τις μοτοσικλέτες.
Τότε φόβομουν. Αργότερα νόμιζα πως όλες οι ταινίες του '80 είναι μπούρδες.

Τώρα που ξαναβρήκα την ταινία (εδώ) διαπιστώνω ότι 25 σχεδόν χρόνια μετά, η ταινία είναι ή προφητική ή διαχρονική, γιατί και τώρα, μετά από ένα φόνο, για στιλέτα, μαστούρια και Ακροδεξιά μιλάμε πάλι...

Flying Confessions of a Free Woman

2007-03-26T14:59:00.000+03:00

Το αυτοβιογραφικό ντοκυμαντέρ της Jennifer Fox "Flying Confessions of a free woman" ήταν από τις πιο ιδιαίτερες προβολές (από όσες παρακολούθησα) του Φεστιβάλ. Το θέμα που πραγματεύεται φυσικά και δεν πρέπει να αφορά μόνο τον γυναικείο πληθυσμό, αλλά αναπόφευκτα η ταινία {8 επεισόδια} θα απασχολήσει περισσότερο τις γυναίκες. Δεν είναι τυχαίο ότι το 90% του κοινού στην αίθουσα αντιστοιχούσε στις γυναίκες. Ακόμα και αν σου φανεί υπερβολικά φεμινιστική η στάση της σκηνοθέτιδας σε κάποια σημεία η στάση της απέναντι στο θέμα που αντιμετωπίζει καθώς και οι τακτικές κινηματογράφικης που ακολουθεί παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αρκούσαν για να παρακολουθήσω το χθεσινό masterclass.

Η κάμερα γυρίζει από χέρι σε χέρι ανάμεσα στους συνεντευξιαζόμενους, η Fox ανοίγεται και διηγείται προσωπικές της εμπειρίες και μας διδάσκει πως είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί ένα τόσο ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ από ένα μόλις συντελεστή με μια απλή ψηφιακή κάμερα.

Μπορείτε να παρατηρήσετε στις φωτογραφίες ορισμένους από τους κανόνες που είχε θέσει η ίδια στον εαυτό της προκειμένου να θέσει τις απαραίτητες βάσεις, ενώ στο http://www.flyingconfessions.com υπάρχει δυνατότητα για ενημέρωση, επικοινωνία με την Jennifer Fox αλλά και κατάθεση προσωπικών εμπειριών.

300

2007-03-11T19:39:00.000+02:00

Είναι από αυτές τις ταινίες που ανταποκρίνονται πλήρως στην εικόνα που έχεις γι' αυτές μέσα στο μυαλό σου πριν πας στον κινηματογράφο. Μία μίξη παραδοσιακών ηθοποιών, γραφικών υπολογιστή, και post production εφέ, σε μια εκπληκτικής αισθητικής ταινία που πρέπει να την δεις στη μεγάλη οθόνη για να σε χτυπήσει με όλη της τη δύναμη.

Μετά το τέλος, σε έχει πιάσει αυτό το συναίσθημα που σε έπιανε όταν ήσουν 9, μετά την κυριακάτικη πρωινή παράσταση ταινίας καράτε, που έβγαινες από τον κινηματογράφο και νόμιζες ότι ήσουν ο κυρίαρχος του κόσμου.

Παρόλα τα ρηχά μηνύματα για πατρίδα, οικογένεια και δημοκρατία, και παρόλη της ωραιοποίηση της βίας, η ταινία παραμένει από τις πιο εντυπωσιακές δημιουργίες που έχω δει.

(trivia: βασισμένη στο comic του Frank Miller, σκηνοθετημένη από τον Zack Snyder, επίσημη σελίδα εδώ)

Waking Life

2007-03-06T15:10:00.000+02:00

Μια ξεχωριστή ταινία δια χειρός Richard Linklater. Το 2001 λίγα χρόνια πριν το Fast Food Nation και ανάμεσα στα 2 sunrise(s) ο Linklatter μας προκαλεί σε μια φιοσοφική αναζήτηση μέσω μιας πολύ ιδιαίτερης αισθητικής, καθώς με τη μέθοδο του Rotoshop {Rotoscope~Photoshop} κάθε καρέ αποκτάει καρτουνίστικη υφή {θυμίζει animation αλλά δεν είναι}.
Εντυπωσιάστηκα όταν έμαθα ψάχνοντας στο ιντερνετ ότι η τεχνική του Rotoshop πρωτοχρησιμοποιήθηκε για πρώτη πριν από 100 περίπου χρόνια. Υπάρχει σε πολλές γνωστές (ή μη) ταινίες και clips όπως στο Kill Bill I, το video clip των A-HA 'Take on Me' κ.α. Το αποτέλεσμα όμως διαφέρει από τη μια περίπτωση στην άλλη, ενώ φαντάζομαι ότι και η συγκεκριμένη τεχνική θα έχει βελτιωθεί σημαντικά με την πάροδο του χρόνου. Παλαιότερα χρησιμοποιούταν μόνο για φωτογραφίες ενώ σήμερα (και με τη βοήθεια του επιτελείου που συμμετέχει σε κάθε παραγωγή) βλέπουμε πως υπάρχει η δυνατότητα να γυρίζονται ολόκληρες ταινίες.

#Την ταινία την πρωτοείδα πριν από μισό χρόνο σε προβολής της κινηματογραφικής ομάδας του ΠΑΜΑΚ N.Y.X.T.A. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε σχετικό ποστ με περιγραφή της ταινίας και u-tubικό video. Την Παρασκευή η N.Y.X.T.A. έχει κανονίσει προβολή του 'The Fountain' στις 20:03:57'.

#Με την τεχνική του Rotoshop είναι γυρισμένη και η καινούργια ταινία του Linklatter 'Scanner Darkly'.

#{Το Waking Life προβάλλεται την Πέμπτη στις 02:15 από τον Antenna}

For a Film

2007-02-26T15:26:00.000+02:00

{Λίστα του Inverted_Α Με συμμετοχή αναγνωστών του Seagazing}.

Φτιάχνω μία λίστα με γνωστά τραγούδια από ταινίες, χωρίς κανένα άλλο κριτήριο (ούτε είδους, ούτε θεματολογίας, ούτε αξιολόγησης) παρά μόνο αν μου θυμίζουν αμέσως την συγκεκριμένη ταινία. Όσοι θέλετε, συμβάλετε στην δημιουργία της... Νομίζω ότι χαλαρά θα βγουν 100+ τραγούδια/ταινίες.

Μοναδικός περιορισμός: τραγούδια, όχι μουσικά θέματα.

Gary Jules - Mad World [Donnie Darko]
Rufus Wainwright - Across The Universe [I Am Sam]
Chris Isaac - Baby Did A Bad Bad Thing [Eyes Wide Shut]
U2 - The Ground Beneath Her Feet [One Million Dollar Hotel]
Sigur Ros - Agaetis Byrjun [Vanilla Sky]
Sigur Ros - Svefn-g-englar [Vanilla Sky]
Sixpence None The Richer - Kiss Me [She's All That]
Nancy Sinatra - Bang Bang (My Baby Shot Me Down) [Kill Bill Vol. 1]
Annie Lennox - Love Song For A Vampire [Dracula]
Rebekah Del Rio - Llorando (Crying) [Mulholland Dr.]
Damien Rice - The Blowers Daughter [Closer]
Jewel - Foolish Games [Batman & Robin]
Eminem - Lose Yourself [8 Mile]
Urge Overkill - Girl, You'll Be A Woman Soon [Pulp Fiction]
Tori Amos - Siren [Great Expectations]
Bruce Springsteen - Streets of Philadelphia [Philadelphia]
Righteous Brothers - Unchained Melody [Ghost]
Tom Waits - You Can Never Hold Back Spring [Tiger And The Snow]
The Doors - The End [Apocalypse Now!]
Prince - Purple Rain [Purple Rain]
The Verve- Bittersweet Symphony [Cruel Intentions]
Elvis Costello - She [Nothing Hill]
Puff Daddy & Faith Evans (feat. 112) - I'll Be Missing You [Men In Black]
Iggy Pop - Lust for Life [Trainspotting]
Rage Against The Machine - Wake Up [The Matrix]
Donna Summer - Hot Stuff [The Full Monty]
Aerosmith - I Don't Want To Miss A Thing [Armageddon]
Vangelis - One More Kiss, Dear [Blade Runner]
Isabella Rossellini - Blue Velvet [Blue Velvet]
Dooley Wilson - As Time Goes By [Casablanca]
The Pixies - Where Is My Mind? [Fight Club]
Nicolas Cage - Love Me Tender [Wild At Heart]
Air - Playground Love [The Virgin Suicides]
Antony & The Johnsons - Bird Gerhl [V For Vendetta]
Bill Murray - (What's So Funny 'Bout) Peace, Love and Understanding? [Lost In Translation]
Stereophonics - Maybe Tomorrow [Crash]
Bob Dylan - Things Have Changed [Wonder Boys]
Celine Dion - My Heart Will Go On [Titanic] (!!!)
Coolio - Gangsta's Paradise [Dangerous Minds]
U2 - Hold Μe, Thrill Μe, Kiss Μe, Kill Μe [Batman Forever]
Patric Swayze - She's Like The Wind [Dirty Dancing]
Cindy Lauper - Girls Just Wanna Have Fun [Girls Just Wanna Have Fun]
Roy Orbison - Pretty Woman [Pretty Woman]
The Beatles - Twist And Shout [Ferris Bueller's Day Off]
Berlin - Take My Breath Away [Top Gun]
Debbie Reynolds - Singing In The Rain [Singing In The Rain]
Paul Simon - Mrs. Robinson [The Graduate]
Fred Astaire - Cheek To Cheek [The Green Mile]
Ben E. King - Stand By Me [Stand By Me]
Geoff Muldaur & Maria Muldaur - Brazil [Brazil]
David Bowie - I'm Deranged [Lost Highway]
Iggy Pop - In The Death Car [Arizona Dream]
Goo Goo Dolls - Iris [The City Of Angels]
Wet Wet Wet - Love Is All Around Me [Notting Hill]
Roxette - It Must Have Been Love [Pretty Woman]
Maria McKee - Show Me Heaven [Days Of Thunder]
Luz Casal - Un Ano De Amor [Tacones Lejanos]
Cher - The Soop Soop Song [Mermaids]
Whitney Houston - I Will Always Love You [The Bodyguard]
Coldplay - Don't Panic [Garden State]
Paul Oakenfold - Ready.Steady.Go! [Collateral]
Black Rebel Motorcycle Club - Whatever Happened To My Rock And Roll [9 Songs]
Nick Cave - Cassiel's Song [Faraway, So Close]
Captain Beefheart - Her Eyes Are A Blue Million Miles [The Big Lebowski]
Bryan Adams - Everything I Do (I Do It For You) [Robin Hood]
Sting - Message In A Bottle [Message In A Bottle]
Michael Andrews - When I Call A Name [Me, You And Everyone We Know]
John Travolta & Olivia Newton - Summer Nights [Grease]
Soggy Bottom Boys feat. Dan Tyminski - I Am A Man Of Constant Sorrow [O Brother Where Are Thou?]
Ewan McGregor & Nicole Kidman - Come What May [Moulin Rouge]
Julie Andrews - The Sound Of Music [The Sound Of Music]
All Saints - Pure Shores [The Beach]
Madonna - Don't Cry For Me Argentina [Evita]
Destiny's Child - Independent Women [Charlie's Angels]
Pearl Jam - Man Of The Hour [Big Fish]
Life Is A Traffic Jam - Eight Mile Road [Gridlock'd]
Allan Roberts & Doris Fisher - Put The Blame On Mame [Gilda]
Screamin' Jay Hawkins - I Put A Spell On You [Stranger Than Paradise]
Tom Waits - Jockey Full Of Bourbon [Down By Law]
Shirley Bassey - Diamonds Are Forever [Diamonds Are Forever]
Louis Armstrong - What A Wonderful World [Good Morning, Vietnam]
Bob Dylan - Stuck In The Middle With You [Reservoir Dogs]
Simon & Garfunkel - The Sounds Of Silence [The Graduate]
Bregovic - Kalasnikov [Underground]
Kenny Loggins - Footloose [Footloose]
New Order - Confusion [Blade]
Simple Minds - Don't You [Breakfast Club]
Irene Cara - Flashdance... What A Feeling [Flashdance]
Iron And Wine - Such Great Heights [Garden State]
Bill Haley & His Comets - Rock Around The Clock [Ζούγκλα Του Μαυροπίνακα] (!!!)
Jamie Column - Everlasting Love [Bridget Jone's Diary 2]
Beck - Everybodys Gotta Learn Sometimes [Eternal Sunshine Of A Spotless Mind]
Elton John - Tiny Dancer [Almost Famous]
Tom Petty & The Heartbreakers - Learning To Fly [Elizabethtown]
Χρήστος Δάντης - 24000 Bacci [Safe Sex]
Survivor - Eye Of The Tiger [Rocky]
Sigur Ros - Staralfur [The Life Aquatic With Steve Zissou]
Thomas Newman-Any other name (American Beauty)
Depeche Mode-I feel you (Gegen die Wand)
Malcom McLaren-About her (Kill Bill 2)
Billy Mack-Christmas is all around (Love Actually)
Franka Potente & Thomas D-Wish (Lola rennt)
Giorgio Moroder-Chase (Midnight Express)
Cure-Burn (The Crow)
Alberto Inglesias-Tajabone (Todo sobre mi madre)
Hans Zimmer-Nyah (M.I. 2)
Nikkfurie-A' La Menthe (Ocean's 12)
Ewan McGregor-El tango de Roxanne (Moulin Rouge)
Zazie-La vie en rose (Jeux d'enfants)
The Temptations-My girl (My girl)
The Cult-Painted on my heart (Gone in 60 seconds)
Raining Pleasure - Dancing Queen [Hardcore]
Μελίνα Μερκούρη - Αγάπη Που 'Γινες Δίκοπο Μαχαίρι [Στέλλα]
Μάνος Λοϊζος - Το Ζεϊμπέκικο Της Ευδοκίας [Ευδοκία]
Αλέξης Καλοφωλιάς & Θάνος Αμοργίνος - Ας Ερχόσουν Για Λίγο (mix) [Σώσε Με]
Γιάννης Αγγελάκας - Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα [Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα]
Δήμητρα Παπίου - Αυτή Η Νύχτα Μένει [Αυτή Η Νύχτα Μένει]
Mono - Life In Mono [Great Expectations]
Τσαλιγοπούλου - Λουκουμάδες με μέλι [Λουκουμάδες με μέλι]
Πυξ Λαξ - Μοναξιά μου όλα [Μοναξιά μου όλα]
Σιδηρόπουλος - Να μ'αγαπάς [Ο Ασυμβίβαστος]
Γλυκερία - Δεκαπενταύγουστος [Δεκαπενταύγουστος]
Πορτοκάλογλου - Μπραζιλέρο [Μπραζιλέρο]
Πορτοκάλογλου - Βαλκανιζατερ [Βαλκανιζατέρ]
Σταμάτης Σπανουδάκης-Σήμερα (Άντε γεια)
Μαρίνα Σκιαδαρέση-Το βαφτιστήρι (Μια μέρα τη νύχτα)
Τρύπες-Πάνω στο σκοινί (Ο εργένης)
Μίκης Θεοδωράκης-Ζορμπάς (Zorba the Greek)
Έλλη Πασπαλά-Λευκό μου γιασεμί (Φτηνά τσιγάρα)
Γιώργος Μαζωνάκης-Ξημερώνει πάλι (Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου)
Ελευθερία Αρβανιτάκη-Κι όλα αρχίζουν αλλιώς (Ο τσαλαπετεινός του Wyoming)
Μαρινέλλα - Άνοιξε Πέτρα (-ααααααααααααααααααααα)* [Γοργόνες Και Μάγκες]

*μικρή αναφορά στον "παλιό, καλό, ελληνικό κινηματογράφο" (λέμε και κανά αστείο να περάσει η ώρα, μην αρχίζετε να ποστάρετε τέτοια!)

bonus track: Radiohead - Exit music (for a film) [written for Romeo+Juliet]

Retro Future Propaganda

2007-02-17T00:47:00.000+02:00

Το 1995 μια αμερικανίδα παραγωγός από το Malibu και ο Ρωσικής καταγωγής συζυγός της Oleg Vidov, είχαν την ευκαιρία για ένα (αξιοζήλευτο) μακροβούτι σε μια από τις ταινιοθήκες κινουμένων σχεδίων της Μοσχοβίτικης Soyuzmultfilm Studio. Μέσα σε σκoνισμένα reels και animated παιδικά παραμυθάκια ξεπρόβαλε εμπρός στα έκπληκτα μάτια τους, μια κούτα με καρούλια από φιλμ που δεν ήταν ακριβώς... παιδικά.

Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Ήταν μια συλλογή από κινούμενα σχέδια που είχαν δημιουργηθεί στοχεύοντας στις Σοβιετικές... μάζες, και που παρουσίαζαν μια ζοφερή εικόνα της καπιταλιστικής Αμερικής.

Το παλαιότερο φιλμ με τίτλο «Soviet Toys» χρονολογείται περίπου στα 1924, ενώ το πιο πρόσφατο, το "History of the Toy", δημιουργήθηκε 6 δεκαετίες αργότερα και ήταν αντιφασιστικού χαρακτήρα. Φαίνεται ότι από όλα τα ‘metaphors’, τα παιχνίδια ήταν αυτά που όρισαν την αρχή και το φινάλε μιας ολόκληρης εποχής προπαγάνδας.

Ως γνωστόν μετά την επανάσταση τα μέλη του κόμματος κλήθηκαν να χειραγωγήσουν έναν τεράστιο πληθυσμό (κυρίως αγροτικό) που επιβίωνε μέσα στην αγραμματοσύνη. Ο Β. Ι. Λένιν ήταν από τους πρώτους ηγέτες – οραματιστές που υποστήριξε ότι το καλύτερο προπαγανδιστικό μέσο ήταν ο κινηματογράφος, και μέσα στα πλαίσια αυτού, τα κινούμενα σχέδια ήταν ο ευκολότερος και πιο εύπεπτος τρόπος να περάσει κανείς τη δική του αντίληψη για το τι είναι καλό και τι κακό.

Ο πατερούλης Στάλιν που τον διαδέχτηκε, φρόντισε να το κατανοήσει καλά αυτό. Τόσο καλά ώστε να δώσει εντολή να ιδρυθεί ένα κρατικό στούντιο – μανιφακτούρα παραγωγής προπαγανδιστικών και μή κινουμένων σχεδίων. Ειδικά μετά την προβολή –στην οποία ήταν παρών- κάποιων ταινιών μικρού μήκους με το Μίκι Μάους, που είχε στείλει ο ίδιος ο Disney στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, το 1934. (αναφορά σε αυτό εδώ - β’ παράγραφος).

Τα κιν. σχέδια του Σταλινοστούντιο άρχισαν να παράγονται το 1936 και βασίζονταν ως επί το πλείστον σε Ρώσικα και Ευρωπαϊκά λαϊκά παραμύθια όμως τα περισσότερα περιείχαν όχι απλά ψήγματα, αλλά ολόκληρα τούβλα ναΐφ προπαγάνδας που παρουσίαζε σε μικρούς και μεγάλους την Αμερική και, γενικότερα, τη Δύση σαν την Κόλαση επί Γης.

Παρ΄ όλες τις όποιες ιδεολογικές φορτίσεις αυτά τα animations δεν χάνουν επ’ ουδενί την απίστευτη καλλιτεχνική, αισθητική και οπωσδήποτε ιστορική τους αξία. Πάνω στα celluloid και στις διαφάνειες αυτές άνθισε και καθρεφτίστηκε το ταλέντο και ο κάματος εκατοντάδων «ανώνυμων» animators αλλά και το όραμα μιας ολόκληρης εποχής.

Με τρόπους που δεν... επιδέχονται έρευνα, τα δικαιώματα όλων αυτών των προπαγανδιστικών κιν. Σχεδίων πέρασαν στις εταιρείες "KINO International" και "Films by Jove", οι οποίες -αφού τα ψηφιοποίησαν με ευλάβεια- επιμελήθηκαν την έκδοση ενός τετραπλού DVD με τίτλο "Animated Soviet Propaganda". H συλλογή χωρίζεται σε τέσσερα «κεφάλαια» με ενδεικτικούς του περιεχομένου τίτλους: "American Imperialists," "Fascist Barbarians," "Capitalist Sharks" and "Onward to the Shining Future: Communism" και διανέμεται από τις εν λόγω εταιρείες on-line, στην τιμή των $ 89. (έχει χιούμορ ο καπιταλιΖμόΖ).

Περισσότερες πληροφορίες για τρόπους απόκτησης εδώ.

Μια ανθολογία/trailer σκηνών από τα διαφόρα Κιν. Σχέδια εδώ.

Cλόpy - Paste από το νέο blog του VJay

New Kid On the Blog

2007-02-07T20:46:00.000+02:00

Χωρίς να θέλω να σπαταλήσω τον πολύτιμο χώρο του Cine Blog με αυτό το αυτοδιαφημηζόμενο και αποχαιρετηστήριο Blog - θα το κάμω έτσι και αλλιώς...

Στην ουσία μετακομίζω από το Σινε Μπλογκ και θα συνεχίζω να γράφω (πιο συχνά αυτή τη φορά) σε δικό μου προσωπικό Μπλογκ... Μιας και η θεματολογία θα παραμείνει περίπου η ίδια είπα να σας ενημερώσω.

Η αλήθεια είναι ότι έχετε μια πολύ ωραία ιστοσελίδα που θα ήταν ακόμη πιο καλή με πιο συχνό posting.. Θα συνεχίσω να την επισκέφτομαι - ίσως με κάποια αραιά comments αλλά όχι blogs...

Σύντομα κινηματογραφικά

2007-01-16T02:24:00.000+02:00

Αυτήν την εβδομάδα στους κινηματογράφους της πόλης προβάλλονται -και επαναπροβάλλονται- αρκετές ενδιαφέρουσες εώς και πάρα πολύ καλές ταινίες. Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι από την Πέμπτη βγήκαν ξανά στις αίθουσες αρκετές οι οποίες είχαν σταματήσει να προβάλλονται. Είναι έτσι μια ευκαιρία να δούμε κάποιες που δεν τις προλάβαμε.

Μια πολύ καλή πρόταση από τις νέες ταινίες της εβδομάδας είναι η ταινία "Πιο παράξενο και από παράξενο". Μια γλυκιά και ανθρώπινη ταινία με μια τρυφερή σουρεαλιστική υπόθεση, χωρίς από την άλλη να καταφεύγει σε υπερβολές ή σε ασκήσεις ύφους. Η υπόθεση της: Ένας τακτικός και τυπικός υπάλληλος που ζει μια καθημερινή ρουτίνα ανακαλύπτει ότι είναι ήρωας ενός μυθιστορήματος το οποίο γράφεται τώρα και η συγγραφέας του βιβλίου είναι αυτή καθορίζει την εξέλιξη της ζωής του. Με ένα πολύ καλό καστ -ο πρωταγωνιστής 'γράφει' εξαιρετικά- αυτή η ταινία αποτελεί μια μικρή έκπληξη η οποιά θέτει και μερικά φιλοσοφικά αλλά και λογοτεχνικά ερωτήματα. Κατά πόσο για παράδειγμα ένας συγγραφέας αγαπάει τους ήρωές του;..

"Το πορτρέτο: Η αλλόκοτη ματιά της Ντιάν Άρμπους" είναι μια ταινία βιογραφία της εξαιρετικής φωτογράφου Ντιάν Άρμπους οι οποία έγινε γνωστή για τις φωτογραφίες της με θέμα διάφορους αλλόκοτους και παράξενους ανθρώπους. Άτολμη και αρκετά στερεότυπη εστιάζει σε μια πολύ μικρή πτυχή της ζωής της και το σίγουρο είναι πως κάποιος που δεν γνωρίζει το έργο της δεν θα καταλάβει το παραμικρό για το μεγαλείο του έργου της. Δείτε καλύτερα κάποιο λέυκωμά της, διαβάστε το δοκίμιο της Susan Sontag "On photography" όπου αναφέρεται αναλυτικά στο έργο της ή απλώς... διαβάστε το αντίστοιχο post του enteka.

Το "Άρωμα: Η ιστορία ενός δολοφόνου" είναι μια αρκετά καλογυρισμένη και προσεγμένη ταινία (ειδικά στο πρώτο μέρος της) από τον σκηνοθέτη του "Τρέξε Λόλα, τρέξε" Τομ Τίκβερ. Το μόνο ίσως αρνητικό της είναι ότι... είναι πολύ πιστή στην υπόθεση του βιβλίου. Ακούγεται παράξενο αυτό, όμως αυτό που θέλω να πω είναι ότι ίσως θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν ο Τίκβερ επιχειρούσε να εστιάσει περισσότερο στον ήρωα του βιβλίου του Ζίζκιντ, με τη μοναδική ικανότητα που διαθέτει να οσμίζεται τα πάντα εξαιρετικά, και κυρίως στον ψυχισμό και τον εσωτερικό του κόσμο.

Το "Σαράγεβο σ' αγαπώ" είναι μια ακόμη ταινία οι οποία αναφέρεται στις ανοιχτές πληγές που άφησε ο πρόσφατος πολέμος στην Γιουγκοσλαβία. Παρότι είναι μια ειλικρινής και ενδιαφέρουσα κινηματογραφική απόπειρα το τελικό αποτέλεσμα της ταινίας της πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτιδας αποδεικνύεται αρκετά "λίγο".

Το "Shortbus" ασχολείται με τη γενιά (αλλά και κοινωνική τάξη...) της σύγχρονης Αμερικής η οποία παρότι κάνει συνεχώς έρωτα με τους πιο απίθανους τρόπους και συνδυασμούς δεν μπορεί τελικά να βιώσει τον πραγματικό οργασμό και την αληθινή απόλαυση. Δυστυχώς το ίδιο αποδεικνύεται και για την ταινία η οποία ενώ στην αρχή παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον, στο τέλος φαίνεται να είναι και αυτή 'ανοργασμική' μη ξέροντας στην ουσία ο σκηνοθέτης τι θέλει να πει και που θέλει να καταλήξει. Πολύ καλή πάντως η εμβόλιμη αρτιστική απεικόνιση της Νέας Υόρκης σε σημεία της ταινίας.

"Τα Παιδιά των Ανθρώπων" η οποία επαναπροβάλλεται αυτήν την εβδομάδα, πρόκειται για μια σκληρά ρεαλιστική μελλοντολογική ταινία που έχει πολλά να πει και προβληματίζει το θεατή. Η συγκλονιστική σκηνή της γέννησης πάντως θα μένει για καιρό στην μνήνη σας. Από την άλλη όμως παρά το πολύ καλό αποτέλεσμα της ταινίας, νιώθω ότι στο σύνολό του το σενάριο -χωρίς να μπορώ να εντοπίσω ακριβώς τι- του έλειπε κάτι...

Το "Paris je t' aime" είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή 18 ταινιών μικρού μήκους από πολλούς αξιόλογους σκηνοθέτες με θέμα τι άλλο φυσικά; το Παρίσι. Οι περισσότερες από αυτές μου άρεσαν αρκετά εώς πάρα πολύ και νομίζω ότι είναι μια ταινία που αξίζει κάποιος να τη δεί και θα περάσει καλά.

Το "Prestige" από την άλλη, το οποίο ακούστηκε πάρα πολύ, δεν μου άρεσε σχεδόν καθόλου. Φλύαρο, τετριμμένο, και εν τέλει αδιάφορο και βαρετό με μια θολή εξήγηση της υπόθεση και του μυστυρίου το οποίο περιβάλλει όλη την ταινία, με τόσες ανατροπές (στο τέλος της αποκλείεται να βγάλεις ένα απολύτως ξεκάθαρο συμπέρασμα) που φτάνεις να λες, "εντάξει μεγάλε, ότι πεις!..." Σε κάποιον που του άρεσε, ας κάνει μια προσπάθεια παρακαλώ να μου εξηγήσει τι ακριβώς γίνεται... Α, και μη διαβάσετε αυτό!*;-)

Τα ψηφιακά κινούμενα σχέδια του "Happy feet", που σχεδόν κοπιάρουν το εξαιρετικό περσινό ντοκιμαντέρ "Το Ταξίδι του Αυτοκράτορα" από τη Γαλλία, είναι μια ταινία χωρίς σπιρτάδα και φαντασία, με ελάχιστο χιούμορ, προβάλλοντας ένα σαθρό, ρηχό και επιφανειακό οικολογικό μήνυμα. Η υπόθεση επίσης κατά βάθος, ενώ φαινομενικά επιχειρεί το αντίθετο, κρύβει μια εξαιρετικά ρατσιστική στάση. Αν το σκεφτούμε καλύτερα τέτοιου είδους υποθέσεις (εδώ ένας παράφωνος πιγκουίνος που κανείς δεν του κάνει παρέα για την ιδιαίτερα άσχημη φωνή του, μέχρι όμως λίγο πριν το τέλος της ταινίας, τότε δηλαδή που με τις δεινές χορευτικές του ικανότητες σώζει την κοινότητα τους και μετατρέπεται αυτομάτως σε ήρωας...) τι λένε στην ουσία; Για να σε αποδεχτεί η κοινωνία δεν πειράζει αν έχεις κάποιο φυσικό πρόβλημα ή μια ιδιαιτερότητα. Αρκεί απαραίτητα όμως να έχεις κάποιο άλλο εξαιρετικό τελέντο. Αν δεν έχεις όμως τίποτα να επιδείξεις τότε μην το σκέφτεσαι να γίνεις αποδεκτός! Πέσε καλύτερα στον Καιάδα...

To "O άνεμος χορεύει το κριθάρι" το είδα -επιτέλους!- πριν από λίγες μέρες στο ανακαινισμένο Κολοσσαίον και διαπίστωσα ότι δικαιολογεί την φήμη του με το παραπάνω! Εξαιρετικός Κεν Λόουτς σε μια από τις καλύτερές ταινίες της καριέρας του.

Μη με ρωτάτε όμως αν είναι η καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία της χρονιάς γιατί εδώ θα διχαστώ ανάμεσα σε αυτήν και στο καταπληκτικό "Οι ζωές των άλλων" -αλλά φυσικά και στην επόμενη-. Μέσα σε ένα ψυχρό κοινωνικό πλαίσιο μια εξαιρετική ανθρώπινη ιστορία. Ακόμη και αν τελικά δεν σου αρέσει η ταινία ή αν την βρεις λίγο... προπαγανδιστική, το σίγουρο πάντως είναι ότι αξίζει να την δεις μόνο και μόνο για την καταπληκτική ερμηνεία -α λά Άντονι Χόπκινς ίσως στα "Απομεινάρια μιας Μέρας"...- του εξαιρετικού Ούλριχ Μούχε που παίζει μόνο με τις -μη- εκφράσεις του! Δείτε την τώρα που παίζεται ακόμη.

Η ταινία όμως που μάλλον μου έχει αρέσει περισσότερο φέτος (μαζί με το Babel ίσως) και την οποία παρότι την έχω δει εδώ και δυο μήνες περίπου αυτή δουλεύει ακόμη στο μυαλό μου, είναι το εξαιρετικό κατα τη γνώμη μου "Κλίματα Αγάπης" του τούρκου Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν. Μια απολύτως ανθρώπινη ταινία με έντονες εσωτερικές εντάσεις και μια λιτή υπόθεση η οποία αφορά μια ερωτική σχέση που διαλύεται και η οποία διαθέτει μια καταπληκτική σκηνοθετική ματιά. Ένα απλό και αφαιρετικό σενάριο που φαινομενικά δεν διαθέτει πολλά αλλά που όμως από την άλλη αυτό είναι και το βασικό της προτέρημα. Οι ήρωες τις δεν έχουν έτοιμα στο στόμα τους τα λόγια ούτε ακόμα και στις εντάσεις τις ταινίες όταν δηλαδή περιμένεις από αυτούς ως θεατής την σωστή ατάκα. Ο Τσειλάν έτσι καταφέρνει να νιώθεις ότι δε μιλάει ο σεναριογράφος της ταινίας αλλά οι ίδιοι οι ήρωες της. Οι αδυναμίες και λάθη τους προβάλλονται μάλιστα εκεί που αρχίζεις να νομίζεις ότι έχεις αρχίσει να βγάζεις κάποια ασφαλή συμπεράσματα για αυτούς. Με τον τρόπο αυτό δεν μπαίνεις ούτε για μια στιγμή σε ένα δίπολο και στη λογική του να βρεις ποιος έχει το σωστό και ποιος το λάθος μέσα στην σχέση. Το σωστό και το λάθος άλλωστε ενυπάρχει πάντα μέσα στους ανθρώπους, πόσο μάλλον στις σχέσεις τους. Οι ήρωες μπορεί να μην λένε πολλά, η ταινία όμως λέει πάρα πολλά για αυτούς. Ο παραλληλισμός της παντως (που όπως είδα έγινε από πολλούς) με τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο και τις αδυναμίες αυτού θεωρώ ότι είναι εντελώς άστοχος. Μπορεί να περιέχουν τα ίδια συστατικά, η διαφορά όμως βρίσκεται στο πως κάποιος θα τα χειριστεί αυτά. Και ο Τσεϊλάν φαίνεται να ξέρει να το κάνει αυτό πολύ καλά. Τέλος δώστε προσοχή σε μικρές και ασήμαντες λεπτομέριες, μικρές ατέλιες στην κινηματογράφιση που ο σκηνοθέτης αφήνει σκοπίμως στην ταινία οι οποίες όμως την καταστούν με έναν πολύ ωραίο τρόπο ακόμη πιο ρελιστική. Προσέξτε για παράδειγμα τη μύγα στα μαλλιά της ηρωίδας όταν αυτή κλαίει, τον πρωταγωνιστή που σκοντάφτει ενώ ανεβαίνει ένα λόφο, τον ταξιτζή που ψάχνει με τόσο αληθινό τρόπο μέσα στο ταξί ένα χαρτί να σημειώσει κάτι, την ηρωίδα στην σκηνή του τέλους να ρουφά τη μύτη της... (καλά εσείς τώρα βέβαια αν θέλετε σταθείτε μόνο στο φουντούκι...)

Δεν ξέρω αν θα σας την προτείνω. Μερικά πράγματα που μιλάνε τόσο πολύ στην καρδιά σου δε μπορείς να τα προτείνεις. Απλά τα νιώθεις μέσα σου και καμιά φόρα καταφέρνεις να μιλήσεις για αυτά...

(Α, και προς Θεού! Μην διαβάσεται με τίποτα αυτό!*..)

...........................

-Επίσης ενδιαφέρουσες και υποσχόμενες ταινίες -τις οποίες δεν έχω δει- και προβάλλονται στις αίθουσες είναι η "Βασίλισσα", το "Fast food nation", "Angel-a", "Little miss sunshine", και ίσως το "Αντιγράφοντας τον Μπετόβεν".

(*Αλήθεια, μου αρέσει πολύ να διαβάζω αντίθετες –ειλικρινείς όμως- γνώμες και απόψεις. Πιο πολύ ακόμη και από αυτές με τις οποίες συμφωνώ μαζί τους.)

VD '07

2007-01-13T15:15:00.000+02:00

Soul Kicking_Spread the Word

2007-01-12T01:22:00.000+02:00

22 Φεβρουαρίου αποκλειστικά στο σινεμά Μικρόκοσμος η προβολή της ταινίας

Spread the Word

Soul Kicking
Banner by Crazy Monkey

the series | see it real

2007-01-04T19:42:00.000+02:00

Η ιδέα

Τριγυρνάνε στα blog σας
και τα κάνουnε ταινίες…
They hang around your blogs
and make films out of them…

Οι άνθρωποι

O cpil, οι movietellers, και αρκετοί ακόμη απίθανοι (check the credits).

Οι ταινίες (ως τώρα)

#1: Roof Scene (inspired by: Let me tell you a story | άρθρο | post)
#2: Blood from blood for blood (inspired by: Κάθε Φόβος Κρύβει Μια Ευχή | άρθρο | post)

Μια καλή ιδέα με πολύ καλή εκτέλεση. Τα σκηνικά, η φωτογραφία, η κίνηση της κάμερας πολύ ενδιαφέροντα. Πιστεύω μέσα στη χρονιά θα δούμε όμορφα πράγματα.

Μπράβο για την προσπάθεια. Καιρός ήταν η ελληνική μπλογκόσφαιρα να δείξει και τον άλλο -τον καλό- εαυτό της.

via crazymonkey

Σημαντικότερες Ταινίες

2006-12-11T21:59:00.000+02:00

Πολύ ενδιαφέρον το αφιέρωμα που παρουσιάζει ο Γιώργος Κορμικιάρης στο μπλογκ του cinema.

Λίστες με τις σημαντικότερες ταινίες ανα δεκαετία (όχι απαραίτητα). Εξαιρετικές επιλογές, με άκρως ενδιαφέρουσα τεκμηρίωση απόψεων. Ρίξτε μια ματιά στο μπλογκ του αξίζει τον κόπο.

{*Από το αφιέρωμα δε θα μπορούσε να λείπει ο 'Πολίτης Kane', καλύτερη ταινία όλων των εποχών για πολλούς κριτικούς και όχι μόνο...}

Miles to go before i sleep

2006-12-08T20:33:00.000+02:00

2L8 Theatre - Miles to go Before I Sleep

Εξαιρετικό trailer απο project των 2l8 Theatre

Winter Academy Top List

2006-11-29T14:11:00.000+02:00

Στο μπλογκ του Winter Academy μπορείτε να βρείτε περιγραφές και εντυπώσεις για καμιά 30ρια -λίγο πολύ- φεστιβαλικές ταινίες. Ακολουθεί συνοπτικός προλογισμός (εξ'ούστ και ισολογισμός) καθώς και το top 10 του Winter.

"νομίζω πως ότι είχα να πω -και πολλά πολλάααααααα περισσότερα απ'όσα έπρεπε- το είπα ήδη.. γι'αυτό ιδού ένα αλφαβητικό top10 με το οποίο πολλοί ήδη έχουν διαφωνήσει αλλά αυτά μου άρεσαν, τι να κάμω τώρα..:"

- 15 (Royston Tan)
- 4.30 (Royston Tan)
- day night, day night (July Loktev)
- el violin (Francisco Vargas)
- glue (Alexis dos Santos)
- gretchen (Steve Collins)
- khadak (Brosens / Woodworth)
- ostrov (Pavel Lounguine)
- running on empty (Bulent Akinci)
- soul kicking (Yannis Economidis)

Thx Winter έχεις την αγάπη μας ;-)

Fest Favorites

2006-11-28T16:09:00.000+02:00

Με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια η ταινία που με κέρδισε σε αυτό το Φεστιβάλ ήταν το κινεζικο 'Spring Subway' {Ανοιξιάτικο Μετρό} του Yibai Zhang [2002]. Δεν πρόκειται ακριβώς για κομψοτέχνημα καθώς υπάρχουν σημεία που νιώθεις ότι κάπως καλύτερα θα μπορούσαν μάλλον να γυριστούν. Το θέμα όμως είναι ότι η ταινία σε συνεπαίρνει, σε αφυπνίζει, σε κάνει να θέλεις να κλάψεις, να αγαπήσεις και κάτι τέτοιες στιγμές μας θυμίζουν τι ψάχναμε να βρούμε στο Φεστιβάλ. Η ταινία έχει αρκετές βινεοκλιπίστικες σκηνές με τη μουσική να την απογειώνει όταν αυτή γίνεται ζωηρή. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα τουλάχιστον στους φίλους του Ασιατικού κινηματογράφου. Η ταινία επαναπροβάλλεται την Τετάρτη 29/11 στο Τζον Κασαβέτης στις 20:45.
Συμβουλή: Βρείτε κάποιον/αν να φιλήσετε στο τέλος της ταινίας

Η πιο ιδιαίτερη ταινία του Φεστιβάλ πρέπει να ήταν ο 'Ξενιστής' της Μπονγκ Τζουν-χο [2006]. Ενα 'οικογενειακό δράμα΄όπως το είχε προλογίσει ο σκηνοθέτης στην πρώτη προβολή. Αναλυτικό άρθρο έχει ήδη γράψει ο Tertuliano οπότε σας παραπέμπω στο σχετικό ποστ και συνεχίζω.

Τις μεγάλου μήκους ταινίες του Svankmajer (από τα τιμόμενα πρόσωπα στο Φεστιβάλ) δεν τις παρακολούθησα. Ποολοί τις βρήκαν ενδιαφέρουσες, σε άλλους άρεσαν σε άλλους όχι. Από ότι κατάλαβα πάντως δεν ξετρελάθηκε ο κόσμος. Προσωπικά είδα το τρίτο σετάκι με τις μικρού μήκους και μπορώ να πω ότι δε γνωρίζω πόσο ταλαντούχος είναι ο κύριος Svankmajer ως σκηνοθέτης (ή και ποιητής, εικαστικός κλπ κλπ) αλλά ως animatora τον βρήκα εξαιρετικό. Φιλμάκια με stop motion animation τεχνικές με μαστοριά και άποψη. Αν τις πετύχετε σε κάποια προβολή αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας.

Το βιολί {El violin} του Μεξικάνου Francisko Vargas είναι μια ταινία γυρισμένη με ψηφιακή κάμερα. Παρ'όλα αυτά τόσο η φωτογραφία όσο και η σκηνοθεσία κάνουν το αποτέλεσμα όσο το δυνατό καλύτερο. Ταινία με έντονο πολιτικό περιεχόμενο με σκοπό την ενημέρωση του κόσμου σε ότι αφορά στην κατάσταση που επικρατεί στο Μεξικό. Συμπαθέστατος ο Vargas μας πληροφόρησε ότι μόλις τέσσερις από όσους εμφανίζονται στην ταινία ήταν ηθοποιοί, ενώ ο γεράκος πρωταγωνιστής που κλέβει την παράσταση είναι στα αλήθεια μουσικός και έχει κομμένο χέρι (από τον καρπό) όπως φαίνεται και στην ταινία. Δουλειά με κόπο και μεράκι.

Κατά τη διάρκεια του 62λεπτου 'Building a Broken Mousetrap' έφυγε περίπου το 1/4 του κοινού. Η ταινία στην ουσία αποτελεί καταγραφή συναυλίας των Ολλανδών The Ex (η οποία πραγματοποιήθηκε πριν από μερικά χρόνια στη Νέα Υόρκη) εμπλουτισμένοι με εικόνες. Οσοι δεν άντεξαν τον εκλεπτυσμένο πανκ ήχο των Ex έφυγαν τρέχοντας. Από την άλλη όσοι τους είχαμε δει πέρσι στο Μύλο το απολαύσαμε. Εχει ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τους στίχους των Ex. Πολύ δυνατοί και με έντονο πολιτικό περιεχόμενο.

Η 'Ψυχή στο στόμα' και το 'Ροζ' ήταν οι μοναδικές ελληνικές ταινίες που είδα και τις βρήκα ενδιαφέρουσες και τις δύο. Δεν ήταν αριστουργήματα αλλά μου άρεσε ότι και οι δύο σκηνοθέτες φτιάξαν ένα δικό τους κόσμο με τις ταινίες τους. Μου φάνηκε κάπως αστεία συγκυρία το γεγονός ότι τις είδα τη μία μετά την άλλη, καθώς πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους.

Δυστυχώς δεν είδα όσες ταινίες θα ήθελα οπότε θα ήθελα να γίνει σαφές ότι οι παραπάνω ταινίες δεν είναι οι αγαπημένες μου από το σύνολο των ταινιών του Φεστιβάλ, αλλά από το σύνολο των 10-15 ταινιών που πρόλαβα να παρακολουθήσω.

Fest Thoughts

2006-11-27T18:44:00.000+02:00

Πάει κι αυτό τέλειωσε. Υπέροχο το δεκαήμερο που πέρασε με τη Φθινοπωρινή (η αγαπημένη μου εποχή) Θεσσαλονική να σφύζει από ζωή. Κρατάμε τις καλές ταινίες, τις ωραίες παρέες που δημιουργήθηκαν με αφορμή τις προβολές και τα live που έλαβαν χώρο κατά τη διάρκεια του φεστιβαλ σε γνώριμα στέκια, δεν αγνοούμε όμως και τα μειονεκτήματα της όλης υπόθεσης. Δεν έχω άποψη για τις δράσεις στα παρασκήνια σε ότι έχει να κάνει όμως με τη διοργάνωση και τις επιλογές των ταινιών συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο του Ζουμπουλάκη {Βήμα} που διάβασα μέσω Stereo Nova.

-Αναπόφευκτα θα είναι μέτριο το επίπεδο των ταινιών όταν πλησιάζουν τις 300 σε νούμερο. -Κακή ιδέα η έλλειψη ταμείου στο Βακούρα
-Μόνο μια προβολή σε ταινίες με εμπορική δυναμική τύπου Λιντς
. . .
όσο για την ταλαιπωρία του κόσμου στα ταμεία ξεκινάω με τη γνώμη του Ζουμπουλάκη:

Το μαρτύριο

"Για να μη μιλήσω για την ταλαιπωρία στα ταμεία. Τους έβλεπα κάθε ημέρα. Κάθονταν οι άμοιροι με την τσίμπλα στο μάτι και με σημειωμένο το πρόγραμμα στο χέρι μισή ώρα στην ουρά για να βγάλουν εισιτήριο. Εφταναν στα ταμεία και τα πάντα είχαν εξαντληθεί. Πώς συμβαίνει με τις δημόσιες υπηρεσίες που περιμένεις και περιμένεις και περιμένεις και μόλις φτάνεις στον γκισέ σού λένε «έλα σ' ένα μήνα»;

Θα μου πείτε, αυτό είναι φυσικό να συμβαίνει σε ένα φεστιβάλ. Και όμως αν υπήρχαν δύο, τρεις ή και τέσσερις ακόμη επαναληπτικές προβολές λιγότερων ταινιών, ο θεατής που θα ήθελε να δει την ταινία της επιλογής του θα τα είχε καταφέρει. Αλλά όχι. Γιατί το φεστιβάλ προάγει τη νοοτροπία τού multiplex. Δεν έχει θέσεις η μια αίθουσα; Δοκιμάζουμε επί τόπου τη διπλανή που ίσως έχει. Κι αν δεν έχει κι αυτή, θα 'χει η άλλη. Και πάει λέγοντας. Αυτός όμως είναι ο ρόλος του φεστιβάλ; Να βάλουμε τον κόσμο σαν αγέλη στις αίθουσες; Οπου να 'ναι;"

και συνεχίζω...

που είναι άραγε όλος αυτός ο κόσμος -που περίμενε καρτερικά στις ουρές για να πάρει εισιτήρια για οποιαδήποτε προβολή- τους υπόλοιπους μήνες; Τις προάλλες πέτυχα απίστευτη ουρά σε ελληνική ταινία άγνωστου σκηνοθέτη μόνο και μόνο επειδή γινόταν η προβολή στο Ολύμπιον και φυσικά στο πλαίσιο του Φεστιβαλ. Πάω στοίχημα ότι σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο του χρόνου δε θα πήγαιναν ούτε 100 άτομα να την παρακολουθήσουν. Είναι λοιπόν η σινεφιλία που οδηγεί τον κόσμο σε μαζική παράκρουση ή μήπως η ανάγκη τους να νιώσουν για λίγο ότι ανήκουν και αυτοί στην κλάση των διανοούμενων celebrities...
Trends και πάλι trends

Πολύ ευχάριστο να υπάρχει στήριξη του κοινού στο Φεστιβάλ αλλά από ένα σημείο και μετά καταντάει εξοργιστικό και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το Φεστιβάλ προβάλλει πλέον ξεκάθαρα τη νοοτροπία Multiplex που αναφέρει και ο Ζουμπουλάκης.
Just think about it

"Ο ξενιστής", Η ταινία που μου άρεσε περισσότερο στο φετινό φεστιβάλ

2006-11-25T21:09:00.000+02:00

Στο φετινό φεστιβάλ ως τώρα είδα αρκετές (όχι βέβαια πάρα πολλές) ταινίες. Μερικές από αυτές μου φάνηκαν καλές, αρκετές μου φάνηκαν αδιάφορες, αλλά μόνο μία μου άρεσε πάρα πολύ.

Έρχεται από την Νότια Κορέα, λέγεται "Ο Ξενιστής" (The Host) , ο σκηνοθέτης της Μπονγκ Τζουν-χο και είναι μια υβριαδιακή ταινία (πρέπει να την δείτε για να καταλάβετε τι εννοώ) η οποία περικλείει με έναν ξεχωριστό τρόπο το δράμα, την περιπέτεια, την επιστημονική φαντασία, το θρίλερ, τις πολιτικές αναφορές, το τερατολογικό σινεμά, μέσα όμως από γερές (αλλά πολύ γερές...) δόσεις κωμωδίας.
Στην αρχή της προβολής κάποιος από το φεστιβάλ μας ενημέρωσε ότι ο σκηνοθέτης θα ήθελε να μας ενημερώσει ότι η ταινία που θα δούμε πρόκειται για ένα οικογενειακό δράμα. Και έτσι είναι. Όμως καθώς θα βλέπετε την ταινία για σκεφτείτε το ξανά!..
Ουσιαστικά αυτή η "παράξενη" ταινία που ξεκινά σαν μια τυπική κορεάτικη ταινία (στο ύφος Κιμ κι Ντουκ ίσως) με την γνώριμη ρεαλιστική κινηματογράφηση και που ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται ένα τεράστιο αμφίβιο τέρας που τους κατατρώει όλους (!!!) δεν είναι ούτε μια ασιατικού τύπου εσχατολογική ταινία στο στιλ των ταινιών του Ηollywood αλλά ούτε και μια παρωδία αυτών. Αυτό που καταφέρνε η ταινία του Μπονγκ Τζουν-χο μέσα από έναν τόσο ιδιαίτερο τρόπο είναι να βγάζει την γλώσσα σε όλα τα στερεότυπα αυτών των ταινιών και τα ξεκάθαρα σχόλια της για τον σύγχρονο τρόπο ζωής, τον κινηματογράφο, την σκέψη (πολιτικής ή μη) του κόσμου, είναι τόσο δυνατά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια πολιτική ταινία.
Από ότι φαίνεται ο κινηματογράφος της Κορέας επιβεβαιώνει για ακόμη φορά ότι βρίσκεται στην κορυφή του παγκόσμιου κινηματογραφικού στερεώματος.

Η υπόθεση της ταινίας από το site του φεστιβάλ:

Σεούλ 2006. Ο Hee-bong έχει ένα µικρό εστιατόριο στις όχθες του ποταµού River Han, όπου µένει µε την οικογένειά του. Ο µεγαλύτερος γιος του, Gang-du, είναι ένας ανώριµος και βραδύνους άνθρωπος γύρω στα 40. Η κόρη του είναι πρωταθλήτρια στην τοξοβολία και µέλος της εθνικής οµάδας, ενώ ο µικρότερος γιος του είναι ένας άνεργος αργόσχολος. Όλοι τους είναι υπερπροστατευτικοί απέναντι στη µικρή Hyun-seo, κόρη του Gang-du, η γυναίκα του οποίου τον εγκατέλειψε πριν από χρόνια. Μια µέρα, ένα τέρας εµφανίζεται ξαφνικά από τα βάθη του ποταµού Han και σπέρνει τον πανικό και το θάνατο.
Επαναπροβάλλεται την Κυριακή 26 Νοεμβρίου στην αίθουσα John Cassavetes στις 23:00 και την προτείνω να την επιλέξετε για τελευταία ταινία στο φετινό φεστιβάλ κινηματογράφου.

Ρόμπερτ Άλτμαν. Καλό ταξίδι σε έναν μεγάλο σκηνοθέτη...

2006-11-22T17:33:00.000+02:00

Και ενώ εμείς στη Θεσσαλονίκη έχουμε την μεγάλη γιορτή του κινηματογράφου, ο παγκόσμιος κινηματογράφος θρηνεί το χαμό ενός πολύ μεγάλου και σπουδαίου σκηνοθέτη, του Ρόμπερτ Άλτμαν.
Δημιουργός αρκετών αριστουργηματικών ταινιών οι οποίες φέρουν την ξεχωριστή σφραγίδα του όπως το "MASH", "Ο Παίκτης", "Pret a porter", "Γκόσφορντ Παρκ", "Στιγμιότυπα"...

Η τελευταία κατέχει έχει μια πολύ ιδιαίτερη θέση στο μυαλό μου και την ξεχωρίζω από τις υπόλοιπες. Όταν την είδα (στο "Ναυρίνο"...) ήταν την εποχή που άρχιζα να ανακαλύπτω πιο συνειδητά την τέχνη του κινηματογράφου και την μαγεία της σκοτεινής αίθουσας και ήταν για 'μενα μια πολύ μεγάλη έκπληξη αυτή η ταινία. Ήταν αυτή που μου είχε αρέσει περισσότερο εκείνη την χρονιά η οποία εκτός των άλλων περιείχε στοιχεία τα οποία τώρα ίσως να χρησιμοποιούνται αρκετά συχνά στον κινηματογράφο, μέχρι τότε όμως δεν ήταν και πολύ διαδεδομένα (τουλάχιστον έτσι νομίζω). Όπως το ότι ήταν μια σπονδυλωτή ταινία η οποία πραγματεύονταν αρκετές φαινομενικά άσχετες ιστορίες ανθρώπων στο Los Angeles (παρμένες από ισάριθμα διηγήματα του Ρέιμοντ Κάρβερ) που στο τέλος με έναν ευφάνταστο τρόπο γίνονταν φανεροί οι συνδετικοί ενδιάμεσοι κρίκοι, το παράλληλο μοντάζ, οι πολλοί ηθοποιοί που χρησιμοποιούσε...
Από τότε δεν την έχω ξαναδει, ελπίζω όμως σύντομα να το πάρω απόφαση και να την ξαναδώ.
Δείτε την και ανακαλύψτε της ολοφάνερες επιρροές της σε ταινίες όπως το "Magnolia" και το "Crash" που φέτος κέρδισε το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Καλό ταξίδι σε έναν μεγάλο σκηνοθέτη...

-Την είδηση του θανάτου του Ρόμπερτ Άλτμαν την διάβασα στο blog "Ο μπαμπάς τρελαινόταν να ακούει Νίνο Ρότα..." της ομώνυμης εκπομπής του 958 της ΕΡΤ3.

Borat!

2006-11-10T04:38:00.000+02:00

Βλέποντας πριν λίγο καιρό την αφίσα της ταινίας "Borat" περίμενα ότι θα πρόκειται για μια ακόμη σαχλή κωμωδία της σειράς που το Hollywood βγάζει κάθε χρόνο με το τσουβάλι οι οποίες απευθύνεται σε θεατές το πολύ 20 χρονών. Κι όμως, το "Borat" πρόκειται για μια απολαυστικά άναρχη και "πολιτικά μη ορθή" κωμωδία. Τα αστεία της ταινίας ενώ επιδιώκουν να πιάσουν πάτο σε ότι πιο ποταπό ορίζει η πολιτικά ορθή συμπεριφορά, την χυδαιότητα, τον ρατσισμό ακόμη και την σκατολογία, καταφέρνει -και μάλιστα πολύ πετυχημένα- να σε κάνει να γελάς καθ' όλη τη διάρκεια της. Και ενώ το γέλιο προέρχεται από αστεία τόσο "χαμηλού επιπέδου" δεν νιώθεις καμία ενοχή που γελάς με αυτά γιατί εκτός από το γεγονός ότι αυτά δίνονται με τον καλύτερο τρόπο, είναι γιατί ουσιαστικά -όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο- το "Borat" πρόκειται για μια πολύ δυνατή πολιτική ταινία.
Ένα διαφορετικό είδος ντοκιμαντέρ στο οποίο ο ήρωας της ταινίας ο Borat, είναι ένας τηλεοπτικός ρεπόρτερ από το Καζαχστάν ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει μαζί με τον παραγωγό του στις Ηνωμένες Πολιτείες για να κάνει ένα ρεπερτάζ για τον τρόπο ζωής στην Αμερική. Ενώ όμως ο τελικός προορισμός τους ήταν η Νέα Υόρκη, ο Borat παρακολουθώντας ένα επεισόδιο του "Baywatch" ερωτεύτεται την Πάμελα Άντερσον και αποφασίζει να ταξιδέψει εώς την Καλιφόρνια για να την συναντήσει. Και τότε είναι που η ταινία μετατρέπεται σε κάτι μεταξύ road movie και ταξιδιωτικού ντοκιμαντέρ. Ο Borat σαν ένας άλλος Ίαν (αλήθεια τι έγινε αυτή η ψυχή;..) ανακαλύπτει και κυρίως μας αποκαλύπτει την Αμερική. Και μάλιστα όλα αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα! Ο ηθοποιός Σάσα Μπάρον Κοέν (Ali G) που υποδύεται έναν υπέρ το δέον άξεστο Borat, παρουσιάζεται σε πραγματικούς ανθρώπους (εννοώ όχι ηθοποιούς...) καταγράφοντας με τον πιο ευφυή τρόπο τον ιστό της αμερικανικής κοινωνίας. Συναντά εκπροσώπους του φεμινιστικού κινήματος, παίρνει μαθήματα ορθού χιούμορ, επισκέπτεται θρησκευτικές συγκεντρώσεις ευαγγελιστών, αγοράζει όπλο, μαθαίνει τρόπους καλής συμπεριφοράς σε ένα γεύμα και τους εφαρμόζει στην πράξη (!), ταξιδεύει σε βαν μαζί με έφηβους που μπεκροπίνουν συνέχεια, σε μια αρένα ροντέο εύχεται κάτω από τις επευφημίες του πλήθους να σκοτώσει ο Μπους μέχρι και τον τελευταίο Ιρακινό, ενώ έπειτα τραγουδά τον "αμερικανικοκαζάχικο" εθνικό ύμνο (!!) όπως επίσης και πάρα πολλά ακόμη τρελά τα οποία είναι δύσκολο να περιγραφούν.

Αυτό που ουσιαστικά πετυχαίνει η ταινία είναι να σατυρίσει με τον πιο αστείο, αλλά κυρίως με τον πιο καυστικό τρόπο, την ίδια την αμερικάνικη κοινωνία και τις έντονες τάσεις συντηρητισμού εθνικισμού, ρατσισμού και ενός ψεύτικου καθωσπρεπισμού οι οποίες κυριαρχούν μέσα σε αυτήν. Με τον πιο αυθάδικο τρόπο τις πλησιάζει τις απογυμνώνει και μας τις παρουσιάζει.
Ίσως σε μερικά σημεία της ταινίας να γίνεται δυσδιάκριτο το τι είναι πραγματικό και το τι ίσως μπορεί είναι στημένο (μάλιστα στο σενέριο βλέπω ότι συμμετέχει και η Πάμελα Άντερσον...), όμως αυτό δεν έχει καμία σημασία τελικά.
Σίγουρα πάντως αξίζει να την δείτε.

Ακόμη μια ταινία στις αίθουσες αυτήν την εβδομάδα που πιθανόν αξίζει την προσοχή:
"Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι" του Κεν Λόουτς η ταινία που κέρδισε το φετινό μεγάλο βραβείο στις Κάννες.

Φανερωθείτε...

2006-11-06T17:38:00.000+02:00

Ολημερίς το γράφουμε, το βράδυ all deleted...

Ο Κρυμμένος ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της περσινής σεζόν. Υπέροχο ή Απαίσιο; Συναρπαστικό ή βαρετό; Οπως και 'χει ο Κρυμμένος του Haneke είναι από τις ταινίες που σε ακολουθούν μετά τους τίτλους τέλους και εξακολουθούν να δουλεύουν μέσα σου μέρα με τη μέρα. Θα θέλαμε πολύ εδώ στο CineBlog να δούμε ποια είναι η δική σας άποψη για την ταινία, να μάθουμε πως τη βίωσε ο καθένας και ποιες ακριβώς ήταν οι σκέψεις του μετά το τέλος.

Παρακαλούμε λοιπόν να συμμετάσχετε στο εν λόγω εγχείρημα και να μας στείλετε τη δική σας (μικρή ή μεγάλη) κριτική ή έστω μια παραγραφο με τα όποια συναισθήματα θελήσετε να μοιραστείτε μαζί μας. Δεν πρόκειται για κάποιο διαγωνισμό. Οι συμμετέχοντες δεν έχουν να κερδίσουν παρά τη συμπάθειά μας.
Χρησιμοποιήστε κατά προτίμηση Mail ή έστω comments. [Αυτή τη στιγμή το CineBlog δεν έχει δικό του mail οπότε για να αποφύγουμε τα μπερδέματα για την ώρα προτιμήστε το (δικό μου) zpiderbill@yahoo.com]. Στο τέλος θα πραγματοποιηθεί κοινό Post μέ όσες κριτικές και απόψεις μαζευτούν.

Deadline: Πολύ αγχωτική λέξη η προθεσμία για ασχοληθούμε μαζί της...

{Inside comment} Εχουμε μαζευτεί αρκετά άτομα στη συντακτική ομάδα και είναι δύσκολο να υπάρχει συντονισμός και ενημέρωση σε τέτοιου είδους κινήσεις. Οποιος θελήσει οποιαδήποτε στιγμή να πράξει κάτι αντίστοιχο ας το κάνει με δική του πρωτοβουλία.
Καλή πίστη...

BigBang

2006-11-05T23:04:00.000+02:00

"Το big bang Online Short Film Festival είναι Φεστιβάλ Ψηφιακών Ταινιών Μικρού Μήκους που διεξάγεται στο διαδίκτυο. Είναι το πρώτο διαδικτυακό φεστιβάλ ψηφιακού κινηματογράφου στην Ελλάδα και η πρώτη παρουσία του στο internet έγινε τον Ιανουάριο του 2004. Λειτουργεί σε συνδυασμό με τον συμμετέχοντα σκηνοθέτη - παραγωγό ο οποίος μπορεί να υποβάλει την συμμετοχή του και τον θεατή ο οποίος μπορεί να δει ταινίες, να τις ψηφίσει και να τις σχολιάσει..." [BigBang Festival]

Πολύ καλή προσπάθεια! Ενα site γεμάτο ταινίες μικρού μήκους, ελεύθερο σε πρόσβαση για κάθε θεατή αλλά και για κάθε επίδοξο κινηματογραφιστή. Ολες οι ταινίες γίνονται δεκτές χωρίς να προηγηθεί κρίση. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει ο χρήστης είναι εγγραφή.

Καλή διασκέδαση...

ΥΓ: Check also www.shortfilm.gr

"Babel". Η νέα ταινία των Iñárritu-Arriaga.

2006-11-03T18:03:00.000+02:00

Μόλις γύρισα από το "Babel" που σήμερα βγήκε στους κινηματογράφους. Συγχωρήστε μου τον όποιο ενθουσιασμό με τον οποίο θα εκφραστώ αλλά αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει άλλος τρόπος...

Καλά, αυτό το κινηματογραφικό δίδυμο Alejandro González Iñárritu στην σκηνοθεσία και Guillermo Arriaga στο σενάριο που στο παρελθόν έδωσε τα "Amores Perros" και "21 Grams" είναι α π ί σ τ ε υ τ ο! Ειδικά για τον δεύτερο και τα σενάρια του, τι να πει κανείς;.. (Σενάριο επίσης και στο "Οι 3 ταφές του Μελκιάδες Εστράδα" την καλυτερη κατα τη γνώμη μου περσινή ταινία).

Και μετά από αυτά τα αριστουργήματα έρχεται το "Babel"! Η ταινία ουσιαστικά αποτελείται από 4 ιστορίες (το ύφος φέρνει λίγο σε "21 γραμμάρια") οι οποίες ενώνονται μεταξύ τους. Φυσικά αυτό στον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια το έχουμε δει ουκ ολίγες φορές, όμως στην περίπτωση Arriaga το σενάριο και η υπόθεση κάθε μίας από αυτές τις ιστορίες είναι τόσο δυνατό και "σφιχτό" που άνετα θα μπορούσε να αποτελέσει το υλικό μιας αυτόνομης ταινίας. Το βάθος των ήρωων και η καταγραφή του ψυχικού τους κόσμου είναι εκπληκτική με έναν πραγματικά λιτό και απέριττο τροπό. Οι ήρωες μοιάζουν σαν να έχουν ξεπεταχτεί κατευθείαν από την αρχαία τραγωδία αποφεύγοντας κάθε τι σχηματικό στην καταγραφή τους, υφαίνοντας αριστουργηματικά με τον τρόπο αυτό την ανθρώπινη υπόστασή τους. Η ταινία από την άλλη θα μπορούσε άνετα με μια τέτοια υπόθεση να ρέπει προς τον μελοδραματισμό και τις εύκολες συγκινήσεις. Αντιθέτα όμως αυτό δεν γίνεται ούτε μια στιγμή και οι ισορροπίες της σκηνοθεσίας και του σεναρίου κρατούνται στο ακέραιο. Πολύ δυνατά είναι ακόμη και τα έμμεσα αλλά εντελώς ξεκάθαρα πολιτικά σχόλια της ταινίας σχετικά με τον σύγχρονο κόσμο, την ξενοφοβία, την τρομοκρατία, τις διαφορές μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, το ρατσισμό, την αποξένωση, την ψυχρότητα των μη-ανθρώπινων νόμων όπως και την ψυχρότητα αυτών που εκτελούν αυτά που ορίζει ο νόμος, τον "τομαρισμό" του "μέσου" σύγχρονου ανθρώπου. (Τη μπουνιά πάντως που τρώει ο συνεπιβάτης του Μπράντ Πιτ με την απεχθή -αλλά δυστυχώς και τόσο πραγματική...- συμπεριφορά του, τη νιώθεις σα να βγαίνει από το χέρι σου...). Τέλος, όλες οι ερμηνείες είναι υποδειγματικές.

Guillermo Arriaga

Σίγουρα μάλλον θα πάω να την ξαναδώ στον κινηματογράφο! (Να μην ξαναπώ ότι τέτοιες ταινίες επιβάλλεται να βλέπονται στον κινηματογράφο...)

Η γνώμη μου; Μην την χάσετε με τίποτα!

Υ.Γ.: Τρεις πολύ καλές ταινίες μέσα σε μισή 'βδομάδα, δεν μπορώ να έχω παράπονο! Διαβάστε για το "Volver" στο blog της Leigh-Cheri και για τα "Παιδιά των Αθρώπων" στο blog του mouxlaloulouda (πότε πρόλαβες βρε και έβγαλες και για το "Babel";..) των οποίων οι απόψεις με βρίσκουν σχεδόν απόλυτα σύμφωνο.

Και αυτήν τη βδομάδα όμως αρκετές ακόμη ενδιαφέρουσες νέες ταινίες στις αίθουσες:
"Φώτα στο Σούρουπο" του 'Ακι Καουρισμάκι,
"Ο Δρόμος για το Γκουαντάναμο" του Μάικλ Γουίντερμποτομ,
"13 (Tzameti)" του Γκέλα Μπαμπλουάνι του 26χρονου Γεωργιανού σκηνοθέτη ο οποίος κέρδισε για αυτήν την ταινία το "Χρυσό Λιοντάρι Καλύτερης Πρώτης Ταινίας" στο φετινό Φεστιβάλ της Βενετίας 2006.

Και το Cine Blog μετά τα 100, με το καλό να τα χιλιάσει!

Brokeback vs Crash

2006-10-20T17:24:00.002+03:00

Πρόσφατα είδα τις δυο πιο πολυσυζητημένες ταινίες της περασμένης χρονιάς - το Brokeback Mountain και Crash. Απόλαυσα και τις δυο, αν και το γεγονός ότι ήξερα και για τις δυο πάρα πολλά πριν τις δώ ίσως επηρέασε την "εμπειρία"….

Μου είχε κάνει εντύπωση ότι από πριν είχε διαφανεί ότι το Crash είναι πιο crowd-pleasing ταινία - όλοι οι παρεές μου και το περιβάλλον μου πρότειναν αυτή ενώ όλοι οι κριτές, υποδείκνυαν το Brokeback και μιλούσαν για αδικία στα φετινά βραβεία Όσκαρ όπου επιλέχθηκε το Crash σαν ταινία της χρονιάς…

Έχοντας αυτά κατα νου, μπορείς να καταλάβεις - βλέποντας τις ταινίες - γιατί υπήρξε αυτός ο διχασμός απόψεων - το Brokeback είναι πιο "κουλτουρέ", εμπεριέχοντας στοιχεία μακριά από το ίδιο το Χόλυγουντ, όπως μεγάλα διαστήματα χωρίς διάλογο (θυμίζοντας Ευρωπαικό κινηματογράφο όπου αυτό γίνεται ηθελημένα για να εμπεδωθούν καλύτερα τα συναισθήματα και να κατανοηθούν τα μηνύματα καλύτερα), ανυπαρξία happy ending και "controversial" θέμα. Αυτά ακριβώς (τα προαναφερθέντα) έκαναν την ταινία δύσπεπτη στο κοινό, (που οι περισσότεροι την σκάρταραν σαν μια ιστορία που απλώς δείχνει δυο άντρες να γαμ***νται πάνω στα βουνά) και πιο "εύπεπτη" στους σινεφίλ και κριτικούς (που την ανήγαγαν σε μια περίπλοκη μελέτη χαρακτήρων με ανεκπλήρωτα όνειρα - όπου ο πρωταγωνιστής επειδή μένει μια ζωή κλεισμένος στο καβούκι του, ζει μια επώδυνη και άχαρη ζωή)…

Το Crash από την άλλη είναι πιο στρωτό και "εύκολο" για τον μέσο θεατή, μελοδραματικό σε φάσεις προκαλώντας και στον πιο σκληρό άντρα δάκρυα αλλά και με το απαιτούμενο comic relief για να μην υπερ-κουραστεί ο θεατής… Στην ουσία τα δυο συνδυάζονται τέλεια και πραγματικά απολαμβάνεις να την βλέπεις. Αυτός όμως που ξένισε τους κριτές ήταν η υπερβολή της ιστορίας (ο σεναριογράφος-Haggis μοιάζει σαν του έθεσαν στο σχολείο να γράψει έκθεση για το ρατσισμό και δεν είχε σταματημό έμπνευσης) και η "λοξοδρόμηση στους δρόμους της καθόλου πιστευτής σύμπτωσης" (όπως διάβασα κάπου) είναι προφανές σε όλη τη διάρκεια της ταινίας…

Σαν και αύτες τις 2 ταινίες είναι και ο λόγος που με συναρπάζει το σινεμά - όχι, δεν κατενθουσιάστηκα με καμία από τις 2 και καμία από τις 2 δεν τις θεωρώ μέσα στις αγαπημένες μου - αλλά μ'αρέσει πως ένα έργο που προβάλεις σε 10 διαφορετικούς ανθρώπους, ο καθένας θα σου την "εξηγήσει" με εντελώς διαφορετικό τρόπο - 10 διαφορετικές εντυπώσεις θα υπάρξουν γι'αυτή… Και μ'αρεσεί να βλέπω τις ταινίες, κατόπιν, και να κατανοώ τι άρεσε και τί δεν άρεσε σε κάθε ομάδα ανθρώπων είτε λόγω φυλής, φύλου, age group, διαφορετικού προφίλ (κριτής και απλός θεατής) κλπ…

Πάντως ένα είναι το σίγουρο ότι ο απόλυτος κριτής είναι ο χρόνος… η αναθεώρηση πολλών ταινιών της τελευταίας δεκαετίας έχει αλλάξει πολλά πράγματα στο κόσμο του κινηματογράφου… π.χ. το 1994 η ταινία της χρονιάς (εμπορικά και Οσκαρικά) ήταν το Forrest Gump ενώ σήμερα, τα διαμαντάκια αυτής της χρονιάς θεωρούνται, μακράν, το Shawshank Redemption (τελευταία κάνει την εμφάνιση του σε πολλές λίστες top 5 καλύτερων ταινιών όλων των εποχών! - και μάλιστα από λίστες θεατών και όχι κριτών) και το Pulp Fiction που ανέδειξε το φοβερό Quentin Tarantino…

Άρα θα πρέπει να περιμένουμε καμιά δεκαετία για να δούμε ποιος θα αντεπεξέλθει από τη μάχη: Brokeback vs Crash…

ARIA

2006-10-15T14:10:00.000+03:00

ένα φιλμάκι χρηματοδοτημένο απ' το national board of canada, σκηνοθετημένο από τον pjotr sapegin, που αξίζει την υπομονή να το κατεβάσεις, γιατί είναι ένα μικρό αριστούργημα. Δεν ξέρω γιατί μου θύμησε το drawing restraint n.9, και όχι μόνο στο τέλος...

εδώ.

#Από M.Hulot Nothing Days με την άδεια του M.Hulot

Timecode

2006-09-17T13:02:00.000+03:00

Directed by: Mike Figgis

Writing credits: Mike Figgis
USA, 97'
2000

Ο Mike Figgis είναι γνωστός για τις πειραματικές του διαθέσεις. Ετσι και με το Timecode δεν απογοητεύει τους οπαδούς του που θα περίμεναν να δουν κάτι περίεργο.

Πρόκειται για μια ταινία με ξεχωριστή σκηνοθετική άποψη, καθώς ο Figgis δοκιμάζει να μοιράσει την οθόνη σε τέσσερις ξεχωριστές ιστορίες. 15:00 ξεκινάει ταυτοχρόνως η εγγραφή σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της πόλης και τέσσερις κάμερες ακολουθούν τους τέσσερις βασικούς πρωταγωνιστές της ταινίας χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε διακοπή στην εγγραφή μέχρι το τέλος της ταινίας.
Ο θεατής βλέπει τις τέσσερις ιστορίες να εξελίσσονται στην οθόνη την ίδια στιγμή. Ο Figgis έχει φροντίσει να μην υπάρχει δράση την ίδια στιγμή σε περισσότερες από 1-2 ιστορίες ώστε να μπορεί ο θεατής να προλαβαίνει τις εξελίξεις. Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν γνωρίζουν το story και την πιθανή έκβαση, αλλά παρ' όλα αυτά είναι αναγκασμένοι να αυτοσχεδιάσουν σε πολλές σκηνές, καθώς θα ήταν αδύνατο να ακολουθηθεί πιστά κάποιο σενάριο χωρίς να υπάρχξει διακοπή στο γύρισμα ταινίας 97'.
Σίγουρα δεν πρόκειται για αριστούργημα. Δεν αποκλείεται ο θεατής να κουραστεί και να αλλάξει κανάλι. Οπως και να 'χει όμως ο Figgis σε αυτή την ταινία τολμάει να αναζητήσει νέους δρόμους δημιουργώντας μια ταινία που πολλοί συνάδερφοί του θα φοβόντουσαν να φτιάξουν φοβούμενοι μη χρεωθούν μια αποτυχία.
Δείτε την σαν ένα πείραμα και εξετάστε την με ακαδημαϊκό ενδιαφέρον.

Extra:
-Το όνομα του Figgis μπορεί να μοιάζει άγνωστο για πολλούς, έχει κάνει όμως ταινίες όπως το 'Leaving Las Vegas', 'The Loss of Sexual Innocence', αλλά και το 'Sopranos'.
-Ο ίδιος ασχολείται και με τη μουσική. Εχει συμμετάσχει μάλιστα στη σύνθεση των κομματιών σε πολλές από τις ταινίες του έχοντας σχεδόν πάντοτε διάθεση για ατμοσφαιρική Jazz. Συμμετοχή έχει και στο Timecode
-Εκτός από τους Salma Hayek, Holly Hunter, Stellan Skarsgard, Jeane Tripplehorn κ.α. που εμφανίζονται στο Timecode, μικρό ρόλο έχει και ο Julian Sands. Δεν έχω δει ακόμα ταινία του Figgis που να μην παίζει ο Sands. Πρέπει να είναι από τις αδυναμίες του Figgis.

Η ταινία προβάλλεται σήμερα Κυριακή 17/9/06 01:45 στο Mega

Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (1977)

2006-09-13T19:32:00.000+03:00

Όποιος δεν το είδε, υπάρχουν dvdάδικα και άλλα που καταλήγουν σε άδικα...
παραθέτω:
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (1977)
L’ HOMME QUI AIMAIT LES FEMMES

"Η μοναδική ιδιαιτερότητα της ταινίας του Τριφό, είναι ότι δεν αφηγείται την ζωή και τα κατορθώματα ενός Δον Ζουάν. Ο Μπερτράν είναι θαυμαστής, εραστής, ερωτικός σκλάβος όλων των γυναικών. Κι έτσι το φιλμ, είναι επίσης ένας ερωτικός ύμνος, με έντονη προβολή της προσωπικότητας του σκηνοθέτη, που του χαρίζει ένα ειλικρινές συγκινησιακό υπόβαθρο."
EPT online - Πρόγραμμα Τηλεόρασης

"Το κοράκι" στη ΝΕΤ

2006-08-29T14:58:00.000+03:00

Μια από τις πιο "καταραμένες", αλλά και αγαπημένες ταινίες όλων των εποχών, το "Κοράκι" του Alex Proyas, προβάλλεται την ερχόμενη Πέμπτη, 31/8, ξανά στη συχνότητα της ΝΕΤ στις 23:00.

Το Κοράκι-imdb
Το Κοράκι-Wikipedia

διάρκεια: 98'| σκηνοθεσία: Alex Proyas| παίζουν: Brandon Lee, Rochelle David, Ernie Hudson, Michael Wincott| USA 1994, βασισμένο στο ομώνυμο κόμικ του James O'Barr

PES το κι έγινε

2006-08-19T14:15:00.000+03:00

Είναι από το New Jersey, το πραγματικό του όνομα είναι Adam Pesapane, αλλά ούτε η μάνα του δεν τον φωνάζει πια έτσι. Έχει κάνει κάποιες αόριστες σπουδές αγγλικής φιλολογίας με ειδίκευση στον James Joyce και για ένα μικρό διάστημα έμενε σε ένα από τα δωμάτια που φιλοξένησαν τους σκοτεινούς κόσμους του Edgar Allan Poe. Σύμπτωση;

Ο PES είναι αυτή τη στιγμή ο μεγαλύτερος -κατ' εμέ- ανεξάρτητος καλλιτέχνης του stop-motion animation, βαδίζοντας στα χνάρια του Σβανκμάγιερ, ο οποίος δημιουργεί κόσμους με καθημερινά ευτελή αντικείμενα που κινούνται, σχολιάζουν, σατιρίζουν και πάνω απ' όλα βρίθουν φαντασίας και φρέσκιας οπτικής. Κάτι που 'ανακάλυψαν' η Diesel και το Bacardi. Brands για τα οποία έφτιαξε μερικές πανέμορφες διαφημίσεις που μπορείτε να δείτε στο site του PES καθώς και το σύνολο της δουλειάς του.

Κάντε κλικ στην παρακάτω εικόνα και δείτε το εξαιρετικά επίκαιρο - και βραβευμένο - ταινιάκι του PES, με τίτλο "Kaboom" που καυτηριάζει τη φενάκη του πολέμου, in general.

Film posters

2006-07-27T17:46:00.000+03:00

Ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην προώθηση των κινηματογραφικών ταινιών παίζουν οι αφίσες που τις διαφημίζουν. Στόχος τους είναι να κινητοποιήσουν την περιέργεια και το ενδιαφέρον του κοινού για την ταινία, με απώτερο στόχο φυσικά την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσέλευση θεατών στις σκοτεινές αίθουσες.
Παρότι η θεματολογία των αφισών είναι ευθέως συνδεδεμένη με τη θεματολογία της ίδιας ταινίας, πολλές φορές παράλληλα με τον προφανή πρωταρχικό τους στόχο, αυτόν της διαφήμισης, λειτουργούν και σαν ξεχωριστά και αυτόνομα καλλιτεχνικά έργα. Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα που η ανάθεση της δημιουργίας των αφισών από τα στούντιο -ή τον ίδιο τον σκηνοθέτη- γίνεται μέχρι και σε κορυφαίους εικαστικούς καλλιτέχνες.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα και πλούσια καταγραφή με τις πιο εξέχουσες και πιο εμβληματικές αφίσες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου παρουσιάζεται στη σειρά βιβλίων “Film posters, the essential movies of the decade” η οποία αποτελείται από 7 ξεχωριστά λευκώματα που το καθένα ασχολείται και με μια δεκαετία της ιστορίας του κινηματογράφου, ξεκινώντας από την δεκαετία του ’30 και φτάνοντας εώς και την δεκαετία του ’90.

Έχοντας αγοράσει ήδη δύο (αυτά του ’80 & του ’90) οι πρώτες εντύπωσεις είναι ότι η έκδοση φαίνεται πολύ προσεγμένη και πως οι επιλογές των αφισών -πέρα από την όποια καλλιτεχνική αξία των αφισών ή και την αναγνωρισιμότητά τους- και γενικότερα η επιμέλεια, παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον μιας και η σειρά με την οποία οι αφίσες παρουσιάζονται δημιουργεί έναν διάλογο μεταξύ τους, φτιάχνοντας έτσι σειρές με αφίσες ταινίων με κοινή θεματολογία ή προβάλλοντας κοινά καλλιτεχνικά και δημιουργικά στοιχεία στην σύνθεσή τους.

Το αποτέλεσμα είναι η ανάγνωση/θέαση των βιβλίων να έχει μια πολύ καλή ροή οι οποία βοηθά να γίνει μια μελέτη και ίσως κατανόηση των σύνθεσεων και του γενικότερου καλλιτεχικού αποτελέσματος.

Πολύ καλή επίσης είναι και η υλική ποιότητα των βιβλίων (χαρτί, εκτύπωση). Τέλος πολύ προσιτή κρίνεται και η τιμή τους που βρίσκεται στα 10 € ο κάθε τόμος.
Αν βρεθείτε σε κάποιο βιβλιοπωλείο ρίξτε τους μια ματιά.

Ταινίες της χρονιάς 2005-2006

2006-07-07T00:22:00.000+03:00

Ακολουθεί μια λίστα με τις ταινίες που είδα τη φετινή χρονιά, εν είδει ενός κινηματογραφικού ημερολογίου, και μια σύντομη γνώμη μου για καθεμία από αυτές.

Oι 2 ταινίες της χρονιάς:
-Οι 3 ταφές του Μελκιάδες Εστράδα του Τόμυ Λι Τζόουνς. Ένα ακόμη αριστουργηματικό σενάριο από τον Γκιγιέρμο Αριάγα (‘Amores Perros’, ‘21 Γραμμάρια’) ο οποίος για μια ακόμη φορά προσδίδει εξαιρετικό βάθος σε όλους τους χαρακτήρες, χωρίς όμως να φλυαρεί ούτε καν στο ελάχιστο. Ο απόλυτος συν-δημιουργός. Εξίσου πολύ καλή και η σκηνοθεσία του Τόμυ Λι Tζόουνς όπως και οι ερμηνείες. (Προτιμήστε να την δείτε σε κάποιο θερινό, σε dvd μάλλον θα αδικείται.)

-3-Iron του Κιμ Κι Nτουκ. Ο ξεχωριστός ποιητικός κινηματογράφος του κορέατη σκηνοθέτη στην καλύτερη κατά τη γνώμη μου ταινία του. Από τις ομορφότερες ερωτικές ιστορίες γυρισμένη με μια υποδειγματικά λιτή και απέριττη σκηνοθεσία. Τα λόγια είναι περιττά...

Ταινίες που ξεχώρισα:
-Κρυμμένος του Μίκαελ Χάνεκε. Μια δυνατή ταινία από έναν από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, ο οποίος -όπως συνήθως- προτιμά να θέτει ερωτήματα και επιδεικτικά να αφήνει μετέωρες τις απαντήσεις. Αντενδεικνύεται αυστηρά σε όσους ψάχνουν έτοιμες λύσεις στο τέλος των ταινιών. Ανύποπτα περιέχει την μακράν καλύτερη σκηνή της χρονιάς.

-Το τσεκούρι του Κώστα Γαβρά. Πικρόχολο σχόλιο και μαύρο χιούμορ για τον αμείλικτο ανταγωνισμό στις εργασιακές σχέσεις. Αποτελεί μαζί με το ‘Κρυμμενος’ το καλύτερο δείγμα του σύγχρονου πολιτικού κινηματογράφου.

-Bad guy του Κιμ Κι ντουκ. Ένα κορυφαίο ποιητικό κινηματογραφικό αριστούργημα και...10 λεπτά.

-Whisky των Χουάν Π. Ρεμπέλα και Πάμπλο Στολ. Ανθρωποκεντρικός κινηματογράφος από την Ουρουγάη που αποδεικνύει πως αν ο σκηνοθέτης έχει το ταλέντο και ξεκάθαρα αυτά που έχει να πει, τότε μπορεί με ελάχιστα μέσα και μηδαμινό προϋπολογισμό –όπως και ο Κιμ Κι Ντουκ- να δημιουργήσει σπουδαίες ταινίες. Κωμική αλλά και βαθιά συναισθηματική αξίζει να την ανακαλύψετε.

-Παράδεισος τώρα του Χανί Αμπού-Ασάντ. (dvd) Εξαιρετική ταινία από την Παλαιστίνη πάνω σε ένα αρκετά δύσκολο ως και επίφοβο θέμα (αυτό των μαχητών αυτοκτονίας), η οποία χωρίς να γίνεται καθόλου δογματική, αλλά και ούτε κρατώντας μια αμήχανη ή διπλωματική στάση, καταδεικνύει με αρκετά αντικειμενικό τρόπο το πολιτικό πρόβλημα στη περιοχή, εμβαθύνοντας παράλληλα στους λόγους που οδηγούν έναν άνθρωπο σε μια τόσο ακραία ενέργεια.

-Match Point του Γούντι Άλεν. Επιτέλους η υπέρβαση του Γούντι Άλεν. Μακριά από τις γνωστές νευρωτικές εμμονές του –καλές είναι, αλλά νισάφι πια...- φτιάχνει μια αριστουργηματική ταινία με μια βαθιά ψυχογράφηση των ηρώων της χωρίς φλυαρίες και υπερβολές.

-Κανείς δεν ξέρει του Hirokazu Kore-eda. Η ιστορία τεσσάρων παιδιών που μένουν εγκαταλειμμένα από τη μητέρα τους για μήνες σε ένα διαμέρισμα του Τόκυο. Μια ταινία τόσο δυνατή και άμεση που όταν μετά το τέλος της προβολής της στο περσινό φεστιβάλ εμφανίστηκε η ηθοποιός που έπαιζε τη μητέρα είμασταν έτοιμοι να τη... βρίσουμε! (Το ίδιο κάνουμε και τώρα κάθε φορά που κατεβαίνουμε τις σκάλες του Ολύμπιον όπου υπάρχει μια φωτογραφία της...). Συγκλονιστική η ερμηνεία των μικρών παιδιών και ιδιαιτέρως του 14χρονου Γιούγια Γιαγκίρα ο οποίος κέρδισε στο Φεστιβάλ των Καννών του 2005 το Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας.

-Τσακισμένα λουλούδια του Τζιμ Τζάρμους. Ένα από τα καλύτερα εναλλακτικά ‘road-movie’ με ένα ξεχωριστό σάουντρακ. Το μόνο που εύχομαι, είναι αυτή να είναι η τελευταία φορά που ο Μπιλ Μάρεϊ παίζει με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο τον ίδιο σχεδόν ήρωα τον οποίο ενσαρκώνει στις τελευταίες του ταινίες. Πλησιάζει πια στα επικίνδυνα όρια της ‘μανιέρας’...

-Grizzly man του Βέρνερ Χέρτσογκ. Ήρωας αυτού του ντοκιμαντέρ ο εκκεντρικός και σχεδόν γραφικός Timothy Treadwell ο οποίος αφοσίωσε την ζωή του στην προστασία (;) των άγριων αρκούδων και που στο τέλος έχασε τη ζωή του από μια απ’ αυτές. Θαυμάσιες οι ισορροπίες στην προσέγγιση του θέματος (κάπου μεταξύ δράματος, κωμικού, ειρωνείας, σκεπτικισμού) από τον μεγαλομανή και εκκεντρικό –σαν και τον ήρωα της ίδιας της ταινίας- γερμανό σκηνοθέτη. Από τα καλύτερα του φετινού φεστιβάλ.

-Torremolinos 73 του Πάμπλο Μέργκερ. Ένας πλασιέ εγκυκλοπαιδειών που ζει στην Ισπανία της δεκαετίας του’70 και βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής κρίσης, γίνεται -μαζί με τη γυναίκα του- ακούσια και ερήμην του μέγας πορνοστάρ στην Σκανδιναβία! Παρόλο το κωμικό της όλης ιστορίας δεν πρόκειται απλώς για μια ‘ελαφριά’ ταινία. Ξεχωρίζει ο Χαβιέ Καμάρα στον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά κυρίως οι αξέχαστες μπεργμανικές αναφορές και τα γυρίσματα πορνό σκηνών α λά.... ‘7^η Σφραγίδα’!

-Η νεκρή νύφη του Τιμ Μπάρτον. Μετά από το υπέροχο ‘Nightmare before Christmas’ ο Μπάρτον επανέρχεται στην τεχνική των κινούμενων κούκλων και με συστατικό τη γνωστή γοτθική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στις περισσότερες ταινίες του, δημιουργεί μια ξεχωριστή ονειρική (ή μήπως εφιαλτική;) ατμόσφαιρα η οποία είναι σήμα κατατεθέν του. Πολύ καλή, κυρίως για ενήλικες.

-Truman Capote του Μπένετ Μίλερ. Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν όλα τα λεφτά!

-Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας του Τιμ Μπάρτον. Εξαίσιο και σκοτεινά παραμυθένιο το πρώτο μισό της ταινίας που στη συνέχεια όμως –μετά την είσοδο των παιδιών στο εργοστάσιο- χάνει τη δύναμή της όταν μετατρέπονται το εργοστάσιο σε ένα ιδιότυπο λούνα παρκ και η ταινία σε ένα μιούζικαλ. Ο Τζόνυ Ντεπ σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του.

-Ο επίμονος κηπουρός του Φερνάντο Μεϊρέγιες. Πολιτικό θρίλερ με βασικό θέμα τα παράνομα και κρυφά πειράματα των φαρμακευτικών βιομηχανίών πάνω σε ανθρώπους στην Αφρική, από το σκηνοθέτη της ταινίας έκλπηξη από τη Βραζιλία ‘Η Πόλη Του θεού’. Αρκετά καλή με ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα που αξίζει να τη παρακολουθήσει κανείς. Μη περιμένετε πάντως να βρείτε κάποιον ‘κηπουρό’ και δη επίμονο. Ο τίτλος φαντάζει τόσο άσχετος (δεν ξέρω για το ομώνυμο βιβλίο στο οποίο στηρίχτηκε η ταινία) όσο και μια πρόταση που έχει κάνει κάποτε ένας φίλος μου, να γυρίσουμε δηλαδή ένα θρίλερ γεμάτο σασπένς και αγωνία με τίτλο ‘Ο Βιβλιοθηκάριος’!..

-Κινούμενο κάστρο του Χαγιάο Μιγιαζάκι. Ένα ονειρικό παραμύθι από το μεγαλύτερο δημιουργό κινουμένων σχεδίων και σκηνοθέτη της Ιαπωνίας. Εξαιρετικά ποιητικός και υπερβατικός (όπως και στο περσινό του ‘Το ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων’) με εμφανείς βάσεις στα magna, έχει δημιουργήσει ένα ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο ύφος στα κινούμενα σχέδια με παραμυθένιες ιστορίες και με εικόνες που καθηλώνουν. Το μόνο ίσως αρνητικό είναι ότι οι ταινίες του μάλλον θα έπρεπε να ήταν λίγο μικρότερες (αφήνουν μια αίσθηση κορεσμού) και να είχαν ένα λίγο πιο σφιχτό μοντάζ.

-The wheather Μan Έχει ο καιρός γυρίσματα του Γκορ Βερμπίνσκι. Πολύ καλή ταινία (όπως και ο Νίκολας Κέιτζ) με σχόλια για τον καταναλωτισμό, τη μοναξιά των οικογενειών της αστικής τάξης στην Αμερική, (σε ένα ύφος σχετικά παρόμοιο με αυτό του ‘American Beauty’) η οποία μάλλον αδικήθηκε στους κινηματογράφους. Αυτό πάντως που θα θυμάμαι από τη ταινία είναι η προβολή που πήγα στην οποία ήμουν για πρώτη φορά εντελώς μόνος! Στο αρχικό πλάνο ο Κέιτζ μιλά κατευθείαν στην κάμερα και τρομάζω γιατί ήταν σα να μιλούσε σε ‘μένα! Προβολή prive. Ποιος στη χάρη μου!

-Sympathy for Mr. Vengeance του Τσαν Γου Παρκ. Η πρώτη ταινία του κορεάτη σκηνοθέτη με θέμα την εκδίκηση (η δεύτερη με την οποία έγινε παγκοσμίος γνωστός, ήταν το περίφημο ‘Old boy’). Οι εμμονές του σκηνοθέτη βρίσκονται όλες εδώ, σε μια αρκετά δυνατή και βίαιη ταινία. Παρόλη την αξία του, το φιλμ είναι εν μέρει ‘καταδικασμένο’ γιατί αυτομάτως συγκρίνεται αναπόφεκτα με το αριστουργηματικό και εντυπωσιακό σε σύλληψη ‘Old boy’.

-Sympathy for MrLady Vengeance του Τσαν Γου Παρκ. Η τρίτη ταινία της ίδιας τριλογίας. Ισχύουν σχεδόν ό,τι και παραπάνω. Ταινία με εξαιρετικά δυνατές στιγμές οι οποίες όμως προς το τέλος απδυναμώνονται από τη μεγάλη διάρκεια τους, μετατρέποντας έτσι την δραματική τους ένταση σε κωμικές και αμήχανες σκηνές.

-Crash του Πωλ Χάγκις. Σποδυλωτή ταινία με ιστορίες ανθρώπων, άσχετων μεταξύ τους, που ζουν στο Λος Άντζελες και οι οποίες στο τέλος συνδέονται μεταξύ τους συνοδεία ενός υπερβατικού φυσικού φαινομένου (χίονι στο πάντα ηλιόλουστο L.A.). Πολύ καλή ταινία (που κέρδισε το φετινό Όσκαρ καλύτερης ταινίας) και ενδιαφέρουσα η κριτική της στο θέμα του ρατσισμού. Όμως ακριβώς το ίδιο consept δεν το έχουμε δει ξανά τουλάχιστον δύο φορές; Μια στο ‘Magnolia’ (εκεί στο τέλος βρέχει βατράχια) και πρώτα από όλες στο αριστουργηματικό ‘Στιγμιότυπα’ -δείτε το!- του Ρόμπερτ Άλνταμ.

-Lord Of War, Ο Κυρίαρχος του Παιχνιδιούτου Άντριου Νίκολ. Από τον σκηνοθέτη του ‘Gattaca’ και σεναριογράφου του ‘Truman Show’ θέμα της ταινίας ο βρώμικος τρόπος με τον οποίο οι εταιρίες όπλων κάνουν εμπόριο σε ολόκληρο τον πλανήτη και πως οι ίδιες δημιουργούν και συντηρούν πολέμους. Από μόνο του το θέμα για μια χολιγουντιανή ταινία αποτελεί έκπληξη. Με ντοκιματερίστικο ύφος και ενώ ο σκηνοθέτης κρατά μια ξεκάθαρη κριτική ματιά και πολιτική άποψη, δεν πέφτει στη παγίδα να ηθικολογεί ή να δίνει μια εύκολη λύτρωτική λύση στο τέλος.

-Ο ήχος της πόλης του Φατίχ Ακιν. Μουσικό ντοκιμαντέρ του τουρκογερμανού Φατίχ Ακίν (κέρδισε πριν ένα χρόνο τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο για το εξαιρετικό ‘Head on’) ο οποίος περιφέρεται με την κάμερά και ένα φορητό studio ηχογράφησης στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης μαζί με τον Αλεξάντερ Χάκε -μέλος του θρυλικού γερμανικού αβάν-γκαρντ συγκροτήματος Einsturzende Neubauten- συλλέγοντας μουσικές από τους δρόμους της Πόλης. Από τις μουσικές συνεντεύξεις-ηχογραφήσεις του ντοκιμαντέρ ξεχωρίζει αυτή της τραγουδίστριας κουρδικής καταγωγής Anyar. Ωραίο και αρκετά ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Συγκριτικά όμως προτιμώ το ελληνικό, θεματολογικά παρόμοιο, ΄Μεθεξις’.

-9 songs του Μάικλ Γουίντερμποτομ (σε dvd). Με δυο λόγια, σεξ και συναυλίες. Με ντοκιματερίστικο ύφος ο Γουίντερμποτομ (ο οποίος δείχνει να έχει μεγάλη άνεση στο να αλλάζει ύφος και θεματολογία σε κάθε ταινία του) καταγράφει 9 συναυλίες και τις ερωτικές συνευρέσεις των πρωταγωνιστών με έναν εντελώς ρεαλιστικό τρόπο.Χωρίς να κρύβει τίποτε καταφέρνει να δημιούργήσει μια πολύ καλή αισθητικά ταινία χώρις να πέφτει στον σκόπελο της πορνογραφίας.

-Βαθύ λαρύγγι του Τζέραρντ Νταμιάνο. Κόβω εισιτήριο για να δω το ντοκιμαντέρ ‘Μέσα στο Βαθύ Λαρύγγι’ για το πως γυρίστηκε η πρώτη μεγάλη πορνό επιτυχία, και μέσα στην αίθουσα συνειδητοποιώ ότι βλέπω την ίδια την ταινία... Εναρκτήρια μουσική η... 9^η του Μπετόβεν σε ροκ διασκευή. Πρόχειρα φτιαγμένη, γυρισμένη όμως με πολύ χαβαλέ, βλέπεται πολύ ευχάριστα και βγάζει αρκετό γέλιο. Ταινία ορισμός του cult. Σημ: Ενδιαφέρον το γεγονός ότι στην αίθουσα από τα καμιά πενήντα άτομα πάνω από τα μισά ήταν γυναίκες.

Απλά καλές
-Το παιδί των αδερφών Νταρντέν. Η ταινία που βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο προηγούμενο φεστιβάλ Καννών. Ενδιαφέρουσα ταινία που μάλλον όμως ήθελε κάτι παράπανω για να απογειωθεί και να δικαιολογεί τη φήμη της και κυρίως τη βράβευσή της.

-Manderlay του Λαρς φον Τρίερ. (dvd) Η δεύτερη ταινία της τριλογίας του Τρίερ ‘USA - Land of Opportunity’ μετά το Dogville. Ωραία και εδώ η αίσθηση της θεατρικότητας όμως το αποτέλεσμα είναι κατώτερο από το Dogville, με σημαντικότερο λόγο το σενάριο που φαίνεται να θέλει να πει πολλά αλλά μάλλον αδυνατεί να τα καταφέρει.

-Το μυστικό του Brokeback Mountain του Ανγκ Λι. Υπερτιμημένη ταινία κυρίως λόγω του ομοφυλοφιλικού της θέματος που όμως δεν διαθέτει την απαιτούμενη δύναμη ή κάποια εσωτερική ένταση με εξαίρεση το τελευταίο ημίωρο. Στην αρχή μάλιστα, η σκηνοθεσία και η χρήση της μουσικής με έκανε να νιώθω σα να βλέπω την τηλεοπτική σειρά ‘Νεανικές Ανησυχίες’...

-Ο χρόνος που απομένει του Φρανσουά Οζόν. Ένας πετυχημένος επαγγελματικά φωτογράφος γύρω στα 30, μαθαίνει ότι του απομένουν 3 μήνες ζωής. Ο Οζόν δίνει ένα αποτέλεσμα χωρίς ακραίους μελοδραματισμούς και ένα αποτέλεσμα σαφώς ανώτερο από την προηγούμενη ταινία του το ‘5x2’. Ξεχωρίζει η παρουσία της Ζαν Μορό στο ρόλο της γιαγιάς του ήρωα.

-Το τόξο του Κιμ Κι Ντουκ. Όλα τα στοιχεία και οι εμμονές του κορεάτη σκηνοθέτη βρίσκονται εδώ. Η υπέροχη λυρική σκηνοθετική του υφή, οι σιωπές, η ωμότητα, ο έρωτας, η βία. Δυστυχώς όμως παρά τη γεμάτη έμπνευση -μέσα στην απλότητά της- ιστορία κάπου προς το τέλος χάνεται ο ρυθμός όπως και σημαντικό μέρος της λυρικής έντασής της.

-Οι τελευταίες μέρες του Γκας Βαν Σαντ (σε dvd). Μια ντοκιματερίστικου ύφους καταγραφή των τελευταίων ήμερών της ζωής του Κερτ Κομπέιν -άτυπα βέβαια- στο ίδιο σκηνοθετικό μοτίβο με τον περσινό ‘Ελέφαντα’. Ρυθμοί ρεαλιστικοί, υπερβολικά αργοί, (σε μια μικρή σε διάρκεια ευτυχώς ταινία) που όμως η χρήση τους βοηθά να δωθεί πραγματική υπόσταση στο ήρωα. Ξεχωρίζει η σκηνή της μουσικής έξαρσης του Μπλέικ/Κομπέιν. Μου άρεσε αρκετά (ναι Zpi!..) Όχι όμως ο ‘Ελέφαντας’.

-Γλυκόπικρη ζωή του Κιμ Τζι-Γουν. Ακόμη μια ταινία από την Κορέα η οποία μοιάζει να βαδίζει στο δρόμo που άνοιξε στον κινηματογράφο ο συμπατριώτης του σκηνοθέτη Τσαν Γου Παρκ (‘Old boy’) χρησιμοποιώντας τις ίδιες πάνω-κάτω εμμονές (εκδίκηση, έρωτας, βία...). Δυστυχώς αν και μέχρι τη μέση φαίνεται αυτό να γίνεται αρκετά εώς πολύ επιτυχημένα, στο τελευταίο μισάωρο και παραπάνω, η ταινία χάνει εντελώς τον αρχικό προσανατολισμό της και μετατρέπεται σε μια συνηθισμένη ταινία δράσης γεμάτη εφέ, επικεντρώνοντας αποκλειστικά σε σκηνές μάχης.

-Καληνύχτα και καλή τύχη του Τζορζ Κλούνεϊ. Μετρημένη σκηνοθεσία μακριά από εντυπωσιασμούς, πολύ καλές ερμηνείες, στιλιζαρισμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε ένα ενδιαφέρον πολιτικό θρίλερ με θέμα ένα σκάνδαλο στις Η.Π.Α. την εποχή του Μακαρθισμού. Παρά την φαινομενικά αντικειμενική αντιμετώπιση του θέματος και τον επιδιωκούμενο ρεαλισμό στην κινηματογράφιση η ταινία τελικά καταλήγει σε σχετικά ρηχά και σχηματικά συμπεράσματα.

-Breakfast on Pluto του Νιλ Τζόρνταν. Η πολυτάραχη και ιδιόμορφη ζωή του Patrick ο οποίος προτιμούσε να ντύνεται γυναικεία και να τον φωνάζουν ‘Kitty’. Επίπεδη σκηνοθεσία και επιδερμική προσέγγιση του συναισθηματικού κόσμου του εκκεντρικού ήρωα. Κυριότερος λόγος αυτής της αδυναμίας είναι η επιλογή του σκηνοθέτη να χωρίζει την ταινία, όπως και στο βιβλίο, σε πολλά μικρά κεφάλαια (γύρω στα 35), το οποίο την κάνει να μοίαζει σαν μια μεγάλη περίληψη.

-Εγώ, εσύ και όλοι οι γνωστοί της Μιράντας Τζουλάι. Ταινία του αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου που φάνηκε να κέρδισε το κινηματογραφόφιλο κοινό. Κατα τη δική μου γνώμη η φιλοσοφία της ταινίας αν και ειλικρινής ήταν αρκετά ρηχή. Η σχεδόν δε μεταφυσική αντιμετώπιση της ζωής από την ηρωίδα με άφησε σχεδόν αδιάφορο. Ξεχωρίζει η μουσική της ταινίας.

Μέτριες
-Danny the dog του Λουί Λετεριέ. Μια υβριδιακή σκοτεινή περιπέτεια που αν μη τι άλλο υπόσχονταν πολλά, με ένα ενδιαφέρον κάστ (ο κορυφαίος ηθοποιός πολεμικών τεχνών Τζετ Λι σε έναν πρωτότυπο για αυτόν ρόλο, ο Μποπ Χόσκινς, ο Μόργκαν Φρίμαν), ένα δελεαστικό σενάριο -η βασική τουλάχιστον υπόθεση- το οποίο υπογράφει ο πολύς Λικ Μπεσόν, και μουσική των Massive Attack. Δυτυχώς το τελικό αποτέλεσμα είναι μάλλον μέτριο και η αρχική πρωτοτυπία της ταινίας χάνεται αρκετά νωρίς μέσα σε ένα πλήθος κοινοτοπιών και ασκόπων σκηνών μάχης. Ξεχωρίζει στο ρόλο του κακού ο Μποπ Χόσκινς.

-Σχέδιο Πτήσης του Ρόμπερτ Σβέντκε. Θρίλερ στα 30.000 πόδια. Στερεότυπη αλλά και καλοστημένη περιπέτεια η οποία χρησιμοποιεί τη συνηθισμένη συνταγή λίγο δράση, λίγο συναίσθημα, λίγο αγωνία και φυσικά το απαραίτητο χάπι εντ. Για να περάσεις την ώρα σου είναι ότι πρέπει.
(Έλεος όμως πια με αυτήν την φασόν κρυοπλασματικής ερμηνεία της Τζόντι Φόστερ της μόνης/διαζευγμένης/χήρας 40άρας γιάπισσας με παιδί η οποία τα βγάζει πέρα μόνη της στη ζώη...)

-Σαν παράδεισος του Καϊ Πολακ. Τα σουηδικά Παιδιά της Χορωδίας τα οποία σημείωσαν τεράστια εισπρακτική επιτυχία στη χώρα τους. Τα παιδιά εδώ είναι οι κάτοικοι ενώ χωριού οι οποίοι αλλάζουν τρόπο ζωής και σκέψης όταν στα μέρη τους έρχεται ένας διάσημος αρχιμουσικός ο οποίος αναλαμβάνει την εκκλησιαστική χορωδία. Η σύγκρουση του συντηρητικού τρόπου σκέψης της επαρχίας με τις προοδευτικές μεθόδους γίνεται το επίκεντρο της ταινίας. Τίποτε το ιδιαίτερο, πόσο μάλλον πρωτότυπο, αλλά τα χιόνια της Σουηδίας ήταν ότι πρέπει στο θερινό σινεμαδάκι.

-Το νησί του Κιμ Κι Ντουκ. Τα ίδια συστατικά της ‘μαγικής’ συνταγής του υπέροχου ποιητή-κινηματογραφιστή αλλά εδώ η δοσολογία των υλικών όπως και η νοσηρή ερωτική ιστορία της ταινίας χάνουν το μέτρο και την ισορροπία και το κινηματογραφικό αποτέλεσμα αποδεικνύεται άνισο και υπερβολικό.

-Samsara του Παν Ναλίν. Ένας βουδιστής μοναχός έπειτα από 3 χρόνια, 3 μήνες και 3 ημέρες διαλογισμού σε μια σπηλιά, επιστρέφει στο βουδιστικό μοναστήρι, όπου μετά από μια επίσκεψη σε ένα γειτονικό χωριό ερωτεύται μια νέα κοπέλα με αποτέλεσμα ο πνευματικός ατάραχος κόσμος του να μπαίνει σε κίνδυνο. Ίσως να εχει κάποιο ενδιαφέρον το θέμα της ταινίας αλλά οι πολύ αργοί ρυθμοί και η πολύ μεγάλη διάρκεια την καθιστούν βαριά και αρκετά κουραστική στη θέασή της.

-Εγώ αυτός και η μητέρα του του Μπεν Γιάνγκερ. Άτολμη σκηνοθεσία στερεότυποι χαρακτήρες, άνοστα αστεία και γκανγκς τα οποία έχουμε δει άπειρες φορές σε ταινίες του είδους, σε μια κλισέ κομεντί στην οποία συμμετέχουν όμως αρκετά καλοί πρωταγωνιστές (Μέριλ Στριπ, Ούμα Θέρμαν). Μετριότατο το αποτέλεσμα. Κατευθείαν για την τηλεόραση.

Παραλίγο να εγκαταλείψω την αίθουσα:
-Ο τελευταίος έρωτας στον κόσμο του Πεν Εκ Ραταναρουάνγκ. Ταινία παραγωγής Ταιλάνδης και Ιαπωνίας που έχει προβληθεί στην αρχή της χειμερινής σεζόν και τα έντυπα την παρουσίασαν σαν την ‘ταινία της εβδομάδας’, που αποδείχτηκε ...άνθρακας.
Μετά από αυτόν τον έρωτα πως να υπάρξει κι άλλος...

-The i ce harvest του Χάρολντ Ράμις. Παρά το αρκετά ενδιαφέρον καστ (Τζον Κιούζακ και Μπίλλυ Μπομπ Θόρντον), ο σκηνοθέτης του πολύ καλού ‘Η μέρα της Μαρμότας’ και των ‘Ανάλυσέ το 1&2, έφτιαξε μια ταινία που δεν ξέρει τι ακριβώς ήθελε να είναι. Θρίλερ, νουάρ, μαύρη κωμωδία, κοινωνική; Τίποτα από όλα και το αποτέλεσμα είναι αρκετά αδιάφορο, κουραστικό και άκρως βαρετό.

-Sin city των Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, Φρανκ Μίλερ. Ταινία σε άψογη καλλιτεχνική συσκευασία με ένα όμως παντελώς άθλιο, κενό και εξοργιστικά κακό περιεχόμενο. Η χρήση της βίας είναι τόσο υπερβολική και αναίτια σε σημείο να φαντάζει σαν ο μοναδικός στόχος της ταινίας να είναι η προπαγάνδισή της. Η αριστουργηματική καλλιτεχνική διεύθυνση ακυρώνεται και μοιάζει να λειτουργεί σαν στάχτη στα μάτια. Και αν ίσως αυτή είναι η φιλοσοφία των κόμικς και η ταινία ήταν απόλυτα πιστή σε αυτήν και ίσως δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις επί του θέματος για να εκτιμήσω το σενάριο και εν γένει το κινηματογραφικό αποτέλεσμα, τότε ευχαριστώ, δεν με ενδιαφέρει να μάθω.

-Inside man του Σπάικ Λι. Ταινία που έχει διαγραφεί απο τη μνήμη μου αμέσως με το τέλος της. Κακή αστυνομική ταινία σε εκνευριστικό βαθμό η οποία από τους κριτικούς παρουσιάστηκε σαν μια ταινία που βαδίζει στα χνάρια των αριστουργηματικών ‘Σέρπικο’ και ‘Σκυλίσια Μέρα’.
Ούτε καν πέρασε, όχι να ακούμπησε κιόλας...

-Ψέματα του Γιανγκ Σουν Γου. Ταινία από την Κορέα, η οποία πιθανόν βρήκε διανομή στην Ελλάδα επωφελούμενη της ανόδου του ασιατικού κινηματογράφου, που προκάλεσε σκάνδαλο στη χώρα της όπως επίσης και το βιβλίο στο οποίο στηρίχτηκε. Όλη η –αδιάφορη- δράση της σχεδόν πορνογραφικής ταινίας, εκτυλίσσεται σε δωμάτια ξενοδοχείων και επικεντρώνεται αποκλειστικά στις σαδομαζοχιστικές συνευρέσεις μιας 18χρονης και ενός 38χρονου. Την είδα σε μεταμεσονύχτια προβολή στο Μακεδονικόν όπου σε κάποια στιγμή κοιτάζοντας γύρω μου συνειδητοποιώ ότι στην αίθουσα βρισκόμαστε μόνο 3 άντρες, ο καθένας μόνος του. Σαν να 'μασταν στο ‘Λαικόν’ ένα πράμα...

Ταινία που στα μισά της εγκατέλειψα την αίθουσα:
-Ουκ επιθυμήσεις τη γυναίκα του πλησίον σου της Σουζάνε Μπίερ. Ημιβαδίζοντας στις αρχές του Δόγματος ’95 μια δήθεν καλλιτεχνίζουσα ταινία (θα ήθελε...) από τη Δανία. Η ταινία δεν είναι τίποτε άλλο παρά από ένα οικογενειακό δράμα όπου η υπόθεση του, οι ερμηνείες και η μουσική του, περισσότερο φέρνουν σε επεισόδιο της ‘Λάμψης’ του Ν.Φώσκολου παρά σε οτιδήποτε άλλο. Με πρωταγωνίστρια μια από τις πιο αντιπαθητικές ηρωίδες που έχω δει ποτέ, με εντελώς σχηματικούς ήρωες κερδίζει επάξια τον τίτλο της χειρότερης ταινίας της σεζόν.
Δυστυχώς δε φτάνει να κουνάς απλώς την κάμερα πέρα-δώθε για να καταφέρεις να φτιάξεις ταινίες σαν την Οικογενειακή Γιορτή. Χρειάζεται και πολλα ακόμη...

Άντε και του χρόνου!

Gegen die Wand (Head On)

2006-06-19T01:43:00.000+03:00

Fatih Akin, 2004, 121'

"-Are you strong enough to split both of us?
-Are you strong enough to destroy her life?"

Ο Cahit, ένας αλκοολικός τουρκικής καταγωγής 30άρης του Αμβούργου, τρακάρει μια νύχτα μεθυσμένος με το αυτοκίνητό του. Στο νοσοκομείο συναντά την επίσης Τουρκάλα Sibel, που έκανε απόπειρα αυτοκτονίας για να τερματίσει τη γεμάτη κανόνες και περιορισμούς ζωή της στον οικογενειακό της οίκο.
Η Sibel προτείνει στον Cahit να κάνουν λευκό γάμο, προκειμένου να αλλάξουν και οι δυο ζωή. Ο Cahit πείθεται, οι δυο τους παντρεύονται και αρκούνται στη συγκατοίκηση και την εναλλαγή εραστών.
Όταν τελικά θα ερωτευτούν μεταξύ τους, θα αφήσουν τα αισθήματά τους ανομολόγητα και τότε τα πράματα θα πάρουν μια εντελώς διαφορετική τροπή...

Ο γεννημένος στο Αμβούργο Fatih Akin σκηνοθετεί μια ηθογραφική ταινία για την προσκόλληση μιας οικογένειας Τούρκων μεταναστών στις αυστηρές αντιλήψεις της πατρίδας. Τα παρακμιακά τοπία του Αμβούργου και της Κωνσταντινούπολης εναλλάσσονται σε γρήγορους ρυθμούς και ο ήχος του "Feel You" των Depeche Mode φαίνεται να δέρνει τους πρωταγωνιστές πιο πολύ απ' ότι οι επιλογές τους επιτάσσουν.

Η ταινία βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο της Berlinale του 2004.

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Fatih Akin
Παίζουν: Birol Übel, Sibel Kekilli
Γλώσσα: Γερμανικά-Τουρκικά-Αγγλικά
Διάρκεια: 121'
Ελληνικός τίτλος: "Μαζί ποτέ!"

επίσημη ιστοσελίδα ταινίας

"Δόγμα '95 : Το Τελευταίο των Κινηματογραφικών Κινημάτων του 20ου Αιώνα"

2006-06-15T16:21:00.000+03:00

1.De Storste Helte - 1996

2.Dogme 1 : Festen - 1998

3.It's All About Love - 2003

4.Dear Wendy - 2005 1.Forbrydelsens Element - 1984

2.Epidemic - 1987

3.Europa - 1991

4.Breaking The Waves - 1996

5.Dogme 2 : Idioterne - 1998

6.Dancer In The Dark - 2000

7.Dogville - 2003

8.Manderlay - 2005

Ο Όρκος της Αγνότητας

« Ορκίζομαι να συμμορφωθώ με τους παρακάτω διατυπωμένους και επικυρωμένους από το Dogme 95 κανόνες:

1) Το γύρισμα πρέπει να γίνεται επί τόπου χωρίς αξεσουάρ και ντεκόρ (αν η ιστορία του φιλμ απαιτεί τη χρήση κάποιου ιδιαίτερου αξεσουάρ, επιλέγεται τόπος γυρίσματος όπου αυτό είναι παρόν).

2) Κανένας ήχος δεν πρέπει ποτέ να δημιουργείται ξεχωριστά από τις εικόνες και το αντίστροφο (Καμία μουσική δεν πρέπει να χρησιμοποιείται εκτός και αν παίζεται κατά τη διάρκεια του γυρίσματος της σκηνής).

3) H κάμερα πρέπει να φέρεται στο χέρι. Επιτρέπεται κάθε πιθανή κίνηση ή μη-κίνηση με την κάμερα στο χέρι. (Η ταινία δεν πρέπει να διαδραματίζεται εκεί που βρίσκεται η κάμερα, το γύρισμα πρέπει να γίνεται εκεί που διαδραματίζεται το φιλμ).

4) Η ταινία πρέπει να είναι έγχρωμη. Κανένας ειδικός φωτισμός δεν επιτρέπεται. (Αν δεν υπάρχει αρκετός φωτισμός η σκηνή είτε πρέπει να κοπεί ή να ενσωματωθεί μία απλή λάμπα στην κάμερα).

5) Κάθε οπτική επεξεργασία ή φιλτράρισμα απαγορεύεται.

6) Η ταινία δεν πρέπει να περιλαμβάνει επιφανειακή δράση. (Οι φόνοι, τα όπλα κ.τ.λ. δεν πρέπει να εμφανίζονται).

7) Οι χρονικές και γεωγραφικές απομακρύνσεις απαγορεύονται. (Το φιλμ πρέπει να διαδραματίζεται εδώ και τώρα).

8) Οι θεματικές ταινίες δεν γίνονται αποδεκτές.

9) Οι διαστάσεις του φιλμ πρέπει να είναι τα 35mm του ακαδημα?κου φορμά.

10) Ο σκηνοθέτης δεν πρέπει να αναγράφεται στους τίτλους.

Επιπλέον ορκίζομαι να χαλιναγωγήσω ως σκηνοθέτης την προσωπική μου αρέσκεια. Δεν είμαι πια ένας καλλιτέχνης. Ορκίζομαι να αποφεύγω την δημιουργία ενός «έργου», καθώς θεωρώ τη στιγμή πιο σημαντική από το σύνολο. Ο υπέρτατος σκοπός μου είναι να εκμαιεύσω την αλήθεια από τους χαρακτήρες και τις σκηνές μου. Ορκίζομαι να το πράξω με κάθε διαθέσιμο μέσο και θυσιάζοντας την προσωπική μου αρέσκεια και κάθε αισθητική θεώρηση.

Και έτσι δίνω τον ΟΡΚΟ ΤΗΣ ΑΓΝΌΤΗΤΑΣ. »

Κοπεγχάγη, Δευτέρα 13 Μαρτίου 1995

Εξ ονόματος του Dogme 95
Lars Von Trier
Thomas Vinterberg

"Πέρα από τις πιθανές και γιατί όχι δικαιολογημένες αντιρρήσεις ο Όρκος Αγνότητας, όπως και κάθε μανιφέστο, αποτελεί ένα κείμενο-μοντέλο που δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές. Στην περίπτωση του Dogme 95 δεν έχει τόση σημασία η ορθότητα του κειμένου ούτε η αμφιλεγόμενη αυθεντικότητά του, ειδικά αν αντιπαρατεθεί στο ρωσικής προεύλεσης μανιφέστο της ομάδας Cine Eye του Dziga Vertov (1923), όσο οι ανάγκες που ώθησαν στη γέννησή του.Όπως άλλωστε και στην περίπτωση της Nouvelle Vague των 60s, επιθυμία των Δανών εμπνευστών του Δόγματος είναι να προκαλέσουν ηλεκτροσόκ στην κινηματογραφική κοινότητα εκείνης της περιόδου. Με τη φιλοδοξία να εγκαινιάσει ένα λιγότερο συμβατικό σινεμά χρησιμοποιώντας ερασιτεχνικά τεχνικά μέσα, το Dogme 95 κηρύσσει επίσημο εχθρό του το σινεμά ως κωδικοποιημένη τέχνη της μπουρζουαζίας. Ο κινηματογράφος φτάνοντας στα 100 του χρόνια εμφανίζει σοβαρά προβλήματα ακινησίας με κίνδυνο την οριστική παραλυσία. Μόνο ριζικές και ακραίες λύσεις μπορούν να το κρατήσουν στη ζωή και η στροφή προς τον ρεαλισμό είναι αναπόφευκτη όπως και σε αντίστοιχες κρίσεις της κινηματογραφικής ιστορίας ( π.χ. Roberto Rossellini, Vittorio De Sica και ο ιταλικός νεορεαλισμός στην δεκαετία του40). Υποστηρίζοντας ότι το φιλμ δεν είναι μία ψευδαίσθηση, οι σκηνοθέτες του Δόγματος στρέφουν τον φακό της ερασιτεχνικής κάμερας στο χέρι προς την πραγματικότητα ελπίζοντας ότι εκεί θα βρουν τη χαμένη ζωντάνια του σινεμά. Με τους λιτούς, θρησκευτικής ισχύος κανόνες δεν ακυρώνουν με κανένα τρόπο την τεχνική εξέλιξη 100 χρόνων. Απλά επιλέγουν την επιστροφή στις ρίζες με σκοπό να ανακαλύψουν νέους κινηματογραφικούς τρόπους. Η αλήθεια της εικόνας χωρίς περιττές επεξεργασίες όμως σοκάρει την κοινωνία του θεάματος και την για χάρη της μπουρζουαζίας κωδικοποιημένη αναπαράσταση, σύμφωνα με τα «πιστεύω» του Δόγματος. Και για του λόγου το αληθές μια σκηνή του Dogme 2 αρκεί για να το αποδείξει. Lars Von Trier τολμά και καταγράφει τη σκηνή του οργίου και τις πολλαπλές ερωτικές διεισδύσεις χωρίς προσθήκες ή καμουφλάζ. Με άλλα λόγια χωρίς να προκαλεί την ερωτική διέγερση ως οφείλει μία ταινία πορνό αλλά και χωρίς να κρύβει όπως μία « καθώς πρέπεi » ταινία. Ακατέργαστες εικόνες, αμηχανία στο «καλά εκπαιδευμένο» παγκόσμιο κοινό και ο δικός μας απεριόριστος θαυμασμός στο σπουδαιότερο ίσως Δανό σκηνοθέτη από την εποχή του Dreyer.Τι κρατάμε λοιπόν από την πρώτη και ίσως τελευταία δεκαετία του Δόγματος; Ανεξάρτητα από την επιτυχή ή μη πορεία του, το Dogme 95 αποδεικνύει ότι οι εναλλακτικές φώνες, αν και είδος προς εξαφάνιση, εξακολουθούν να υπάρχουν.""To Δόγμα '95 εγκαινιάστηκε στις 20 Μαρτίου 1995 στο Theatre de l' Odeon de Paris,στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια της 7ης τέχνης.Ολοκληρώθηκε τον Μάρτη του 2005 στα πλαίσια του Φεστιβάλ των Κάννων." (από άρθρο του cine.gr)

"Η σκηνοθετική ομάδα του Δόγματος, αν και στην αρχή εμφανώς δανοκρατούμενη, στην πορεία εντάσσει στους κόλπους της ταινίες προερχόμενες από την παγκόσμια σκηνή ( Κορέα, Αργεντινή, Ιταλία, περίπυ δώδεκα αμερικανικές παραγωγές κ.τ.λ.) εκφράζοντας πλέον μία πιο συνολική αντίδραση. Από τα 39 φιλμ που τελικά κρίθηκαν άξια να φέρουν την σφραγίδα ξεχωρίζουμε τα πέντε πρώτα : Festen, Thomas Vinterberg (Δανία 1998), Οι Ηλίθιοι, Lars Von Trier (Δανία 1999), Μιφούνε, Srren Kragh-Jacobsen (Δανία 2000), The King Is Alive, Kristian Levring (Δανία 2000 )και Lovers, Jean-Marc Barr (Γαλλία 1999), με τις ταινίες των δύο πρωτοπόρων να παραμένουν αξεπέραστες." Ν.Ι.Π.

Mulholland Dr. Tiny Quotes

2006-05-06T04:45:00.000+03:00

Τις προάλλες με προκάλεσαν -μιας που έκανα τον έξυπνο- να αναλύσω τι σημαίνουν τα ανθρωπάκια στο τέλος του Mulholland Drive. Είναι από τις εξηγήσεις που δίνω καμαρώνοντας μιας που πιστεύω ακράδαντα ότι έχω κατανοήσει το συγκεκριμένο κομμάτι της ταινίας. Τόσο σίγουρος μάλιστα που μου φαίνεται περίεργο πως δεν το καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι. Ο Σταύρος γέλασε (καλοπροαίρετα) με την ερμηνεία που έδωσα, λέγοντας πως ο ίδιος ο Λιντς δεν ήξερε τι ακριβώς ήθελε να πει και πως θα έπρεπε να τα εξηγήσω και στον ίδιο τον David. Σήμερα η Φένια που μόλις είδε την ταινία έχει την ίδια απορία. Τι σημαίνουν τα νανάκια με ρωτούσε (μέσω του Νάσου) στο τηλέφωνο. Οποιος δεν έχει δει την ταινία και θέλει να τη δει χωρίς να ξέρει πολλά πολλά καλύτερα να μη συνεχίσει την ανάγνωση του παρόντος άρθρου. Οποιος θέλει να θυμηθεί περι τίνος πρόκειται ορίστε ένα παλαιότερο review από τον Crazy monkey.

3:45 καμία άλλη στιγμή δε θα μπορούσε να είναι καλύτερη για τέτοιου είδους ανάλυση. Δυστυχώς δεν έχω καταναλώσει αρκετή ποσότητα αλκοόλ. Το προσπερνάω...

'Εχεις κάνει ποτέ κάτι για το οποίο θα ντρεπόσουν αφάνταστα αν το μάθαιναν οι δικοί σου άνθρωποι; Κάτι που θα τους πλήγωνε, που θα τους έκανε να απορούν με την κατάντια σου, κάτι που θα τους απογοήτευε ολοκληρωτικά; Αφόρητη πίεση να πρέπει να κρατήσεις τέτοιο μυστικό.'

Η Diane ήταν χάλια. Ο μεγάλος της έρωτας κατέληξε τρομερή απογοήτευση. Η γυναίκα που αγαπούσε την εγκατέλειψε για τον σκηνοθέτη της ταινίας στην οποία πρωταγωνιστούσε ως ηθοποιός που ήταν. Μην μπορώντας να υποφέρει την κατάσταση αποφάσισε να πληρώσει δολοφόνο για να σκοτώσει την πρώην σύντοφό της.
Μεσα σε μαύρο χάλι προφανώς έχοντας καταναλώσει άφθονο αλκοόλ και ηρεμηστικά (έχει καιρό που την είδα την ταινία δεν παίρνω όρκο για τέτοιου είδους λεπτομέρειες) η Diane κοιμάται και εδώ αρχίζει στην ουσία και η ταινία, μέσα στο όνειρο της Diane.
Η Diane βλέπει στον ύπνο της τη ζωή που θα ονειρευόταν στην πραγματικότητα να είχε αποκτήσει. Είναι λαμπερή και αστράφτει από χαρά και προσωπική ικανοποίηση. Ανάλαφρη και ευχάριστη η κοπέλα που θα ήθελε ο κάθε άντρας για γυναίκα, ο κάθε γείτονας για παρέα και ο κάθε γονιός για παιδί (προσωπικές παρατηρήσεις δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι υπαινιγμοί στο φιλμ, πέρα από την τελευταία παρατήρηση).
Η Diane φτάνοντας στο LA εγκαταλείπει το αεροδρόμιο αποχαιρετώντας ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, το οποίο αφήνεται να εννοηθεί πως είχε γνωρίσει κατα τη διάρκεια του ταξιδιού. Οι δύο ηλικιωμένοι αποχαιρετούν χαμογελώντας τη νεαρή κοπέλα που είχαν γνωρίσει και μπαίνουν στο ταξί. Η κάμερα συνεχίζει να είναι στραμένη πάνω και μέσα στο ταξί, χωρίς να φαίνεται πως εξυπηρετεί τη συγκεκριμένη στιγμή η λήψη μιας που δε βγαίνει κάποιο σαφές νόημα. Οι δύο ηλικιωμένοι φαίνονται πραγματικοά χαρούμενοι. Μοιάζουν να καμαρώνουν για λογαριασμό της υπέροχης κοπέλας που γνώρισαν.
Το ζευγάρι των ηλικιωμένων δεν ξαναεμφανίζεται μέχρι το φινάλε της ταινίας. Εκεί η Diane έχει ξυπνήσει και αναλογίζεται τις συνέπειες των πράξεών της. Το πρόσωπο της δε θυμίζει σε τίποτε το πρόσωπο της υπέροχης κοπέλας που φανταζόταν στον ύπνο της. Είναι φανερό πως έχει αποτύχει.
Οι δύο ηλικιωμένοι είναι οι γονείς της. Στο όνειρό της τους φαντάζεται να καμαρώνουν για την κόρη τους. Στο όνειρό της είναι ευτυχισμένοι, πλήρως ικανοποιημένοι και περήφανοι για την εξέλιξή της. Αντιθέτως στην πραγματικότητα γνωρίζει πολύ καλά πως έχει διαπράξει έγκλημα το οποίο δε μπορεί να διορθωθεί. Βρίσκεται σε αδιέξοδο. Σκέφτεται πόσο πολύ θα απογοητευτούν οι γονείς της μόλις μάθουν την πράξη της.

'Πως είναι δυνατόν; Το παιδί μας; Με τέτοια ανατροφή; Πως μπόρεσες; Πως μας το έκανες αυτό; Πως; Πως; Πως;'

Η εικόνα των γονιών της στοιχειώνει το μυαλό της. Τα μικρά ανθρωπάκια που την κυνηγούν μεγαλώνουν ολοένα και περισσότερο. Δεν αντέχει την εικόνα. Τα ανθρωπάκια συμβολίζουν την ιδέα των γονιών της Diane. Εκανε κάτι τραγικό και πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

'Πίστεψέ με όταν έχεις ένα μυστικό σαν κι αυτό το μοναδικό πράγμα που δε μπορείς να αντέξεις είναι η ιδέα της απογοήτευσης που βιώνουν οι γονείς σου.'

Η ιδέα αυτή γίνεται αφόρητη για τη Diane. Τα ανθρωπάκια μεγαλώνουν και άλλο και άλλο και άλλο. Η Diane δεν αντέχει να αντιμετωπίσει τις πράξεις της και διαλέγει τη λύση της αυτοκτονίας γνωρίζοντας ότι δε θα μπορούσε να αντικρίσει ξανά τους γονείς της.

- - - - -

Ισως είναι ανόητο να προσπαθείς να δώσεις σαφείς εξηγήσεις για ταινίες σαν το Mulholland Dr., οι οποίες διαδραματίζονται σε ονειρική ατμόσφαιρα. Σίγουρα υπάρχουν σκηνές στην ταινία λόγω ατμόσφαιρας στις οποίες δε χωρούν πολλές εξηγήσεις. Παρ'όλα αυτά από την πρώτη στιγμή ένιωσα πως ο συμβολισμός των δύο ηλικιωμένων ανθρωπάκων ήταν σαφής. Γενικότερα η ταινία σηκώνει πολλές πολλές απόψεις και όλες έχουν ενδιαφέρον. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι η δική μου εκδοχή. Δεν έχω διαβάσει σχολιασμόυς και κριτικές σχετικά με την εξήγηση της ταινίας οπότε θα πρέπει να γνωρίζετε πως πρόκειται απλώς για τη δική μου άποψη. Ισως να είναι σωστή ίσως όχι. Ισως πάλι ο καθένας να μπορεί να βρε μέσα στους συμβολισμούς του Λιντς τις δικές του αλήθειες...

Smallville Vs Lois and Clark: και άλλες Σουπερ-ιστορίες

2006-05-01T23:44:00.000+03:00

Το πολυ-αναμενόμενο "Superman Returns" κοντεύει - και επειδή είναι πολλά υποσχόμενο είπα να κάνω ένα μίνι αφιέρωμα στο Σούπερμαν επικεντρώνοντας κυρίως στα δυο τηλεοπτικές σειρές της τελευταίας δεκαετίας - "Σμόλβιλ" (=Smallvile) και "Λόις και Κλαρκ"...

Μια γρήγορη σύγκριση των δυο σειρών με κάνει να αναρωτιέμαι τι μου είχε αρέσει στο Λοις και Κλαρκ (το δείχνει σε επανάληψη εδώ και ένα μήνα) μιας και το βρίσκω άκρως παιδικό - κυρίως το διάλογο και τα απλοικά σενάρια των επεισοδείων. Βέβαια, αυτό το πρόσεξα και με άλλες σειρές και ταινίες που εκτιμούσα μικρότερος - πλεον όταν τις ξαναβλέπω δεν μπορώ να καταλάβω τι τους έβρισκα...

Το Σμολβιλ από την άλλη είναι σε μια άλλη κλάση - έχει έξυπνο σενάριο και διάλογο (κυρίως μεταξύ των δυο Λούθορ και όλες οι σπόντες και ατάκες για το μέλλον του Σούπερμαν)... Το πιο ωραίο που κατορθώνει είναι ότι ξεφεύγει από την σταθερή πορεία των Αμερικανικών σειρών - δηλ. δεν άρχισε με ένα σωρό πρωτότυπες και έξυπνες ιδεές και όσο πάει "στερεύουν" και χαλάει η σειρά... Άρχισε μετριότατα με τη συνηθισμένη πλοκή - ένας μεταλλάγμενος (πάντα από Κρυπτονίτη) "κακός" εξοντώνεται στο τέλος του επεισοδείου από τον ανερχόμενο - σε δύναμη- Κλαρκ. Η σειρά όμως στη δεύτερη σεζόν "σκάβει" βαθιά στη μυθολογία του Σούπερμαν και αφήνει το χαρακτήρα να "ψαχουλέψει" την καταγωγή του και τη μοίρα του.

Στην Κύπρο δεν χάνω επεισόδειο Σμολβιλ - η πηγή μου όμως είναι το DVDάδικο της γειτονίας, μιας και ο τηλεοπτικός σταθμός που το προβάλλει το δείχνει η ώρα 01:00 το πρωί - ούτε σκληρό πορνό να ήταν...

Ευκαιρία σε αυτή την αναδρόμηση μου έδωση το επερχόμενο "Superman Returns" - μιας και έχω ενθουσιαστεί με το γεγονός ότι σκηνοθετείται από το φοβερό Bryan Singer (σκηνοθέτη του άψογου Usual Suspects, του πολύ καλού X-men 2 και καλού X-men) και ο ηθοποιός που θα ενσαρκώνει τον Λεξ Λουθορ θα είναι ο εκπληκτικός Kevin Spacey που του ταιριάζει γάντι - πιστεύω - ο ρόλος...

Θα αναμένω με αγωνία μικρού παιδιού αρκετές ταινίες αυτό το καλοκαίρι - τα καλοκαίρια δεν κάνουν για "κουλτουρέ" ταινίες αλλά μπλοκμπάστερ (με μπόλικο ποπ κορν), και φέτος είναι αρκετές: Da vinci code, X-men 3, A scaner darkly (από μυθιστόρημα του P.K.Dick - Blade Runner, Minorit Report - και σκηνοθέτη τον R.Linklater - Before Sunrise/sunset, School of rock), και άλλες πολλές............

Hostel

2006-04-13T19:37:00.000+03:00

Θέλω να πάω ένα ταξίδι στο Αμστερνταμ. Κάτι τέτοιο είπανε και οι δύο Αμερικανοί και ο Ιρλανδός φίλος τους και ξεκίνησαν.

Josh: Did we come all the way to Europe to smoke pot?
Oli: Hey, I came all the way from Iceland.

Υπόθεση
Οταν, όμως, είσαι σε μια ξένη χώρα και ο ιδιοκτήτης του ξενώνα σε κλειδώνει έξω γιατί “είναι περασμένες δώδεκα”, τότε ποιον εμπιστεύεσαι; Τον πιτσιρικά που σε βάζει στο σπίτι του και, ανάμεσα σε μπάφους και ενώ οι συγκάτικοι του πηδιούνται στο ένα μέτρο, σου μιλάει για ένα μέρος στην Μπρατισλάβα (Σλοβακία) όπου μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις με λίγα χρήματα. Ό,τι θέλεις.Ο Paxton, ο Josh και ο Oli τουλάχιστον, τον εμπιστεύτηκαν. Και καλά κάνανε αφού βρέθηκαν σε ένα δωμάτιο ξενώνα με άλλες δύο συγκάτοικους που τους προσκαλούν σε σπα, σάουνα και σε club το βράδυ. The time of their lives, μέχρι που…

Που στο διάολο χάθηκε ο Oli και τι σκατά είναι αυτός ο θόρυβος;
Τι πας να κάνεις; Μη!!!

+++To post ίσως περιέχει spoilers+++

Και δε λείπει μόνο ο Oli. Λίγο αργότερα χάνεται και ο Josh. Ο Paxton, αναζητώντας τον Josh, μαθαίνει ότι πήγε σε μια Art Gallery, στην οποία ζητά να τον πάνε, αλλά τελικά καταλήγει σε ένα παλιό εργοστάσιο, όπου πολύ σύντομα ανακαλύπτει ότι βρίσκεται στο κέντρο μιας ‘επιχειρήσης’ βασανιστηρίων επί παραγγελία. Μια οργάνωση πίσω από το όνομα ‘Elite Hunting’, μεταφέρει εκεί τα θύματα της -ταξιδιώτες σαν τους πρωταγωνιστές- όπου τους πουλάει σε αρρωστημένους σαδιστές για να τους βασανίσουν, να τους βιάσουν ή να τους σκοτώσουν μέσα στα ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια του χώρου, έχοντας στη διάθεσή τους κάθε είδους ‘εργαλείο’, λοστούς, ψαλίδια, αλισοπρίονα, πιστόλια.

Ο Paxton μεταφέρεται σε ένα τέτοιο δωμάτιο και περιμένει τον εκτελεστή του, από τον οποίο τελικά καταφέρνει να ξεφύγει καθώς και να σώσει και την κινέζα Kana που είχε γνωρίσει νωρίτερα.

Στο τέλος καταφέρνει να πάρει εκδίκηση και να ξεφύγει με το τρένο από το αρρωστημένο ταξίδι του.

Γενικά-Σκηνοθεσία
Σου αρέσουν οι “σκληρές” ταινίες με αίμα ή τα θρίλερ αγωνίας; Το Hostel τα έχει και τα δύο. Πόσο καλή μπορεί να είναι μια ταινία του ‘άγνωστου’ Eli Roth; Πολύ καλή. Το σενάριο δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, αλλά η ιστορία είναι τόσο δυνατή που αρκεί για να σε κερδίσει. Σκηνοθετικά είναι εξίσου καλή και υπάρχουν στιγμές που πραγματικά είναι ‘όλα τα λεφτά’.Δεν ξέρω σε τι βαθμό έχει βάλει το χεράκι του ο Quentin Tarantino, αλλά η εμπειρία που έδωσε το Kill Bill στον Roth, ήταν απ’ό,τι φαίνεται αρκετή για να παίξει πίσω από την κάμερα μόνος του και να καταφέρει αυτό που ήθελε.

Cast
Οι ηθοποιοί δεν είναι γνωστοί εκτός ίσως από τον Jay Hernandez, αλλά έχουν ταιριάξει πολύ με τους ρόλους τους και αναλογικά μπορείς να πεις ότι παίζουν καλά. Τον Hernandez μάλιστα καθώς και την Barbara Nedeljakova, θα την ξαναδούμε σίγουρα κάποια στιγμή.

Soundtrack
Το soundtrack είναι αρκετά καλό αλλά όχι αυτό που θα περίμενα. Το Hostel είναι από τις ταινίες που μπορεί ένα πολύ καλό soundtrack να τις κάνει “ταινιάρες”. Δυστυχώς κάτι τέτοιο του λείπει.

Trivia
- Η ιδέα της ταινίας ήρθε από τον Harry Knowles (Internet film critic), που ανακάλυψε ένα ασιατικό site human hunting. Το έδειξε στον Eli Roth, που με τη σειρά του το έδειξε στον Quentin Tarantino. Ο Roth τον ρώτησε εαν μπορεί να χρησιμοποιήσει το όνομά του για προώθηση της ταινίας και έτσι άρχισαν όλα.

- Ο Tarantino αν και αναφέρεται μόνο ως Executive Producer και Presenter, φαίνεται πως έβαλε κι άλλο το ‘χεράκι’ του. Ο Roth σε μια συνεντευξή του λέει: “I sat down and did another draft…and I showed it to Quentin, and he was like, ‘This is awesome. Let’s go through it.’ And we went through the script… And he’s like, ‘You know, I’d love to be involved in this,’ and I’m like, ‘Yeah, it’d be so fun.’ So he was just great. So we shot in Prague while he was doing a ‘CSI’ episode, but he was really helpful in the editing room… Quentin came in the editing room and said, ‘Well, what do you think of this, maybe, you know I think you can cut this. You know, I think this is a good scare, but what if you added some this to that?’ He helped us trim it down.”

- Έτσι εξηγούνται και οι πολλαπλές αναφορές σε ταινίες και σε ‘εμμονές’ του Tarantino.
_ Σε μια τηλεόραση του ξενώνα παίζει το Pulp Fiction.
_ Ο κύριος χαρακτήρας, ο Paxton, δένεται και φιμώνεται (Pulp Fiction)
_ Το κόψιμο του Αχίλλειου τένοντα (Kill Bill)
_ Μαύρη οθόνη με μόνο μια βαθιά αναπνοή (Kill Bill)
_ O Paxton Κρύβεται σε μια σωρό από πτώματα για να δραπετεύσει (From Dusk Till Dawn). κλπ.

- Στον ξενώνα οι πρωταγωνιστές μένουν στο δωμάτιο 237, ως φόρο τιμής στο The Shining.

- O Tarantino κάνει μια cameo εμφάνιση, με έντονο make up, μια ουλή και περούκα. Στη σκηνή όπου η Natalya και η Svetlana είναι χωρίς make up στο bar.

- Ηδη δώθηκε το ok για το Hostel 2, το οποίο θα έχει τέτοιο φινάλε που να αφήνει ανοιχτή την ιστορία για ένα πιθανό Hostel 3.

Να τη δω;
Ναι! Σίγουρα ναι.

Links
- Official Site
- Συνέντευξη Roth

V for Vendetta

2006-04-05T19:27:00.000+03:00

«Remember remember the fifth of November
Gunpowder, treason and plot.
I see no reason why gunpowder, treason
Should ever be forgot…».

V for Vendetta. Βρισκόμαστε στη Βρετανία του πολύ κοντινού μέλλοντος όπου το καθεστώς είναι δικτατορικό και καθένας παρακολουθείται από το κράτος. Παρακολουθούμε τα βήματα μιας νεαρής κοπέλας, της Evey, η οποία σε μια στιγμή κινδύνου σώζεται από έναν μασκοφόρο εκδικητή, τον αυτοαποκαλούμενο “V”.

This visage, no mere veneer of vanity, is it vestige of the vox populi, now vacant, vanished, as the once vital voice of the verisimilitude now venerates what they once vilified. However, this valorous visitation of a by-gone vexation, stands vivified, and has vowed to vanquish these venal and virulent vermin van-guarding vice and vouchsafing the violently vicious and voracious violation of volition. The only verdict is vengeance; a vendetta, held as a votive, not in vain, for the value and veracity of such shall one day vindicate the vigilant and the virtuous. Verily, this vichyssoise of verbiage veers most verbose vis-à-vis an introduction, and so it is my very good honor to meet you and you may call me V.

Ο “V” είναι γνώστης πολεμικών τεχνών και έχει στόχο να κηρύξει επανάσταση ενάντια στο τυραννικό καθεστώς. Συνδυάζοντας στοιχεία από το Κόμη Μοντεχρήστο αλλά και το Φάντασμα της Όπερας, εμπνέεται από την επαναστατική πράξη του Guy Fawkes, ενός ήρωα του 17ου αιώνα, που είχε ανατινάξει τη Βουλή των Κοινοτήτων. Στο στόχο του “V” μπαίνουν δύο καίρια στρατηγικά σημεία στο Λονδίνο με απώτερο σκοπό να αφυπνίσει το λαό και να ξεκινήσει ένα κύμα αντίστασης.

Γενικά
Ομορφη, σκοτεινή, δυνατή ταινία από τους Γουοτσόσκις. Κατάφεραν να κάνουν πάλι αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά. Ομορφες ταινίες. Και το V δεν μπορείς να το πεις άσχημο. Ούτε κακό. Αξίζει και τα λεφτά του και το promo που του έχει γίνει, καθώς -αν μη τι άλλο- προσφέρει ένα ωραίο βράδυ στην μεγάλη οθόνη και “τροφή” για αρκετή συζήτηση μετ’έπειτα.

“Αφοπλιστικά πολιτικοποιημένο και λυρικό..” όπως λέει και η Marion, μόνο που…

Αντιδράσεις
Εχουν παρατηρηθεί αρκετές διαφορές ανάμεσα στο κόμικ και την ταινία, ειδικά από τους φανατικούς του πρώτου.

Ο Μουρ είχε γράψει την ιστορία αντιδρώντας στην αυστηρή θατσερική πολιτική της δεκαετίας του ‘80, ενώ οι αδελφοί Γουοτσόσκι επιχειρούν να εκσυγχρονίσουν το σενάριο, προσθέτοντας αναφορές στον “πόλεμο της Αμερικής”, αλλά με μια συγκεχυμένη πολιτική σκέψη.

Ο V, στην ταινία, έχει καθαρά πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ στο κόμικ όχι τόσο. Οι σκηνοθέτες μάλιστα, προτίμησαν να τονίσουν την βία στο πρόσωπο του V, σε αντίθεση με το χαρακτήρα του κόμικ που έχει αφεθεί εσκεμένα από τον Μουρ… “ηθικά αμφιλεγόμενος”.

Κάτι ακόμη, που δεν μ’άρεσε, (αν και ήμουν σίγουρος ότι θα το δω στην ταινία, όπως και στο Matrix), ήταν το “ρομάντζο” ανάμεσα στην Evey και τον V. Γιατί θα πρέπει να υπάρχει αυτό στοιχείο σε κάθε ταινία μεγάλου στούντιο; Σαν να βάζεις κάπαρι σε κάθε φαγητό είναι. Γίνεται;

Τέλος, είναι ιδέα μου ή από την καμπάνια της ταινίας φαίνεται ότι η Portman θα έχει μεγαλύτερο ρόλο;

I remember how the meaning of words began to change. How unfamiliar words like “collateral” and “rendition” became frightening

Trivia
Ως μεγάλοι φαν του κόμικ οι Γουοτσόσκις, είχαν ετοιμάσει ένα προσχέδιο του σεναρίου από τη δεκαετία του ‘90 και πολύ πριν το Matrix. Γι’αυτό ίσως βλέπουμε τόσα πολλά στοιχεία ανάμεσα στις δυο ταινίες.

Η Natalie Portman επιλεχθηκε για το ρόλο της Evey ανάμεσα από τις Scarlett Johansson και Bryce Dallas Howard.

Η -πασίγνωστη πλέον- ατάκα της έναρξης που ακούγεται αρκετές φορές στην ταινία είναι στίχος από το “The Bonfire Prayer” αφιερωμένο στον Guy Fawkes. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές του, μια εκ των οποίων είναι η εξής: “Remember, remember, the fifth of November, gunpowder treason and plot. I see no reason why the gunpowder treason should ever be forgot. Guy Fawkes, Guy Fawkes, ’twas his intent to blow up the King and the Parliament. Three score barrels of powder below, Poor old England to overthrow: By God’s providence he was catch’d With a dark lantern and burning match. Holloa boys, holloa boys, make the bells ring. Holloa boys, holloa boys, God save the King! Hip hip hoorah! A penny loaf to feed the Pope. A farthing o’ cheese to choke him. A pint of beer to rinse it down. A faggot of sticks to burn him. Burn him in a tub of tar. Burn him like a blazing star. Burn his body from his head. Then we’ll say ol’ Pope is dead. Hip hip hoorah! Hip hip hoorah!”. Απαγγέλεται μέχρι και στις μέρες μας στην σχετική γιορτή στο East Sussex.

Soundtrack
Πολύ καλή η μουσική του V, με κορυφαίο το “Cry Me A River” αλλά και το “Remember Remember”. Ακόμη ψάχνο βέβαια το κομμάτι που παίζει στους τίτλους τέλους. Καμιά ιδέα κανείς;

Να την δω;
Ναι. Ετσι απλά.

Αν δεν ξέρεις τι αφορά το άρθρο κοίτα παρακάτω.

Info
Official site. Wikipedia.

24 Hour Party People

2006-03-03T01:40:00.000+02:00

Directed by Michael Winterbottom
Written credits Frank Cottrell Boyce
UK 2002
Runtime 117'

"Όταν πρωτοεμφανίστηκαν σε live οι Sex Pistols support στους Buzzcocks είμασταν όλοι κι όλοι 42 άτομα. Κανείς δεν ήξερε τι ήταν αυτό που βλέπαμε αλλά όλοι νιώθαμε ότι συνέβαινε κάτι σημαντικό".

Όλη η μουσική σκηνή των 80's αποτυπωμένη με ελαφρώς ντοκουμενταρίστικη υφή. Από τους Sex Pistols και τους Warsaw (πριν μετονομαστούν σε Joy Division) ως τους Happy Mondays και τους New Order και από το Punk μέχρι το Rave.

Ο Tony Wilson (Steven Coogan) είναι ένας μουσικός παραγωγός που αποφασίζει να ανοίξει μια ιδιότυπη δισκογραφική εταιρία. Το πρώτο του μεγάλο απόκτημα οι Joy Division. Υπογραφές με αίμα αντί για μελάνι σε ένα συμβόλαιο που αξίζει τα πάντα εως τίποτε και η εμπειρία ξεκινάει.

Μια περιήγηση στην εξέλιξη της μουσικής σκηνής με άψογη pop αισθητική. Από την αρχή ενός σημαντικού κύκλου μέχρι το τέλος μιας εποχής.

"Όπως ξέρετε σήμερα είναι η τελευταία βραδιά μας στο club. Παρακαλώ αποχωρήστε όλοι λεηλατώντας".

Όποιος δεν την έχει δει θα έχει σήμερα το βράδυ άλλη μια ευκαιρία.
Όποιος οπαδός των Joy Division ή των Happy Mondays δεν την έχει δει σήμερα θα έχει μια ακόμα ευκαιρία πριν καεί στην κόλαση
24 Hour Party People [ΕΤ1 00:00]

ΥΓ#1: η ελληνική μετάφραση '24 ώρες γεμάτες Ροκ' κρίνεται ως ημι-γελοία
ΥΓ#2: οι ατάκες έχουν αποδωθεί σε ελεύθερη μετάφραση

Eros (Antonioni ανίκατε μάχαν)

2006-02-25T14:05:00.000+02:00

Το κύκνειο άσμα του Antonioni με τίτλο “The dangerous thread of string” αποτέλεσε την αφετηρία για ένα παράξενο αλλά σίγουρα ενδιαφέρον εγχείρημα. Τρεις μεγάλοι δημιουργοί,δύο σύγχρονοι(Sodebergh ,Wong Kar-Wai) και ένας απ’το Πάνθεον του ιταλικού σινεμά (Antonioni), τρεις ταινίες μικρού μήκους και ένα θέμα ο Έρως. Τρεις που βλέπουν τον έρωτα από πολύ διαφορετικές σκοπιές.

Αρχίζουμε με τον μεγάλο Ιταλό,ένα νεαρό ζευγάρι ειδυλλιακά τοπία και ένα τρίτο πρόσωπο .Δεν υπάρχει συγκεκριμένο storyline και πολλοί θα πουν πως δεν έχει και συγκεκριμένο νόημα .Εγώ προτείνω να αφεθείτε στη μαγευτική σκηνοθεσία του Antonioni,αφήστε τις εικόνες να σας παρασύρουν και εκεί κάπου ίσως βρείτε και το νόημα.

Μετά έρχεται ο Sodebergh με το “Equilibrium”.Μία έξυπνη ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα σε όνειρο και πραγματικότητα , πολύ όμορφες ερμηνείες, χιουμοριστική προσέγγιση του έρωτα και ένα αινιγματικό αλλά σίγουρα όμορφο τέλος.

At last but not least (το αντίθετο θα έλεγα) ο Wai με το συγκινητικό “The Hand”.Άλλος ένας ανεκπλήρωτος έρωτας από τον μετρ του είδους που θα λυγίσει και τους σκληρότερους (έως και κάφρους).Με ατμόσφαιρα που παραπέμπει στο “In the Mood for Love”(και αυτό είναι πάρα πολύ καλό,πιστέψτε με) και μία τολμηρή σκηνή(που δίνει και το όνομα στο τρίτο αυτό μέρος),που αποδεικνύει πως ακόμα και τα μεγαλύτερα taboo μπορούν να γίνουν ρομαντικά στα χέρια ενός πραγματικού καλλιτέχνη.

Οι ταινίες είναι τελείως άσχετες μεταξύ τους μια και κανείς απ’τους σκηνοθέτες δεν είχε δει την ταινία του άλλου και το μόνο που ήξερε ήταν το θέμα .Ο Λωτρεαμόν έλεγε «Όσο πιο ξένα είναι τα πράγματα μεταξύ τους ,τόσο πιο μαγικό είναι το φως που αναβλύζει απ’την επαφή τους » και κατά τη γνώμη μου η ταινία αυτή το αποδεικνύει περίτρανα. Μην περιμένετε να μέσα απ’την ταινία να μάθετε κάτι παραπάνω για τον έρωτα ,χιλιάδες χρόνια ασχολούνται οι άνθρψποι με το ζήτημα και ακόμα βρισκόμαστε σε επίπεδα προόδου στον άνθρωπο των σπηλαίων .Το συμπέρασμα "εν οίδα ότι ουδέν οίδα" (κοινώς δε βλέπουμε την τύφλα μας για να μεταφράσω λάθος το ρητό του Σωκράτη)

Before

2006-02-21T21:55:00.000+02:00

Εψές είδα για πρώτη φορά το Before Sunset, τη συνέχεια του Before Sunrise (που είδα για πρώτη φορά πριν ένα μήνα περίπου).... Και οι δύο ταινίες μου έκαναν εντύπωση μιας και είναι άκρως πρωτότυπες, φρέσκες και δε κουράζουν - πράγμα περίεργο για μια ταινία που απλώς δείχνει δυο ανθρώπους να συνομιλούν.

Το Sunset με εντυπωσίασε ακόμη, μιας και για sequel στέκει πολύ καλά, γίνοντας ακόμη πιο πρωτότυπο από το προηγούμενο, μιας και τα γεγονότα τώρα δεν έχουν να κάνουν για γεγονότα ενός 24ώρου αλλά είναι real time (!) - η ροή είναι συνεχόμενη και μας δείχνει τα 80 λεπτά (η διάρκεια της ταινίας) της συνάντησης των δυο...

Οι διάλογοι είναι σπιρτόζικοι, έξυπνοι και άκρως ρεαλιστικοί... Στο σενάριο, εξάλλου συμβάλλει εκτός από τον Linklater (και σκηνοθέτης) και οι δυο πρωταγωνιστές (Hawke και Delpy)...

Μια γρήγορη αναφορά στην πλοκή... Η πρώτη ταινία μας δείχνει τους δυο χαρακτήρες που τυχαία βρίσκονται να περνούν ένα 24ωρό συζητώντας και καταλήγοντας ότι πρέπει να είναι αδερφές ψυχές - ένα από τα καλά της ταινίας είναι ότι δεν καταλήγει με το συνηθισμένο, ζαχαρένιο happy ending αλλά με μια υπόσχεση ότι οι δυο τους θα ξαναβρεθούν σε λίγους μήνες... Η δεύτερη ταινία μας δείχνει ότι η υπόσχεση δεν κρατήθηκε και η συνάντηση δεν έγινε ποτέ παρά μόνο όταν ο άντρας (Τζέσι - Ethan hawke) εκδίδει βιβλίο για την πριν 9ετία συνάντηση (ο πραγματικός χρόνος και από την πρώτη ταινία) η Σελίν (Julie Delpy) έρχεται να τον συναντήσει σε παρουσίαση του βιβλίου στο Παρίσι.... Από εκεί αρχίζουν την "ξενάγηση" του Παρισιού, περπατώντας και συζητώντας... περι ανέμων και υδάτων...

Ο διάλογος είναι φοβερός και δείχνει μάλλον τις πράγματικες σκέψεις που κάθε 30ντάρης έχει στο νου του...

Η ταινία αν και προβάλλει πολλά ρομαντικά στοιχεία δεν είναι η συνηθισμένη, τετριμμένη ιστορία ενός έρωτα... Εδώ και ο πιο κυνικός και εκείνοι που δεν πιστεύουν στον έρωτα καν, θα βρουν κάτι να θαυμάσουν, όπως λέει και ο Hawke στην αρχη της ταινίας (αναφερόμενος για το βιβλίο του - άρα στην ουσία την πρώτη ταινία) ότι ο κυνικός και ο ρομαντικός θα το απολαύσει απλώς ο καθένας θα δώσει διαφορετική ερμηνεία (και κατάληξη) στην ιστορία...

Βαθμολογία: 9/10 (και για το Sunset και Sunrise)

Match Point - Woody Allen

2006-02-21T20:57:00.000+02:00

Υπάρχει τύχη ; Παίζει κάποιο ρόλο στη ζωή μας; Η απάντηση είναι σαφώς και ναι και έρχεται για άλλη μια φορά ο μεγάλος Woody Allen να μας το δείξει με τον πιο γλαφυρό τρόπο μέσα απ’ το «Match Point» ,την τελευταία του ταινία . Στο Melinda and Melinda το ερώτημα ήταν αν η ζωή είναι δράμα ή κωμωδία . Στο Match Point η απάντηση είναι πως η ζωή δεν είναι τίποτα απ’ τα δύο , η ζωή είναι μία μεγάλη ειρωνεία (πότε τραγική και πότε κωμική) . Life is a theatre of irony για να παραφράσω μια φίλη.

Καιρό είχε να φτιάξει τόσο καλή ταινία ο Woody Allen και καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε ο Jonathan Meyers που είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο . Απ’την εποχή του Michael Caine στο “Hannah and her sisters” είχαμε να δούμε ηθοποιό να ενσαρκώνει τόσο πιστά έναν απ’τους νευρωτικούς χαρακτήρες που κυριαρχούν στις ιστορίες του σκηνοθέτη .Απίστευτη φυσιογνωμία που σε γοητεύει και σε καθηλώνει με το βλέμμα και την μαγευτική προφορά του . Πραγματικά είναι μία καταπληκτική ερμηνεία ενός ήρωα που βλέπει τον ζωή του να παίζεται κάθε στιγμή κορόνα γράμματα,και τον εαυτό του να μεταμορφώνεται σε κάτι που δε θα μπόρεσε ποτέ να φανταστεί . Ένα ακόμα στοιχείο που έκανε την ταινία αυτή ξεχωριστή είναι πως για πρώτη φορά (αν δεν απατώμαι) αποχωρίζεται ο Woody Allen την αγαπημένη του Jazz για να ντύσει μουσικά την ταινία με κομμάτια από όπερες , καθώς και την εξίσου αγαπημένη του Νέα Υόρκη για το Λονδίνο . Αυτό που δεν αλλάζει είναι η φιλοσοφική προσέγγιση της ζωής από έναν μετρ του είδους. Η Scarlet Johansson είναι απλώς θεά , η σκηνοθεσία στα γνωστά υψηλά στάνταρ ενώ όλη η ταινία εκτυλίσσεται γύρω από ένα ερωτικό τρίγωνο (ως συνήθως...)Ένας πρώην επαγγελματίας τενίστας,η πλούσια γυναίκα του και μία πτωχή πλην "Scarlret" ηθοποιός συνθέτουν το σκηνικό για ενός υπέροχου ερωτικού δράματος.

Ας επιστρέψουμε όμως στο στοιχείο της τύχης . Η ζωή είναι σαν ένα παιχνίδι τένις. Έρχονται λοιπόν κάποιες στιγμές που το μπαλάκι χτυπάει στο φιλέ και τότε μπορεί να πέσει είτε στο δικό σου γήπεδο είτε στου αντιπάλου και να κρίνει το παιχνίδι (match point). Τότε είναι που βγαίνει μπροστά η τύχη , η μοίρα (για μένα η συγκυρία) ή όπως αλλιώς θέλετε να την αποκαλέσετε και τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν . Οι μπάλες πέφτουν μία από δω και μία από κει και εμείς μοιάζουμε σα μαριονέτες στα δάχτυλα μίας ανώτερης δύναμης, αφού έχουμε χάσει πια τον έλεγχο .Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις το σωστό όταν οι μπάλες επιμένουν να πέφτουν στο γήπεδό σου . Ο άνθρωπος όμως δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του και εδώ γίνεται εμφανής η αναφορά στο "Έγκλημα και τιμωρία" όταν ο Chris επικαλείται τον Ντοστογέφσκι (για τον οποίο ο σκηνοθέτης μας δίνει διάφορα ,μάλλον εμφανή, Hints) λέγοντας «The innocent are sometimes slain to make way for grander schemes» .Ξεχνάει όμως πως ο Ρασκόλνικοφ πλήρωσε στο τέλος για τις πράξεις του και κατάλαβε πως ήταν ο μόνος υπεύθυνος.

Μπορεί συχνά οι συγκυρίες να μας καταβάλουν, η ζωή κάποιες φορές να μας ξεπερνάει, όμως στο τέλος εμείς είμαστε που "κρατάμε τη ρακέτα" .Είναι το δικό μας forehand που πήγε λίγα εκατοστά πάνω ή κάτω ,μα ακόμα και αν δεν είναι, εμείς είμαστε αυτοί που θα παραιτηθούμε μετά την ήττα ή θα συνεχίσουμε να το παλεύουμε .

Τώρα για το αν ο Chris θα τιμωρηθεί στο τέλος, αυτό θα εξαρτηθεί από το που θα πέσει το μπαλάκι. Το μόνο μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να συνεχίσουμε να χτυπάμε τη μπάλα... να χτυπάμε δυνατά... μέχρι το τέλος ,άλλωστε το advantage το έχει συνήθως ο αντίπαλος και το match point πάει πάντα στο Χάρο .

PS Την εξήγηση στον φίλο Nemo για το πως μπορεί ένας άνθρωπος να καταστρώσει ένα τόσο αποκρουστικό σχέδιο και να καταφέρει να το φέρει σε πέρας, την δίνει πάλι ο φίλος Φίοντορ : «Όταν λείπει το μυαλό το αντικαθιστά ο διάβολος»

Καληνύχτα και καλή τύχη

2006-02-19T12:59:00.000+02:00

[στις αίθουσες]

"We will not talk in fear of one another"

1953. Ο Edward Murrow, δημοσιογράφος του CBS, αποφασίζει να ασχοληθεί στην εβδομαδιαία εκπομπή του με τις αυθαίρετες διώξεις του γερουσιαστή McCarthy. Αρωγοί στην απόφασή του στέκονται οι συνάδελφοί του στο δίκτυο, που απλώνουν γύρω του ένα πέπλο [αυτο;]προστασίας πανηγυρίζοντας μαζί τα πολιτικά επιτεύγματα της δημοσιογραφικής έρευνας. Ασπρομαυρα καρέ, δημοσιογραφικοί χρόνοι, σμόκιν, τσιγάρα και τζαζ στη δύσκολη μεταπολεμική Αμερική.
Ο George Clooney κάνει πολιτική στροφή στις κινηματογραφικές του επιλογές παίζοντας και σκηνοθετώντας την ταινία. Η τηλεόραση καλείται να επιλέξει το ρόλο της ήδη από τα γεννοφάσκια της. Τελικά μέσο είναι το μήνυμα;
Ωραίες ερμηνείες, αλλά λιγάκι επίπεδη η αφήγηση, που αποφεύγει την κινηματογραφική κορύφωση. Ασφαλής επιλογή για τους οπαδούς των ΜΜΕ και τους σπουδαστές δημοσιογραφίας-ρίσκο το εισιτήριο για τους υπόλοιπους.
Αν αποφασίσετε να τη δείτε, τότε, όπως έλεγε κλείνοντας το ημίωρο πρόγραμμά του ο Murrow, "Καληνύχτα και καλή τύχη".

Σκηνοθεσία: George Clooney
Παίζουν:David Strathairn, Robert Downey Jr., Patricia Clarkson, Ray Wise, George Clooney
Διάρκεια: 93'

Υποψηφιότητες για Όσκαρ:
David Strathairn, α' ανδρικού ρόλου
Jim Bissell & Jan Pascale, καλλιτεχνικής διεύθυνσης
Robert Elswit, κινηματογραφίας
George Clooney, σκηνοθεσίας
Grant Heslov, φωτογραφίας
George Clooney & Grant Heslov, πρωτότυπου σεναρίου